VI SA/Wa 2450/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu uchyla zaskarżoną decyzję

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. (dalej też jako "ZUS"), pismem z dnia 15 grudnia 2015 r., zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też w skrócie jako "Dyrektor OW NFZ" lub "organ I instancji") z wnioskiem o wydanie decyzji dotyczącej objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym J. W. (dalej też jako "Skarżąca", "Strona" lub "Zainteresowana") z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku, numer [...], stwierdził, że Skarżąca: 1) podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 czerwca 1999 roku do dnia 24 października 2005 r. z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w formie spółki cywilnej "M." S.C. - zarejestrowanej pod numerem wpisu[...], a następnie kontynuowanej pod numerem wpisu [...], 2) podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 maja 1999 r. do dnia 15 lutego 2009 r. z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w formie spółki cywilnej "A." S.C., zarejestrowanej pod nr wpisu [...], 3) nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w ramach spółki cywilnej "P. S.C." w okresie od 22 stycznia 2014 r. do 24 marca 2014 r. Od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 1 lipca 2016 roku, Skarżąca wniosła odwołanie do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także jako "Prezes NFZ", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"). Skarżąca zanegowała zasadność ustalenia przez organ pierwszej instancji, że podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 maja 1999 r. do dnia 15 lutego 2009 r. z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w formie spółki cywilnej "A." s.c. Wskazała w odwołaniu, że spółka ta w ogóle nie podjęła działalności gospodarczej i tylko przez przeoczenie nie dokonano wykreślenia jej z ewidencji działalności gospodarczej. Następnie, w toku postępowania odwoławczego, Skarżąca przedłożyła szereg dokumentów, które, jej zdaniem, potwierdzały powyższe stanowisko, odnośnie braku podjęcia przez spółkę cywilną "A." działalności gospodarczej, w tym między innymi pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 18 lutego 2021 r., z którego wynikało, że "A." s.c. w dniu 26 listopada 1999 roku złożyła zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2, dotyczące zawieszenia działalności spółki z dniem 26 listopada 1999 roku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w powyższym piśmie wyjaśnił, że spółka nie dokonała wznowienia działalności a w dniu 20 lutego 2009 roku złożyła kolejne zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2 dotyczące jej likwidacji z dniem 16 lutego 2009 roku. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, decyzją z dnia [...] lipca 2021 roku, o numerze [...], działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24, art. 109 ust. 5 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 z późn. zm., dalej ,,ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej ,,Kpa"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2016 roku. W ocenie Prezesa NFZ Skarżąca, prowadziła równocześnie działalność pozarolniczą w formie dwóch spółek cywilnych. Organ odwoławczy uznał zarazem, że twierdzenie Zainteresowanej, iż nie prowadziła działalności pozarolniczej jako wspólnik spółki cywilnej "A." S.C. nie znajduje potwierdzenia w dokumentach przekazanych przez Urząd Skarbowy w Z. Prezes NFZ zaznaczył, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 1 miesiąca do 24 miesięcy. Stanowi o tym art. 14 a ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz.U.2017 roku, poz. 2168 ze zm., uchylonej na podstawie ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej – Dz. U. z 2018 roku, poz. 650). Ustęp 2 tego artykułu stanowi natomiast, że w przypadku wykonywania działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest skuteczne pod warunkiem jej zawieszenia przez wszystkich wspólników. Ma to związek z definicją przedsiębiorcy określoną w u.s.d.g. Stosownie bowiem do art. 4 cyt. ustawy, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Z przepisu tego wynika więc, że przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej, a nie sama spółka. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej w ramach spółki cywilnej jest zatem możliwie tylko wtedy, gdy wniosek o zawieszenie złożą wszyscy wspólnicy. Tymczasem, jak zauważył organ II instancji, ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2015 roku, Dyrektor [...] OW NFZ stwierdził, że drugi wspólnik spółki cywilnej "A." S.C., A. G., podlega z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od 1 maja 1999 r. do 15 lutego 2009 r. W konsekwencji, zgodnie z art. 8 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 6 lutego 1997 roku o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. Nr 28, poz. 153 z późn. zm.) obowiązującym od 01.01.1999 r. do 31.03.2003 r., art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 23 stycznia 2003 roku o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391 z późn. zm.), obowiązującym od 01.04.2003 r. do 30.09.2004 r. