VI SA/Wa 2459/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Z. Sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł w dniu 4 listopada 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu została wniesiona skargę na powołaną decyzję z dnia 11 września 2019 r. We wniosku pełnomocnik skarżącej podała, że zaskarżoną decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2019 roku, otrzymała w dniu 26 września 2019r. (data odbioru listu poleconego). Termin do wniesienia skargi upływał 28 października 2019 r. Przedmiotową skargę planowała sporządzić już w dniu 25 października 2019 roku i zamierzała ją nadać na poczcie jeszcze tego samego dnia wraz z pakietem innej korespondencji wychodzącej z Kancelarii. Jednakże w godzinach wieczornych dnia 24 października 2019 doznała nagłych bardzo silnych bóli kręgosłupa uniemożliwiających jej jakiekolwiek poruszanie się. Dnia następnego lekarz wystawił pełnomocnikowi skarżącej zaświadczenie o stanie zdrowia wraz zaleceniem odpoczynku w pozycji leżącej do dnia 31 października włącznie. Z uwagi na silne bóle kręgosłupa i brak możliwości poruszania się pełnomocnik strony skarżącej nie mogła sporządzić skargi i nadać jej w terminie. Pierwszego powszedniego dnia po zakończeniu choroby pełnomocnik skarżącej złożyła przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienie skargi, dołączając do niego skargę oraz potwierdzoną za zgodność kopię zaświadczenia lekarskiego. Z uwagi na powyższe okoliczności, zdaniem pełnomocnika skarżącej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie niewątpliwie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2019 r., bowiem decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 września 2019 r. Od tego dnia rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 23 października 2019 r. (a nie jak wskazuje pełnomocnik strony skarżącej w dniu 26 października 2019 r.). Wniesienie skargi w dniu 4 listopada 2019 r. nastąpiło zatem z uchybieniem terminu. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu, wniesiony w tym samym dniu co skarga - został złożony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem przyczyną uchybienia terminu były silne bóle kręgosłupa i brak możliwości poruszania, co zostało potwierdzone zaświadczeniem lekarskim to – to przyjąć należy, że ustały one w dniu 31 października 2019 r., kiedy upłynął okres zalecanego przez lekarza odpoczynku. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest jedynie w sytuacji powstania przeszkody uniemożliwiającej zachowanie terminu przez stronę. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych, lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także zachowania jej pełnomocników ustanowionych w sprawie, a zatem działania czy zaniechania pełnomocnika nie uwalniają strony w niedotrzymaniu terminu (por. postanowienia NSA: z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I FZ 394/14, opubl. w Lex nr 1517812; z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I GZ 498/14, opubl. w Lex nr 1624740). Pełnomocnik skarżącej jako przyczynę niezawinionego uchybienia terminu wskazała, że w dniu 24 października 2019 r. doznała nagłych i bardzo silnych bóli kręgosłupa uniemożliwiających poruszanie się i zgodnie z zalecaniami lekarskimi miała odpoczywać w pozycji leżącej do 31 października 2019 r. Podkreślić należy, że termin na wniesienie skargi upływał w dniu 23 października 2019 r, a zatem przed wystąpieniem opisanych przez pełnomocnika dolegliwości zdrowotnych. Tym samym zaświadczenie lekarskie, świadczące o niedyspozycji pełnomocnika w dniach od 25 do 31 października 2019 r. nie stanowi potwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Należy zaznaczyć, że profesjonalny pełnomocnik powinien tak zorganizować swoją pracę, ażeby w niezaplanowanych okolicznościach nie powodować sytuacji, w których interes strony byłby zagrożony. Przy wypełnianiu obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną, od której zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadne jest wymaganie od niego maksimum staranności przy jej wykonywaniu (por. postanowienie NSA z dnia 30 października 2017 r., sygn. akt I FZ 250/17, postanowienie NSA z 25 września 2019 r., sygn. akt II GZ 182/19). Pełnomocnik nie wykazał, że takiej staranności w niniejszej sprawie dopełnił. W ocenie Sądu pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił że nie był w stanie dokonać czynności procesowych w terminie. Z powyższych względów Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.