VI SA/Wa 2445/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w [...], Austria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP RP" lub "organ") z [...] stycznia 2016 r. Zaskarżoną decyzją UP RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] stycznia 2016 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na słowo-graficzny znak towarowy AMERICAN BULL [...] (dalej: "sporny znak") udzielonego na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "uczestnik" lub "uprawniony"), wszczętej na skutek sprzeciwu wniesionego przez R. GmbH z siedzibą w F., Austria (dalej: "skarżący"), działając na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: "Pwp"; obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 776) w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 Pwp oraz art. 98 ustawy Kodeks postępowania cywilnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 ze zm.) w związku z art. 256 ust. 2 Pwp, oddalił sprzeciw skarżącego oraz przyznał uczestnikowi od skarżącego kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2014 r. udzielił prawo ochronne na sporny znak na rzecz uczestnika postępowania. Decyzji tej sprzeciwił się skarżący, wskazując, że sporny znak jest łudząco podobny do wcześniejszego słownego znaku towarowego AMERICAN BULL oraz powszechnie znanych i renomowanych znaków towarowych, a mianowicie słownego znaku towarowego BULL [...] oraz słowno-graficznego znaku towarowego RED BULL [...] zarejestrowanych na jego rzecz, dla podobnych towarów, wobec czego zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaków. W odpowiedzi na sprzeciw uczestnik postępowania uznał sprzeciw za bezzasadny, gdyż w jego ocenie przeciwstawione znaki towarowe są tylko w niewielkim stopniu podobne do znaku spornego. Zdaniem uczestnika, sporny znak towarowy nie wprowadza odbiorców w błąd, ponieważ są oni zainteresowani zupełnie innymi towarami i usługami. Jednocześnie uprawniony oświadczył, iż wychodząc naprzeciw żądaniom skarżącego, zrezygnował z ochrony spornego znaku w klasach 35 i 36, ograniczając zakres ochrony spornego znaku jedynie do klasy 43. Ograniczenie to wskazuje jednoznacznie, że w klasie 43 nie zachodzi możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd. W piśmie z 21 maja 2015 r. skarżący poinformował, że z uwagi na wycofanie się przez uprawnionego z ochrony spornego znaku w zakresie towarów z klas 35 i 36, sprzeciw dotyczy tylko klasy 43, chyba że okaże się, że towary i usługi z klas 35 i 36 nie zostały wykreślone. Skarżący rozszerzył zakres przeciwstawionych znaków towarowych o znaki: BULL [...], RED BULL [...], RED BULL [...]. Skarżący podniósł, iż słowo BULL powinno być postrzegane jako posiadające nieodłączny charakter odróżniający zważywszy, gdyż jest raczej niepospolite i w całości fantazyjne dla oznaczanych nim towarów. Zastosowanie podobnej kolorystyki w znaku spornym co w znakach przeciwstawionych powoduje, zdaniem skarżącego, że grafika wzmacnia jedynie podobny charakter znaków. W płaszczyźnie słownej znak AMERICAN BULL jest, w ocenie skarżącego, łudząco podobny do znaku słownego AMERICAN BULL [...], znaku słownego BULL [...], słownego znaku RED BULL [...] oraz RED BULL [...]. Także w warstwie znaczeniowej oznaczenia te są, zdaniem skarżącego, identyczne. Oceniając podobieństwo towarów, skarżący zaznaczył, iż w ramach klasy 43 znalazły się bary hotele, kawiarnie, które serwują napoje alkoholowe, jak i bezalkoholowe. Często producent danego napoju może otworzyć bar pod nazwą swojego produktu lub też sygnować dane miejsce swoją marką. W takiej sytuacji istnieje możliwość wprowadzenia w błąd konsumenta co do pochodzenia danego lokalu od producenta towaru. Tym samym konsument może błędnie sądzić, że towar lub usługa oznaczona znakiem AMERICAN BULL stanowi kolejny produkt lub usługę R. GmbH. Skarżący zwrócił też uwagę na renomowany charakter znaków przeciwstawionych. W takiej sytuacji istnieje zwiększone ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd. Działanie uczestnika gwarantuje mu sukces marketingowy, ponieważ wykorzystuje pozytywne nastawienie konsumentów do dobrze im znanego produktu [...]. W piśmie z 24 lipca 2015 r. uczestnik oświadczył, że każdy znak przeciwstawiony winien być rozpoznawany osobno. Porównywanie znaków zbiorczo jest bowiem sprzeczne z metodologią analizy porównawczej. Tym samym przyjęcie (wykazanie) renomy jednego znaku przeciwstawionego nie powoduje automatycznego rozciągnięcia tej renomy na pozostałe znaki przeciwstawione. W zakresie podobieństwa samych oznaczeń uczestnik zauważył, iż znak sporny i przeciwstawiony AMERICAN BULL są identyczne, ale w zakresie warstwy graficznej znaki te się różnią. Także w zakresie warstwy koncepcyjnej nie zachodzi podobieństwo tych znaków, a w konsekwencji nie ma ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Zdaniem uczestnika, brak jest podobieństwa ze znakiem RED BULL z uwagi na różny sposób zapisu tych słów. Według uczestnika znak RED BULL nie posiada renomowanego charakteru, gdyż został udowodniony jedynie fakt przekazania nakładów na markę. Badania GfK pochodzą sprzed ponad 10 lat, a więc nie są aktualne. Natomiast znaki towarowe RED BULL [...] oraz RED BULL [...] nie mogą być, zdaniem uczestnika, przedmiotem analizy, gdyż zostały powołane po upływie 6-miesięcznego terminu od ogłoszenia w Wiadomościach UP RP informacji o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak. Stanowisko to uczestnik postępowania podtrzymał w piśmie z 29 października 2015 r. Skarżący w piśmie z 22 grudnia 2015 r. stwierdził, że znaki RED BULL [...] oraz RED BULL [...] nie stanowią rozszerzenia sprzeciwu, gdyż nie nastąpiło rozszerzenie podstaw prawnych sprzeciwu. Na rozprawie przed organem w dniu [...]stycznia 2016 r. skarżący wniósł o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak w zakresie wszystkich usług ujętych w klasie 43. Nadto podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, zwłaszcza odnośnie renomowanego charakteru znaków przeciwstawionych. Wskazał, iż znak BULL jest znany dla powyżej 50% odbiorców, a wśród konsumentów napojów energetycznych - dla ponad 80%. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji organ uznał, że rozszerzenie zarzutów sprzeciwu o nowe znaki towarowe jest niedopuszczalne po 6-miesięcznym terminie przewidzianym na złożenie sprzeciwu. Przytaczając orzecznictwo sądów administracyjnych, UP RP doszedł do wniosku, iż wskazanie nowych znaków niezawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa ochronnego, jest niedopuszczalne, a w konsekwencji nowe znaki jako nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpoznaniu przez UP RP. Rozszerzone podstawy o nowe znaki pozostają bowiem poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 Pwp. W konsekwencji organ dokonał oceny jedynie znaków towarowych wskazanych w sprzeciwie, tj. AMERICAN BULL [...], BULL [...] oraz RED BULL [...], które posiadają przy tym wcześniejsze pierwszeństwo, gdyż pozostałe znaki przeciwstawione zostały wskazane już po 6 miesiącach przewidzianych na złożenie sprzeciwu. Zatem organ przeprowadził analizę zakresów ochrony następujących znaków towarowych: - AMERICAN BULL [...] (sporny znak) przeznaczonego do oznaczania następujących towarów i usług w zakresie klasy 43: bary, domy turystyczne, eksploatacja terenów kampingowych, hotele, kawiarnie, snack-bary, stołówki, motele, rezerwowanie i wynajmowanie noclegów, usługi w zakresie organizowania i zakwaterowania obozów wakacyjnych, pensjonaty, pensjonaty dla zwierząt, przygotowywanie dań na zamówienia (żywność i napoje) oraz ich dostawa, restauracje, rezerwacje hotelowe i rezerwacja kwater, wynajmowanie mieszkań na pobyt czasowy, wynajmowanie sal; oraz trzech znaków skarżącego, tj. - AMERICAN BULL [...] – w zakresie klasy 25: odzież, obuwie, nakrycia głowy, t-shirty, koszulki, bluzy, bluzki, swetry, kurtki, wiatrówki, fartuchy, czapki, kapelusze, opaski, klamry, paski, saszetki na pasku, daszki przeciwsłoneczne, odzież sportowa, obuwie sportowe, obuwie do gry w piłkę, korki, buty narciarskie, antypoślizgowe środki do butów, bielizna, pieluchy; w zakresie klasy 32: napoje bezalkoholowe, w tym napoje orzeźwiające, napoje energetyczne, napoje serwatkowe i izotoniczne, hiper- i hipotoniczne napoje dla sportowców; piwo, piwo ciemne, piwo pszeniczne, porter, ale, porter, stout, piwo jasne, bezalkoholowe napoje słodowe; woda mineralna, woda gazowana; napoje i soki owocowe; syropy, esencje i inne preparaty do przygotowywania napojów, sorbety, musujące pastylki i proszki do drinków i bezalkoholowych koktajli i w zakresie klasy 33: napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa, napoje alkoholowe grzane i mieszane w tym alkoholowe napoje energetyczne, wina korzenne, napoje zmieszane z mlekiem, alkoholowe napoje słodowe, likiery słodowe, wina, napoje spirytusowe i likiery, preparaty alkoholowe do sporządzania napojów; koktajle i aperitify na bazie napojów spirytusowych lub wina, napoje z zawartością wina; - BULL [...] - w zakresie klasy 32: napoje bezalkoholowe, w tym napoje orzeźwiające, napoje orzeźwiające, napoje energetyczne, napoje serwatkowe, napoje izotoniczne, napoje hipertoniczne i hipotoniczne (do użytku i/lub według wymagań sportowców), piwo, piwo słodowe, piwo pszeniczne, piwo typu porter, ale sout, i lager, bezalkoholowe napoje słodowe, wody mineralne i wody gazowane, napoje owocowe i soki owocowe, syropy, esencje i inne preparaty do przygotowywania napojów, a także tabletki musujące i proszki musujące do przygotowywania napojów i koktajli bezalkoholowych (kl. 32); - RED BULL [...] - w zakresie klasy 33: napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa), gorące i mieszane napoje alkoholowe, w tym energetyczne napoje alkoholowe, wino grzane i napoje mieszane z zawartością mleka, alkoholowe napoje słodowe, wódka słodowa, wina, wódki i likiery, preparaty alkoholowe do produkcji napojów, koktajle i aperitify oparte na wódkach lub winach, napoje zawierające wino; w zakresie klasy 35: reklama, w tym promocja towarów i usług i wydarzeń konkurencyjnych, w tym konkurencji o charakterze sportowym, organizowanie reklamy, dystrybucja towarów do celów reklamy, usługi polegające na adiustacji do celów reklamy, reklama online w sieciach komputerowych wynajem czasu reklamowego mediach komunikacyjnych, usługi związane z wycinkami prasowymi, konsultacje w zakresie organizacji działalności handlowej, zarządzanie w działalności handlowej, administrowanie działalności handlowej, prace biurowe, organizowanie targów handlowych i wystaw do celów handlowych lub reklamowych, wynajem automatów, zbieranie, na rzecz osób trzecich, różnorodnych towarów pozwalających klientom na dogodne przeglądanie i nabywanie tych towarów, kompilowanie statystyk, wyszukiwanie sponsoringu i w zakresie klasy 36: ubezpieczenia, działalność finansowa, gotówkowa, banki z dostępem bezpośrednim (Home banking), działalność związana z nieruchomościami. W wyniku analizy powyższych wykazów towarów i usług UP RP stwierdził brak jakiegokolwiek podobieństwa między znakiem spornym a znakami przeciwstawionymi. Przede wszystkim organ zaznaczył, iż towary z klasy 25 znaku przeciwstawionego AMERICAN BULL [...] oraz usługi z klas 35 i 36 przeciwstawionego znaku RED BULL [...] są całkowicie niepodobne do usług znaku spornego, ponieważ posiadają zupełnie odmienny charakter, przeznaczenie i krąg odbiorców. Z podobnego powodu organ uznał także odmienność usług z klasy 35 i 36 przeciwstawionego znaku RED BULL [...] oraz znaku spornego, gdyż usługi z klas 35 i 36 znaku RED BULL [...] są szeroko pojętymi usługami finansowymi, reklamowymi, a więc są związane z innym aspektem życia (często związanym z prowadzeniem biznesu), aniżeli szeroko pojęty wypoczynek i rekreacja związana z usługami znaku spornego takimi jak: korzystanie z kampingów, barów, wyżywienia, wynajmowanie noclegów i zakwaterowanie obozów wakacyjnych, pensjonatów czy tym bardziej z korzystanie z pensjonatów dla zwierząt itd. Tym samym zakres powyżej analizowanych towarów i usług jest całkowicie odmienny. Również w pozostałym zakresie UP RP nie dopatrzył się podobieństwa wskazanego w art. 132 ust. 2 pkt 2 Pwp. Zdaniem organu skarżący wykazał renomowany charakter jedynie znaku towarowego RED BULL - w kontekście towarów "napoje energetyczne". Uzasadniając to stanowisko, UP RP powołał się na badanie opinii publicznej przeprowadzone w Polsce przez GfK w 2005 r. wśród osób kupujących i pijących napoje (energetyczne), świadczące o wysokiej rozpoznawalności wśród tych odbiorców jedynie znaku RED BULL właśnie w kontekście napojów energetycznych. Dlatego, według organu, jedynie znak RED BULL spełnia kryterium "ilościowe". Nadto renomowany charakter znaku RED BULL w zakresie napojów energetycznych został uznany przez Sąd Okręgowy w R., który w wyroku z [...] lipca 2007 r. (sygn. akt [...]) stwierdził, iż znak towarowy RED BULL uznany musi być za znak powszechnie znany, zaś czas kreowania znaku na polskim rynku i konsekwencja w działalności promocyjnej powoduje, że znak ten posiada także desygnaty znaku renomowanego. Natomiast w odniesieniu do pozostałych przeciwstawionych znaków towarowych tj. AMERICAN BULL oraz BULL organ uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy nie świadczy o ich renomie. UP RP zaakcentował, iż skarżący wykazał renomę znaku RED BULL, która nie obejmuje oznaczenia BULL. W konsekwencji tylko znak towarowy RED BULL [...] organ poddał analizie porównawczej ze znakiem spornym AMERICAN BULL [...] w zakresie przesłanek stypizowanych w art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp. UP RP wskazał, iż w odniesieniu do znaków o charakterze renomowanym zastosowanie znajdują subtelne kryteria - chodzi bowiem o podobieństwo szczególne, gdyż do jego stwierdzenia wystarczy niebezpieczeństwo, że inny znak może być z nimi skojarzony (łączony), a stopień podobieństwa znaków, jako przesłanka ich naruszenia, jest sytuowany na niskim poziomie i wyznaczany przez takie określenia jak: łączenie, kojarzenie, przywodzenie na myśl. W świetle tych kryteriów UP RP zwrócił uwagę, że znak sporny składa się z dużych napisów "AMERICAN BULL", przy czym słowo AMERICAN jest ciemno niebieskie, a słowo BULL w czerwonym kolorze z biało-czerwoną obwódką. Słowo BULL utworzone jest w ten sposób, iż z liter B i L. wystają rogi. Według organu, znak sporny jakkolwiek słowno-graficzny jest znacząco odmienny (nawet przy uwzględnieniu subtelniejszych kryteriów oceny) od słowno-graficznego znaku RED BULL [...]