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy obowiązujący od 01.10.2004 r., Skarżąca, w okresie od 1 maja 1999 r. do 15 lutego 2009 r. podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2021 roku numer [...], J. W. zarzuciła naruszenie: - art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa, art. 80 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów (w tym sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym) bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń strony skarżącej, - art. 78 Kpa, polegające na nieuwzględnieniu wniosków dowodowych strony skarżącej, - art.81a Kpa przez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, - art. 110 Kpa przez uznanie, że decyzja wydana w innej sprawie wiąże organ przy rozpatrywaniu sprawy dotyczącej innej osoby. W ocenie Skarżącej doszło także do niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy - Prawo działalności gospodarczej obowiązującej oraz art. 4 i art. 14a ust. 1 i 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, orzeczenie, że nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej A. S.C., lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o umorzenie postępowania na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."), z uwagi na przedawnienie składek zdrowotnych za okres będący przedmiotem tego postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 roku, poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli, Sąd, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach, Sąd uznał, że skarga J. W. zasługuje na uwzględnienie, gdyż Prezes NFZ, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Oś sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy istotnie, jak twierdzi zarówno Prezes NFZ, jaki i Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, Skarżąca, prowadziła działalność gospodarczą, nie tylko w ramach spółki cywilnej "M." S.C. (czego Skarżąca nie neguje), ale również, jako wspólnik spółki cywilnej "A." S.C. W tym drugim przypadku Skarżąca podtrzymuje bowiem, że działalności takiej nigdy nie prowadziła. Na wstępie trzeba wskazać, że ww. okresie obowiązywały kolejne ustawy określające zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terenie Polski, zawierające podobne unormowania, tj. w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U z 201 u i Nr 220, poz. 1447 ze zm.) oraz aktualnie obowiązujący art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021r. poz. 162 ze zm.), zgodnie z którymi dopuszczono możliwość podjęcia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną wiążąc ją z uzyskaniem wpisu/złożeniem wniosku o wpis/ zgłoszeniem działalności do CEiDG. W każdym przedstawionym wyżej stanie prawnym obowiązek w zakresie ubezpieczeń zdrowotnych powiązany był z objęciem ubezpieczeniami społecznymi, które z kolei związane jest m.in. z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej (p. art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy o systemie). W świetle zaś ulegającego nieznacznym na przestrzeni lat zmianom art. 13 pkt 4 ustawy o systemie, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne osoby prowadzące pozarolniczą działalność od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności. Podleganie obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jest i było zatem związane między innymi z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej, w tym działalności podlegającej wpisowi do CEiDG. W okolicznościach sprawy takiego wpisu do CEiDG dokonała także Skarżąca, jako wspólnik spółki cywilnej A. S.C. Nie ulega wątpliwości, że aktywny wpis do CEiDG tworzy domniemanie wykonywania tej działalności gospodarczej. Domniemanie to można jednak, w ocenie Sądu, podważyć przedstawiając dowody przeciwne. Podkreślenia wymaga bowiem, że podstawą do powstania obowiązku ubezpieczenia społecznego jest faktyczne wykonywanie działalności pozarolniczej (art. 13 pkt 4 tej ustawy), w tym działalności gospodarczej, czyli rzeczywiste podjęcie i prowadzenie działalności zarobkowej, wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły (tak Sąd Najwyższy (,,SN") w wyroku: z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II USKP 43/21, z 27 stycznia 2021r., sygn. akt II USKP 5/21, zob. także wyrok z 5 listopada 