. Oba porównywane znaki posiadają bowiem odmienne elementy wizualne, które są od siebie tak bardzo odległe, iż przywodzą na myśl diametralnie inne skojarzenia. Po pierwsze, sposób zapisania słów znaku przeciwstawionego, jak i spornego jest różny tj. odpowiednio składają się z wyboldowanego napisu RED BULL oraz z napisu AMERICAN BULL, gdzie słowo AMERICAN jest ciemno niebieskie, a słowo BULL w czerwonym kolorze z obwódką. Tak duża różnica w zapisie powoduje, iż nawet przy zastosowaniu innych, subtelniejszych kryteriów oceny porównywanych znaków towarowych, napisy te różnią się między sobą, a w konsekwencji znak sporny nie przywodzi na myśl znaku przeciwstawionego. Tego ostatniego nie może zmienić zastosowanie w znaku spornym elementu rogów, gdyż rogi te stanowią element podkreślający napis BULL i są prezentowane "en face" niczym trofeum wiszące na ścianie, przywodząc skojarzenia z dzikim zachodem, rodeo i filmami tzw. "westernami". Natomiast rogi w znaku przeciwstawionym RED BULL są jedynie małym elementem dwóch atakujących się byków przedstawionych z profilu (na tle koła). W elemencie graficznym znaku przeciwstawionego RED BULL charakterystycznym i rzucającym się w oczy elementem są zatem dwa potężne, umięśnione i walczące byki znajdujące się w profilowej pozie niczym byki na korridzie. Jakkolwiek korrida jest walką człowieka z bykiem, tak byki prezentowane na grafice znaku RED BULL przywodzą na myśl piękne atletyczne zwierzęta występujące właśnie na hiszpańskiej arenie. Grafika znaków porównywanych jest zatem niepodobna do tego stopnia, iż nawet subtelniejsze kryteria nie mogą powodować uznania podobieństwa tych znaków w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp. Tak zdefiniowanych różnic nie może zmienić nawet wspólny element słowny "BULL", gdyż jest on dookreślony słowami "AMERICAN" w znaku spornym AMERCIAN BULL [...] oraz "RED" w znaku przeciwstawionym RED BULL [...]. W ten sposób skonstruowane znaki AMERICAN BULL oraz RED BULL są zatem fonetycznie (słownie) wyraźnie odmienne. Znak sporny wskazuje bowiem jednoznacznie (po przetłumaczeniu na jęz. polski), iż mamy do czynienia z "amerykańskim bykiem" (kojarzonym z jedzeniem steków w Teksasie), podczas gdy znak przeciwstawiony wskazuje na "czerwonego byka" (stanowiącego synonim potężnej energii, waleczności i wytrzymałości, jaką uzyskamy o wypiciu napoju energetycznego RED BULL). Elementy AMERICAN oraz RED dominują zatem słowo BULL w obu znakach (fonetycznie i znaczeniowo), przez co nawet inne, znacznie subtelniejsze spojrzenie na nie spowoduje, że potencjalny odbiorca ich nie skojarzy ze sobą. W ocenie UP RP nie zachodzi zatem nawet subtelniejsze podobieństwo pomiędzy porównywanymi znakami w zakresie ich grafiki, fonetyki czy znaczenia. Ponadto elementy graficzne różnicujące te znaki są, zdaniem UP RP, wystarczająco wyraźne i czytelne, żeby wykluczyć podobieństwo oznaczeń. Brak podobieństwa znaków towarowych w kontekście art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp determinuje także niemożność spełnienia czwartej - ostatniej przesłanki stypizowanej w tym przepisie, gdyż sporna rejestracja jako niepodobna do znaku wcześniejszego nie może przynosić zgłaszającemu nienależnych korzyści, a także nie może być szkodliwa dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaków wcześniejszych. Znak sporny zawiera element charakterystyczny "AMERICAN", który w zestawieniu ze specyficzną grafiką, w jasny i definitywny sposób, dominuje nad słowem "BULL". Tym samym tak skonstruowane oznaczenie w żaden sposób nie szkodzi odróżniającemu charakterowi doskonale znanego i rozpoznawalnego znaku dwóch walczących byków RED BULL. Oceniając znak towarowy AMERICAN BULL jako niepodobny – w myśl art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp - do przeciwstawionego mu znaku towarowego RED BULL [...], UP RP wskazał, iż znak sporny nie może przynieść uprawnionemu nienależnej korzyści ani nie może też być szkodliwy dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Relewantni odbiorcy znaku spornego (tj. osoby spożywające szeroko pojęte napoje w tym napoje energetyczne) nie będą łączyć usług kampingowych, hotelarskich czy barowych etc. z doskonale znanym i renomowanym napojem energetycznym RED BULL. Powołana na wstępie decyzja UP RP z [...] stycznia 2016 r. stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ("WSA w Warszawie"). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postepowania według norm przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez przeprowadzenie sprzecznej z logiką oraz wynikającymi z orzecznictwa wytycznymi oceny podobieństwa znaków skarżącego ze znakiem spornym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uznaniem braku spełnienia wynikającej z art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp przesłanki "związku pomiędzy znakami" i w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia sprzeciwu skarżącego oraz poprzez przeprowadzenie niewłaściwej oceny podobieństwa pomiędzy towarami z klasy 32 i 33 w znakach skarżącego AMERICAN BULL ([...]), BULL ([...]) oraz RED BULL ([....]) a usługami z klasy 43 znaku spornego, skutkującej błędnym ustaleniem, iż te towary i usługi mają odmienny charakter i konsumenci nie będą wprowadzani w błąd odnośnie pochodzenia, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego uznania braku spełnienia przesłanki wynikającej z art. 132 ust. 2 pkt 2 Pwp i oddaleniem sprzeciwu; 2. przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia całościowej oceny spełnienia przesłanki "związku pomiędzy znakami" oraz nieuwzględnienie istotnych kryteriów oceny w powyższym zakresie, tj.: - podobieństwa znaku spornego do znaków skarżącego występującego na płaszczyznach wizualnej, koncepcyjnej oraz fonetycznej; - podobieństwa charakteru zakresu usług i towarów porównywanych znaków; - pokrywającego się kręgu odbiorców; - bardzo wysokiej renomy (powszechnej rozpoznawalności) oraz zdolności odróżniającej znaków skarżącego; co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uznaniem braku spełnienia wynikającej z art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp przesłanki "związku pomiędzy znakami" i w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia sprzeciwu skarżącego; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez błędne uznanie, iż znak skarżącego BULL [...] nie jest znakiem renomowanym i w konsekwencji niezasadne jego pominięcie przy ocenie kolizji spornego znaku AMERICAN BULL z renomowanymi znakami skarżącego, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone badanie podobieństwa znaków z uwzględnieniem wpływu renomy wszystkich wskazanych znaków skarżącego prowadziłoby do przyjęcia przez UP RP zasadności żądań skarżącego; 4. prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp poprzez błędną wykładnię pojęcia czerpania nienależnych korzyści z renomy (charakteru odróżniającego) znaku towarowego cieszącego się renomą, zakładającą, iż naruszenie to aktualizuje się niejako w momencie podszywania się przez produkty (usługi), dla których zarejestrowany jest znak sporny pod produkty (usługi) oznaczone znakiem renomowanym, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało arbitralnym stwierdzeniem przez organ braku prawdopodobieństwa wystąpienia naruszeń renomowanych znaków skarżącego i w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia sprzeciwu skarżącego; 5. prawa materialnego, tj. art. 246 Pwp poprzez błędną wykładnią podstawy prawnej sprzeciwu zakładającą, iż uzupełnienie argumentacji prawnej sprzeciwu po upływie 6-miesięcznego terminu na złożenie sprzeciwu, polegającej na wskazaniu nowych znaków towarowych stanowiących przeszkody rejestracji, stanowi wskazanie nowej podstawy prawnej sprzeciwu, co skutkowało niezasadnym pominięciem znaków towarowych skarżącego RED BULL [...], RED BULL EUTM [...] przy ocenie podobieństwa ze spornym znakiem oraz badania przeszkód rejestracji spornego znaku. Uczestnik i organ wnieśli o oddalenie skargi. Wyrokiem z 18 października 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 295/17 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję UP RP oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 2217 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż UP RP ograniczył się do oceny znaków przeciwstawionych w sprzeciwie, pomijając znaki powołane w piśmie z 21 maja 2015 r. stanowiącym uzupełnienie argumentacji sprzeciwu. WSA w Warszawie nie znalazł podstaw do przyjęcia, że w trakcie toczącego się postępowania spornego, wszczętego na skutek skutecznie wniesionego, umotywowanego, uznanego przez uprawnionego za bezzasadny sprzeciwu, wnoszący sprzeciw nie może po upływie terminu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, rozszerzyć sprzeciwu w ramach powołanej podstawy prawnej, uzupełniając jego argumentację (motywy) np. poprzez przeciwstawienie innych znaków. WSA w Warszawie przyjął, że w sprawie można mówić jedynie o uzupełnieniu argumentacji zarzutów podniesionych w sprzeciwie, a nie o rozszerzeniu jego podstawy prawnej. Uzupełnienie motywacji poprzez powołanie się skarżącego na kolejne znaki było odpowiedzią na argumentację uczestnika. Powyższe stanowiło zatem w pełni uzasadnioną obronę interesów skarżącego, nie zaś - jak twierdzi UP RP - niedopuszczalne rozszerzenie sprzeciwu. Nie doszło bowiem do zmiany podstawy prawnej sprzeciwu wyznaczonej przez skarżącego przepisami art. 132 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 Pwp. W dalszym ciągu jest to sprzeciw w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł UP RP, zaskarżając go w całości. Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") wyrokiem z 6 sierpnia 2020 r. sygn. II GSK 247/18 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2017 r. sygn. VI SA/Wa 295/17 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądził od skarżącej na rzecz UP RP kwotę 1400 zł (tysiąc czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, że zgodnie z art. 246 ust 1 i 2 Pwp (w mającym zastosowanie w sprawie brzmieniu obowiązującym przed 15 kwietnia 2016 r.) każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji UP RP o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Stosownie natomiast do art. 247 ust 2 Pwp, jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie UP RP, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie. NSA podkreślił, że kwestia wykładni przytoczonych przepisów była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń NSA, przytoczonych następnie przez NSA. NSA podniósł, że słusznie organ zarzuca, że dokonana przez WSA w Warszawie wykładnia art. 246 ust. 1 i 2 Pwp w zw. z art. 247 ust. 2 Pwp regulujących instytucję sprzeciwu była obarczona błędem i odbiega od aktualnej i ugruntowanej linii orzeczniczej, którą skład orzekający podziela. Zdaniem NSA, w świetle bowiem art. 246 Pwp (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie), warunkiem skutecznego wniesienia sprzeciwu było przedstawienie okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa ochronnego z zachowaniem przewidzianego w tym przepisie terminu. W terminie tym wnoszący sprzeciw musiał podnieść i umotywować wszystkie okoliczności, które uzasadniają unieważnienie kwestionowanego prawa wyłącznego. Powołanie się na nowe okoliczności (podstawy) po upływie 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 Pwp, było niedopuszczalne, a podniesione po tym terminie zarzuty, jako spóźnione, nie podlegały rozpoznaniu. Przyjęta przez Sąd pierwszej instancji odmienna wykładnia omawianych przepisów stanowiła przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji i postawienia UP RP zarzutów naruszenia prawa procesowego. Sąd pierwszej instancji przyjął bowiem, że organ niezasadnie odstąpił od zbadania znaków towarowych przeciwstawionych spornemu znakowi w piśmie z 21 maja 2015 r., a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 Pwp. Wobec powyższego NSA stwierdził, że naruszenie przez wyrok Sądu pierwszej instancji przepisów postepowania spowodowane było przyjęciem przez ten Sąd błędnej wykładni art. 246 i art. 247 ust.2 Pwp prowadzącej do stwierdzenia, że organ powinien rozpatrzyć wszystkie podstawy unieważnienia prawa ochronnego wskazane przez wnioskodawcę, a nie tylko te, które zostały określone w terminie do wniesienia sprzeciwu. Przyjmując takie stanowisko WSA w Warszawie nie ocenił całości zaskarżonej decyzji UP RP odnoszącej się do wskazanych w sprzeciwie okoliczności, które miały uzasadniać unieważnienie prawa ochronnego. Wobec tego istota sprawy, zdaniem NSA, nie została dostatecznie wyjaśniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przede wszystkim Sąd pragnie zwrócić uwagę na podstawę prawną sposobu procedowania w niniejszej sprawie, tj. na posiedzeniu niejawnym. Otóż w myśl art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa COVID") w wersji obowiązującej po 16 maja 2020 r.: "2. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. 3. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 10 grudnia 2020 r. zostało zarządzone przeprowadzenie w dniu 11 stycznia 2020 r. posiedzenia niejawnego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii i dalszy znaczny wzrost liczby zakażeń koronawirusem, wynikające stąd nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w sytuacji wyznaczenia rozprawy, co skutkuje wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów, przy jednoczesnym braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż dotyczy ona żywotnego i realnego interesu prawnego strony. Z uwagi na fakt, iż nie wiadomo, kiedy zakończy się stan zagrożenia epidemiologicznego, Sąd był zobligowany do skorzystania z rozwiązania procesowego, wprowadzonego na mocy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID. Sąd podkreśla, iż zastosowanie trybu procedowania przewidzianego w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID nie wymaga ani wniosku stron, ani ich zgody, ani też ich wcześniejszego poinformowania przez sąd – rozwiązanie proceduralne procedowania przed sądem administracyjnym jest w tym zakresie odmienne niż przed sądem powszechnym – por. a contrario przepisy art. 15zzs1 i 15zzs3 ustawy COVID. Dlatego też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID. Następnie Sąd pragnie podkreślić, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma art. 190 P.p.s.a., bowiem sprawa była już rozpoznawana przez NSA. Zgodnie ze wskazanym art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. Pamiętać przy tym należy, że mimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, określone kwestie sporne uważać trzeba za ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną - por. wyrok NSA z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1448/13 (orzeczenie to, jak i inne powoływane w uzasadnieniu niniejszego wyroku dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie nakazał, aby ponownie rozpoznając sprawę, Sąd I instancji uwzględnił przedstawioną wyżej wykładnię art. 246 ust. 1 i 2 Pwp w zw. z art. 247 ust. 2 Pwp. Dlatego też Sąd podnosi, że zgodnie z art. 246 ust 1 i 2 Pwp (w mającym zastosowanie w sprawie brzmieniu obowiązującym przed 15 kwietnia 2016 r.) każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji UP RP o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji. Stosownie natomiast do art. 247 ust 2 Pwp, jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie UP RP, o którym mowa w ust. 1, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostanie przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W przeciwnym przypadku UP RP wydaje decyzję uchylającą decyzję o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, umarzając jednocześnie postępowanie. Kwestia wykładni przytoczonych przepisów byłą wielokrotnie przedmiotem orzeczeń NSA. W wyroku z 19 czerwca 2015 r. sygn. akt II GSK 1077/14 NSA stwierdził, że "termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, a po jego upływie nie jest możliwe przytaczanie nowych podstaw sprzeciwu w tym także przeciwstawianie spornemu znakowi innego niż dotychczas znaku towarowego". Podzielając stanowisko prezentowane we wcześniejszych orzeczeniach (sygn. akt II GSK 592/13 i II GSK 1983/13) NSA podkreślił, że z uwagi na fakt, że sprzeciw ma charakter skargi actio popularis, jego wymogiem formalnym jest wskazanie w nim podstawy faktycznej i prawnej, na jakiej jest oparty. Zaś ze względu na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, przepisy dotyczące sprzeciwu muszą być wykładane i interpretowane ściśle. Z kolei w tezach wyroku z 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2037/13 NSA wskazał, że: "1. Wnoszący sprzeciw jest zobligowany do wskazania wszystkich okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy w treści sprzeciwu, w okresie 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu tego prawa. Rozszerzenie sprzeciwu o nowe podstawy po upływie terminu do jego wniesienia naruszałoby zasadę wyrażoną w art. 246 ust. 1 p.w.p., z której wynika, iż każdy nie mając interesu prawnego może, ale tylko w terminie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa, sprzeciwić się jego udzieleniu. 2. Wskazanie nowych podstaw unieważnienia, niezawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa ochronnego jest niedopuszczalne, a w konsekwencji nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpoznaniu przez Urząd Patentowy RP, ponieważ pozostają one poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 p.w.p.". Analogiczne stanowisko, co do tego, że wspomniany termin sześciu miesięcy jest terminem prawa materialnego i zakreśla granice czasowe dla ostatecznego sprecyzowania sprzeciwu pod względem faktycznym i prawnym, bez możliwości ich rozszerzenia po upływie tego terminu prezentowane było przez NSA również w wyrokach z 13 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 582/13, z 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 1983/13, z 24 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 2381/14 oraz z 19 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3679/15. W wyrokach tych Sąd drugiej instancji jednoznacznie wskazywał, że niedopuszczalne jest przedstawianie nowych podstaw sprzeciwu po upływie 6 miesięcznego terminu do jego wniesienia. W świetle art. 246 Pwp (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie), warunkiem skutecznego wniesienia sprzeciwu było przedstawienie okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa ochronnego z zachowaniem przewidzianego w tym przepisie terminu. W terminie tym wnoszący sprzeciw musiał podnieść i umotywować wszystkie okoliczności, które uzasadniają unieważnienie kwestionowanego prawa wyłącznego. Powołanie się na nowe okoliczności (podstawy) poprze powołanie przez skarżącego nowych przeciwstawionych znaków towarowych po upływie 6-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 246 ust. 1 Pwp, było niedopuszczalne, a podniesione po tym terminie zarzuty, jako spóźnione, nie podlegały rozpoznaniu. W związku z tym, Sąd uznaje za niezasadny zarzut skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 246 Pwp poprzez błędną wykładnią podstawy prawnej sprzeciwu zakładającą, iż uzupełnienie argumentacji prawnej sprzeciwu po upływie 6-miesięcznego terminu na złożenie sprzeciwu, polegającej na wskazaniu nowych znaków towarowych stanowiących przeszkody rejestracji, stanowi wskazanie nowej podstawy prawnej sprzeciwu, co skutkowało niezasadnym pominięciem znaków towarowych skarżącego RED BULL [...], RED BULL EUTM [...] przy ocenie podobieństwa ze spornym znakiem oraz badania przeszkód rejestracji spornego znaku. Przechodząc do dalszej części uzasadnienia, Sąd wskazuje, że podstawami zgłoszenia sprzeciwu był 132 ust. 2 pkt 2 i 3 Pwp w brzmieniu obowiązującym na dzień zgłoszenia spornego znaku. Odnosząc się w pierwszej kolejności do przesłanki z art. 132 ust. 2 pkt 2 Pwp, wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli jego używanie spowodować może wśród części odbiorców błąd polegający w szczególności na skojarzeniu między znakami. Powyższy przepis ma zatem zastosowanie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie trzy następujące przesłanki: po pierwsze podobieństwa lub identyczności oznaczeń, po drugie - podobieństwa lub identyczności towarów lub usług, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, oraz po trzecie - istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów lub usług oznaczanych tymi znakami jest konsekwencją zaistniałego podobieństwa znaków i towarów. A zatem nie każde podobieństwo znaków powoduje niedopuszczalność rejestracji, lecz tylko takie które mogłoby wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów lub usług. W sprawie nie jest sporne, iż przeciwstawione przez skarżącego znaki są rejestrowane z wcześniejszym pierwszeństwem niż sporny znak. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenie, Sąd wskazuje, iż następnie winno być badane podobieństwo towarów, dla których zarejestrowano kolidujące oznaczenia (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1793/11 i wyrok NSA z 9 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 1498/14). Dopiero bowiem zbadanie identyczności czy podobieństwa towarów uzasadnia badanie podobieństwa oznaczeń. Sąd podziela w tym zakresie ustalenie organu, że towary, dla których zarejestrowano sporny znak, nie są podobne do towarów, dla których zarejestrowano kolidujące oznaczenia. Wskazać bowiem należy na poszczególne zakresy ochrony znaków towarowych: - AMERICAN BULL [...] (sporny znak) przeznaczonego do oznaczania następujących towarów i usług w zakresie klasy 43: bary, domy turystyczne, eksploatacja terenów kampingowych, hotele, kawiarnie, snack-bary, stołówki, motele, rezerwowanie i wynajmowanie noclegów, usługi w zakresie organizowania i zakwaterowania obozów wakacyjnych, pensjonaty, pensjonaty dla zwierząt, przygotowywanie dań na zamówienia (żywność i napoje) oraz ich dostawa, restauracje, rezerwacje hotelowe i rezerwacja kwater, wynajmowanie mieszkań na pobyt czasowy, wynajmowanie sal; oraz trzech znaków skarżącego, tj. - AMERICAN BULL [...] – w zakresie klasy 25: odzież, obuwie, nakrycia głowy, t-shirty, koszulki, bluzy, bluzki, swetry, kurtki, wiatrówki, fartuchy, czapki, kapelusze, opaski, klamry, paski, saszetki na pasku, daszki przeciwsłoneczne, odzież sportowa, obuwie sportowe, obuwie do gry w piłkę, korki, buty narciarskie, antypoślizgowe środki do butów, bielizna, pieluchy; w zakresie klasy 32: napoje bezalkoholowe, w tym napoje orzeźwiające, napoje energetyczne, napoje serwatkowe i izotoniczne, hiper- i hipotoniczne napoje dla sportowców; piwo, piwo ciemne, piwo pszeniczne, porter, ale, porter, stout, piwo jasne, bezalkoholowe napoje słodowe; woda mineralna, woda gazowana; napoje i soki owocowe; syropy, esencje i inne preparaty do przygotowywania napojów, sorbety, musujące pastylki i proszki do drinków i bezalkoholowych koktajli i w zakresie klasy 33: napoje alkoholowe z wyjątkiem piwa, napoje alkoholowe grzane i mieszane w tym alkoholowe napoje energetyczne, wina korzenne, napoje zmieszane z mlekiem, alkoholowe napoje słodowe, likiery słodowe, wina, napoje spirytusowe i likiery, preparaty alkoholowe do sporządzania napojów; koktajle i aperitify na bazie napojów spirytusowych lub wina, napoje z zawartością wina; - BULL [...] - w zakresie klasy 32: napoje bezalkoholowe, w tym napoje orzeźwiające, napoje orzeźwiające, napoje energetyczne, napoje serwatkowe, napoje izotoniczne, napoje hipertoniczne i hipotoniczne (do użytku i/lub według wymagań sportowców), piwo, piwo słodowe, piwo pszeniczne, piwo typu porter, ale sout, i lager, bezalkoholowe napoje słodowe, wody mineralne i wody gazowane, napoje owocowe i soki owocowe, syropy, esencje i inne preparaty do przygotowywania napojów, a także tabletki musujące i proszki musujące do przygotowywania napojów i koktajli bezalkoholowych (kl. 32); - RED BULL [...] - w zakresie klasy 33: napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa), gorące i mieszane napoje alkoholowe, w tym energetyczne napoje alkoholowe, wino grzane i napoje mieszane z zawartością mleka, alkoholowe napoje słodowe, wódka słodowa, wina, wódki i likiery, preparaty alkoholowe do produkcji napojów, koktajle i aperitify oparte na wódkach lub winach, napoje zawierające wino; w zakresie klasy 35: reklama, w tym promocja towarów i usług i wydarzeń konkurencyjnych, w tym konkurencji o charakterze sportowym, organizowanie reklamy, dystrybucja towarów do celów reklamy, usługi polegające na adiustacji do celów reklamy, reklama online w sieciach komputerowych wynajem czasu reklamowego mediach komunikacyjnych, usługi związane z wycinkami prasowymi, konsultacje w zakresie organizacji działalności handlowej, zarządzanie w działalności handlowej, administrowanie działalności handlowej, prace biurowe, organizowanie targów handlowych i wystaw do celów handlowych lub reklamowych, wynajem automatów, zbieranie, na rzecz osób trzecich, różnorodnych towarów pozwalających klientom na dogodne przeglądanie i nabywanie tych towarów, kompilowanie statystyk, wyszukiwanie sponsoringu i w zakresie klasy 36: ubezpieczenia, działalność finansowa, gotówkowa, banki z dostępem bezpośrednim (Home banking), działalność związana z nieruchomościami. Sąd zgadza się z ustaleniami organu, że towary z klasy 25 znaku przeciwstawionego AMERICAN BULL [...] oraz usługi z klas 35 i 36 przeciwstawionego znaku RED BULL [...] są całkowicie niepodobne do usług znaku spornego, ponieważ posiadają zupełnie odmienny charakter, przeznaczenie i krąg odbiorców. Towary z klasy 25 to szeroko pojęta odzież oraz obuwie. Z kolei usługi z klasy 35 to szeroko rozumiana reklama, sponsoring, promocja, a z klasy 36 – ubezpieczenia, bankowość, działalność finansowa i związana z nieruchomościami. Powyższe towary i usługi są zupełnie niepodobne do usług zarejestrowanych dla znaku spornego, dotyczących działalności barowo-restauracyjno-hotelowej. Słusznie organ stwierdził, że ubrania kupuje się w sklepach, a usługi restauracyjno-hotelowe – w restauracjach i hotelach. Sąd wskazuje jednocześnie, że w hotelach, restauracjach, campingach czy barach nie nabywa się usług z klas 35 (reklama) i 36 (szeroko rozumiana działalność finansowa) zarejestrowanych dla przeciwstawionego znaku RED BULL [...]