2020r. , sygn. akt II UK 26/19). Ocena, czy działalność gospodarcza rzeczywiście jest wykonywana, a więc między innymi także, czy zaistniała przerwa w jej prowadzeniu, należy do sfery ustaleń faktycznych, a samo istnienie wpisu do ewidencji nie przesądza bynajmniej o faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej (wyrok SN z 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt III UK 104/18; wyrok Sądu Apelacyjnego w L. z [...] stycznia 2021 r., sygn. akt [...], wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r. sygn. akt II GSK 956/19). Podsumowując, wpis prowadzi zatem do domniemania prawnego, według którego osoba wpisana do ewidencji, która nie zgłosiła zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, jest traktowana jako prowadząca taką działalność. W konsekwencji domniemywa się, że skoro nie nastąpiło wykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji, to działalność ta była faktycznie prowadzona i w związku z tym istniał obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne (por. wyroki SN z 11 stycznia 2005 r., I UK 105/04, OSNP 2005 nr 13, poz. 198, z 25 listopada 2005 r., I UK 80/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 309 oraz z 30 listopada 2005 r., I UK 95/05, OSNP 2006 nr 19-20, poz. 311). Domniemanie faktyczne, wynikające z zarejestrowania działalności gospodarczej, może być jednakże obalone. Możliwe jest zatem ustalenie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, mimo niewykreślenia jej z ewidencji działalności gospodarczej, i w konsekwencji, uchylenie obowiązku ubezpieczenia (p. także wyrok SN z 21 kwietnia 2021r., sygn. akt II USKP 43/21). Jednakże, domniemanie to może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi. Przeprowadzenie przeciwdowodu natomiast obciąża stronę twierdzącą o faktach przeciwnych twierdzeniom wynikającym z domniemania. Ciężar dowodu wystąpienia przesłanek uzasadniających ustanie obowiązku ubezpieczenia (rzeczywistego zaistnienia przerwy w prowadzeniu działalności) obciąża zatem tę stronę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne w zakresie ustania obowiązku ubezpieczenia. Podkreślenia wymaga, że zaistnienie przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej musi być rzeczywiste, co oznacza, że ubezpieczonego obciąża obowiązek wykazania wystąpienia okoliczności niezwiązanych z warunkami wykonywania działalności gospodarczej. Zadaniem organów w tej sprawie było więc ustalenie, czy i w jakim okresie czasu działalność gospodarcza, przez Skarżącą – w tym przypadku w ramach spółki cywilnej A. S.C., była prowadzona. Rolą Strony było zaś ewentualne wykazanie, że w spornym okresie nie prowadziła działalności gospodarczej, zatem nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu ani zdrowotnemu. I w tym właśnie celu Skarżąca podjęła działania, zwracając się między innymi do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o udzielenie jej informacji, które następnie przedłożyła w toku postępowania przed organami Narodowego Funduszu Zdrowia. Skarżąca, podkreślając, że przychody uzyskiwała jako wspólnik spółki cywilnej "M." a nie A. S.C., domagała się od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wydania zaświadczenia potwierdzającego źródło uzyskiwanych przez nią w relewantnym okresie przychodów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wyjaśnił w odpowiedzi, że na podstawie posiadanych informacji, uwzględniając, że część składanych przez Skarżącą deklaracji, po okresie dziesięciu lat została poddana brakowaniu, nie jest w stanie wydać zaświadczenia co do źródła przychodów Skarżącej. Jednocześnie jednak Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w swym piśmie z dnia 18 lutego 2021 r., wprost wskazał, że "A." s.c. w dniu 26 listopada 1999 roku złożyła zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2, dotyczące zawieszenia działalności spółki z dniem 26 listopada 1999 roku, przy czym spółka ta nie dokonała wznowienia działalności a w dniu 20 lutego 2009 roku złożyła kolejne zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2 dotyczące jej likwidacji z dniem 16 lutego 2009 roku. W ocenie Sądu, w tej sytuacji Prezes NFZ winien był dokonać pogłębionej analizy, czy istotnie zasadne jest przyjęcie, że w okresie od dnia 1 maja 1999 r. do dnia 15 lutego 2009 r. Skarżąca istotnie prowadziła działalność pozarolniczą w formie spółki cywilnej "A." S.C. Organ zaś nie odniósł się, ani nie ocenił w tym zakresie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, w postaci uzyskanego przez Stronę stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Nie jest zatem wiadomym, dlaczego organ uznał, że twierdzenie Skarżącej, iż nie prowadziła działalności