. Dlatego też zasadnie, w ocenie Sądu, organ uznał także odmienność usług z klasy 35 i 36 przeciwstawionego znaku RED BULL [...] oraz znaku spornego, gdyż usługi z klas 35 i 36 znaku RED BULL [...] są szeroko pojętymi usługami finansowymi, reklamowymi, a więc są związane z innym aspektem życia (często związanym z prowadzeniem biznesu), aniżeli szeroko pojęty wypoczynek i rekreacja związana z usługami znaku spornego takimi jak: korzystanie z kampingów, barów, wyżywienia, wynajmowanie noclegów i zakwaterowanie obozów wakacyjnych, pensjonatów czy tym bardziej z korzystanie z pensjonatów dla zwierząt itd. Tym samym zakres powyżej analizowanych towarów i usług jest całkowicie odmienny. Również w pozostałym zakresie UP RP zasadnie nie dopatrzył się podobieństwa wskazanego w art. 132 ust. 2 pkt 2 Pwp. Słusznie bowiem organ podniósł, że towary ze znaków przeciwstawionych z klas 32 i 33 (czyli szeroko rozumiane napoje), jakkolwiek mogą być podawane w kawiarni czy restauracji lub hotelu, to jest to jednak zbyt mała zbieżność, by uznać je za podobne towary. Podobnie stwierdził Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z 9 marca 2005 r. w sprawie T-33/03, Osotspa, pkt 43-45 wyroku: "43. Towary należące do klasy 5, których dotyczy zgłoszenie znaku towarowego, mogą być również towarami służącymi do produkcji napojów, w szczególności napojów energetycznych. Jeżeli chodzi o towary należące do klasy 33, pomiędzy którymi figurują napoje alkoholowe, to należy stwierdzić, że obecnie napoje energetyczne są często sprzedawane i spożywane wraz z napojami alkoholowymi. 44 Ponadto wszystkie omawiane towary zawarte w klasach 5, 32 i 33 są zazwyczaj przedmiotem powszechnej dystrybucji, od działu spożywczego wielkiego sklepu do barów i kawiarni. 45 W odniesieniu do usług należących do klas 35 i 42, których dotyczy zgłoszenie znaku towarowego, należy stwierdzić, że są one mniej zbliżone do towarów objętych wcześniejszymi znakami towarowymi. Okoliczność, że napoje alkoholowe i bezalkoholowe są przedmiotem promocji podczas targów i że są one często spożywane w restauracjach, nie wystarcza dla stworzenia związku pomiędzy tymi towarami a usługami należącymi do klas 35 i 42". Cytowane przez skarżącego orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji z 4 czerwca 2015 r. sygn. T-562/14 nie jest, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, relewantne do okoliczności niniejszego postępowania. Orzeczenie to dotyczy bowiem podobieństwa przede wszystkim wyrobów zbożowych (w tym przede wszystkim ciastkarskich) oraz "napojów owocowych i soków owocowych (w szczególności świeżo wyciskanych soków" z klasy 32 do usług z klasy 43 (restauracji, cateringu, barów, kawiarni, stołówek i barów przekąskowych). W tym kontekście wskazać należy, że cytowany na stronie 7 skargi argument numer trzy z orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji dotyczy wyłącznie produktów zbożowych, w tym własnych wypieków i wyrobów czekoladowych. Sąd ten podniósł bowiem, że "powszechnie wiadomo, że dostawcy usług restauracyjnych i cateringowych często oferują własne wypieki i wyroby czekoladowe". Powyższego nie można, w ocenie tutejszego Sądu powiedzieć o napojach z klasy 32, dla których zarezerwowano znaki przeciwstawione, a w szczególności napojach energetycznych typu Red Bull. W praktyce rzadko spotyka się sytuację, gdy osoba świadcząca usługi jak zarejestrowane dla spornego znaku (tj. bary, domy turystyczne, eksploatacja terenów kampingowych, hotele, kawiarnie, snack-bary, stołówki, motele, rezerwowanie i wynajmowanie noclegów, usługi w zakresie organizowania i zakwaterowania obozów wakacyjnych, pensjonaty, pensjonaty dla zwierząt, przygotowywanie dań na zamówienia oraz ich dostawa, restauracje, rezerwacje hotelowe i rezerwacja kwater, wynajmowanie mieszkań na pobyt czasowy, wynajmowanie sal) jednocześnie była producentem napojów z klasy 32 (w szczególności napojów energetycznych), które mogą być serwowane w niektórych z tych usług. Przeciętnie zorientowany konsument potrafi odróżnić nabywany produkt i źródło jego pochodzenia od źródeł dystrybucji tego produktu, tym bardziej, że nie sposób sobie wyobrazić, aby w powyższych miejscach zakwaterowania czy restauracyjnych były serwowane wyłącznie produkty skarżącego. Jest to normalne, że w restauracji X czy barze Y konsument zamawia np. Coca-Colę, sok Tymbark czy piwo Żywiec (tym bardziej, że zazwyczaj towarzyszy to zamówienie jedzeniu serwowanemu przez tę restaurację) i nie ma jednocześnie żadnych wątpliwości, że serwowane mu napoje nie są produkcji właściciela restauracji lub baru. Własna produkcja napojów przez właściciela restauracji czy nawet baru jest wyjątkiem od tej reguły i dotyczy np. świeżo wyciskanych soków owocowych, które właśnie były przedmiotem cytowanego przez skarżącego wyroku Sądu Pierwszej Instancji z 4 czerwca 2015 r. sygn. T-562/14. Ponadto bardzo często, jeśli napój jest produkowany przez restauratora, to jest to podkreślane w sposób wyraźny w menu, np. wskazany powyżej sok ze świeżo wyciśniętych owoców, lemoniada własnej roboty czy lemoniada domowa. Sądu orzekającego w niniejszym składzie nie przekonuje także argument numer dwa z wyroku Sądu Pierwszej Instancji z 4 czerwca 2015 r. sygn. T-562/14, zacytowany na s. 7 skargi. Możliwość oferowania napojów bezalkoholowych (w tym napojów energetycznych typu Red Bull) w restauracjach czy barach nie stanowi o komplementarności tych usług z przyczyn wyżej wskazanych. Napoje te mogą być sprzedawane nie tylko w barach czy restauracjach, ale i w sklepach spożywczych, na stacjach benzynowych, siłowniach itp. Jak wskazano powyżej, przeciętny konsument nie ma żadnego problemu z identyfikacją odrębności producenta napoju od właściciela restauracji czy hotelu. Podsumowując, niektóre z usług z klasy 43, dla których zarejestrowany jest sporny znak, w ogóle nie muszą wiązać się ze sprzedażą napojów (np. wynajem sal, domy turystyczne, campingi, hotele, pensjonaty). Inne usługi, zbliżone do restauracyjnych (bary, kawiarnie, restauracje, catering), nie są, w ocenie Sądu, usługami podobnymi. Tym samym słusznie UP RP skonkludował, że nie zachodzi podobieństwo towarów dla porównywanych znaków (spornego i przeciwstawionych). W świetle powyższego, dalsze badanie kolejnych przesłanek z art. 132 ust. 2 pkt 2 Pwp nie było konieczne. Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez przeprowadzenie niewłaściwej oceny podobieństwa pomiędzy towarami z klasy 32 i 33 w znakach skarżącego AMERICAN BULL ([...]), BULL ([...]) oraz RED BULL ([...]) a usługami z klasy 43 znaku spornego, skutkującej błędnym ustaleniem, iż te towary i usługi mają odmienny charakter i konsumenci nie będą wprowadzani w błąd odnośnie pochodzenia, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego uznania braku spełnienia przesłanki wynikającej z art. 132 ust. 2 pkt 2 Pwp i oddaleniem sprzeciwu. Odnosząc się z kolei do drugiej z podstaw prawnych sprzeciwu, tj. art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp, wskazać należy, że w myśl tego przepisu "Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy: (...) identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego". W tym kontekście Sąd pragnie powołać wyrok NSA z 15 maja 2019 r. sygn. II GSK 1515/17. W wyroku tym (także dotyczącym sprawy ze skargi skarżącego) NSA podniósł, że "Dla zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. (odpowiednika obecnie obowiązującego art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. dotyczącego