pozarolniczej jako wspólnik spółki cywilnej "A." S.C. nie znajduje potwierdzenia w dokumentach przekazanych przez Urząd Skarbowy w Z., skoro dowodów tych nie poddał żadnej analizie. Sąd nie może zaś - za Prezesa NFZ - dokonywać ustaleń, które służyłyby merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Sąd nie może bowiem zastąpić Prezesa NFZ w wykonaniu obowiązków z art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i 80 Kpa, a to w myśl zasady, że Sąd nie czyni własnych ustaleń w sprawie, tylko ocenia zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka ocena Sądu możliwa jest jednak tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i odniesienia się do wszystkich kwestii materialnoprawnych istotnych dla oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa wymienionych w decyzji jako podstawa prawna podjętego rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd uznaje, że w tej sprawie Prezes NFZ dokonał niepełnych ustaleń faktycznych, które nie mogły być podstawą do wydania decyzji w sprawie o podleganiu Skarżącej obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia 1 maja 1999 r. do dnia 15 lutego 2009 r., jako wspólnik spółki cywilnej "A." S.C. Wydając decyzję Prezes NFZ dopuścił się przede wszystkim mogącej mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy obrazy ww. przepisów postępowania administracyjnego, a także art. 107 § 3 Kpa, polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń Strony i przedstawionych przez nią dowodów. Naruszenie ww. przepisów mogło zaś mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia zaskarżonej decyzji. Trzeba też mieć na uwadze, że do zaistnienia wskazanych powyżej uchybień procesowych doszło w warunkach przyjęcia przez organ, że za zasadnością objęcia Skarżącej obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia 1 maja 1999 r. do dnia 15 lutego 2009 r., jako wspólnik spółki cywilnej "A." S.C., przemawia rozstrzygnięcie przez organ pierwszej instancji, odrębną decyzją, że drugi ze wspólników wspomnianej spółki cywilnej – A. G., podlega z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w analogicznym okresie czasu. Organ skonstatował bowiem, że nie mogło w takiej sytuacji dojść do skutecznego zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej w ramach spółki cywilnej, gdyż byłoby to możliwe jedynie, gdy wniosek o zawieszenie złożą wszyscy wspólnicy. Prezes NFZ podkreślił, że zgodnie z art. 14a ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w przypadku wykonywania działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest skuteczne pod warunkiem jej zawieszenia przez wszystkich wspólników. Organ założył więc tu pewien automatyzm, wychodząc z założenia, że skoro wobec jednego ze wspólników spółki cywilnej stwierdzono podleganie przez niego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu, co wykluczało złożenie przez wspólników spółki cywilnej wspólnego wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej, to także pozostali wspólnicy winni zostać objęci obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Jednakże należy zauważyć, że rozważania organu w tym zakresie są irrelewantne dla oceny prezentowanego przez Skarżącą stanowiska oraz przedłożonego przez nią materiału dowodowego. Możliwość zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej wprowadziły bowiem dopiero znowelizowane przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które weszły w życie 20 września 2008 r. Zatem kwestia uregulowania na gruncie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zagadnienia zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, nie może w oczywisty sposób rzutować na ocenę dowodów dotyczących stanów faktycznych zaistniałych przed tą datą a z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wynika, że "A." s.c. już w dniu 26 listopada 1999 roku złożyła zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2, dotyczące zawieszenia jej działalności z tym dniem. Fakt, że wówczas nie obowiązywały przywołane powyżej regulacje ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, odnośnie zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej, w żaden sposób nie wpływa na obowiązek Prezesa NFZ właściwej oceny powyższego dowodu, z uwzględnieniem skutków takiego zgłoszenia aktualizacyjnego, w obowiązującym wówczas stanie prawnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zadaniem Prezesa NFZ będzie więc dokonanie ustaleń we wskazanym wyżej zakresie, z uwzględnieniem stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym wyroku, którym należy potem dać wyraz w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 Kpa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.