kolizji pomiędzy późniejszym znakiem towarowym a wcześniejszym renomowanym znakiem towarowym) jako podstawy unieważnienia spornego prawa ochronnego niezbędne jest ustalenie, że: 1) znak wcześniejszy jest znakiem zarejestrowanym w UP lub EUIPO; 2) znak wcześniejszy jest znakiem renomowanym; 3) znak późniejszy jest znakiem identycznym lub podobnym do renomowanego znaku towarowego; 4) znak późniejszy został zgłoszony dla jakichkolwiek towarów, tzn. towarów identycznych, podobnych oraz niepodobnych do towarów, których dotyczy renomowany znak towarowy; 5) występuje związek (skojarzenie) pomiędzy kolizyjnymi znakami, tzn. późniejszy znak towarowy przywodzi przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu konsumentowi na myśl wcześniejszy znak towarowy; 6) istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z form ingerencji w prawo ochronne na renomowany znak towarowy w postaci możliwości przyniesienia uprawnionemu nienależnej korzyści lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego". Przesłanki te należy badać, zdaniem Sądu, w kolejności jak powyżej. Jeżeli np. okaże się, że znak wcześniejszy nie jest znakiem renomowanym, to w ogóle norma prawna z art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp nie będzie miała zastosowania w sprawie, a zatem bezprzedmiotowe jest dalsze badanie kolejnych przesłanek. Jak wskazano powyżej, wszystkie przeciwstawione znaki były znakami wcześniejszymi zarejestrowanymi w UP lub EUIPO. Natomiast słusznie organ ustalił, że - z wszystkich trzech znaków przeciwstawionych – jedynie znak towarowy słowny – graficzny RED BULL jest znakiem renomowanym. Sąd zgadza się z poglądem organu, że to na wnoszącym sprzeciw ciążył obowiązek wykazania renomowanego charakteru posiadanych znaków towarowych, uwzględniający aspekt temporalny. Strona, która powołuje się na renomę znaku towarowego powinna bowiem wykazać jej istnienie najpóźniej w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego. Ewentualne stwierdzenie istnienia renomy przeciwstawionych znaków towarowych po tej dacie nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy i nie podlega ocenie organu. Jak wskazuje się w doktrynie, znak renomowany jest oznaczeniem, które w odróżnieniu od znaków zwykłych pełniących tylko funkcje wskazywania pochodzenia towaru, realizuje funkcję przyciągania konsumentów towarów oznaczanych takim znakiem. Atrakcyjność takiego znaku towarowego wiąże się z ustaloną wśród odbiorców bardzo dobrą opinią o cechach towaru opatrzonego tym znakiem. Renoma jest więc utrwalonym w świadomości konsumentów wyobrażeniem o wyjątkowych walorach towaru, oczekiwanych i niezawodnie spełnianych pożądane cechach (por. U. Promińska: "Prawo do znaku towarowego a wolność konkurencji", Państwo i Prawo Nr 2 z 1998 r., s. 46). W orzecznictwie sądów europejskich za podstawową przesłankę uznania znaku towarowego za renomowany traktuje się znajomość znaku przez znaczącą część klientów (tak wyrok ETS z 14 września 1999 r. w sprawie General Motors, C - 375/97, wyroki Sądu Pierwszej Instancji z 13 grudnia 2004 r. w sprawie El Corte Ingles, T- 8/03 i z 25 maja 2005 r. w sprawie SPA Finders, T - 67/04, decyzja OHIM z 17 kwietnia 2009 r. Nr 780 256 w sprawie Tosca). W celu zbadania, czy warunek renomy jest spełniony, należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne okoliczności sprawy, przy czym Trybunał w szczególności wskazał na takie kryteria, jak: udział w rynku posiadany przez znak towarowy, intensywność, zasięg geograficzny i okres używania tego znaku, a także wielkość nakładów poniesionych przez przedsiębiorstwo na jego promowanie. Pogląd ten należy podzielić, mając przy tym na uwadze, że obowiązek rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie może być utożsamiany z koniecznością każdorazowego stosowania wszystkich znanych kryteriów oceny. Analizując pod względem renomy przeciwstawione przez skarżącego trzy znaki w świetle przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw dokumentów, organ uznał, że skarżący nie wykazał renomy w dwóch przeciwstawionych znakach towarowych, tj. BULL i AMERICAN BULL. Sąd zgadza się z powyższą oceną organu. Przedłożone przez skarżącego badanie GfK wskazuje na praktycznie nieistniejącą rozpoznawalność znaku AMERICAN BULL dla napojów (znajomość zaledwie wśród 1-2% ankietowanych). Badanie to nie uwzględnia w ogóle rozpoznawalności znaku BULL. Jedynym dowodem odnoszącym się do znaku BULL jest oświadczenie Jennifer Powers z USA, doradcy do spraw własności intelektualnej skarżącego, czyli de facto oświadczenie własne skarżącego lub jego pracownika (współpracownika). Zgodzić się należy z UP RP, że wartość dowodowa tego oświadczenia jest zbyt mała, by uznać je za przesądzające o renomowanym charakterze tego znaku. Podkreślić też należy, iż na brak renomy znaku towarowego BULL wskazał także wyrok NSA z 15 maja 2019 r. sygn. II GSK 1515/17. W wyroku tym (także dotyczącym sprawy ze skargi skarżącego) NSA podniósł, że: "W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko Urzędu Patentowego co do nie uznania renomy dwóch znaków towarowych, tj. słownego znaku towarowego BULL o numerze [...] (...). Sąd I instancji słusznie zgodził się z oceną organu, że wnoszący sprzeciw nie wykazał ich renomy. Natomiast jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor w istocie polemizuje z oceną dowodów przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw. Wbrew twierdzeniom kasatora Urząd Patentowy dokonując oceny każdego z tych znaków towarowych pod względem ewentualnego uzyskania przez nie renomy ustosunkował się do dowodów przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw w odniesieniu do każdego z tych znaków, prawidłowo rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji słusznie stwierdził za organem, że podstawową przesłankę uznania znaku towarowego za renomowany jest znajomość znaku przez znaczącą część odbiorców, do których są adresowane towary pod tym znakiem (...). Ponadto - co istotne - wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, który wskazuje na możliwość transgranicznego charakteru renomy - Sąd I instancji prawidłowo podkreślił za organem, że chodzi oczywiście o renomę w kraju, w którym wystąpiono o ochronę. Sąd I instancji słusznie stwierdził akceptując stanowisko organu, że renoma znaku towarowego powinna być wykazana w odniesieniu do odbiorców na terytorium Polski. Ponadto powinna być ona wykazana najpóźniej na datę zgłoszenia spornego znaku towarowego, a zatem w niniejszej sprawie na 1 sierpnia 2012 r. Organ prawidłowo uznał – na podstawie przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw dowodów – że pierwszy ze znaków, tj. znak słowny BULL o nr [...] został wprowadzony na rynki niektórych krajów dopiero w roku 2013 r (oświadczenie strony skarżącej – k. 343), przy czym żaden z tych rynków nie był rynkiem polskim, co już samo w sobie stanowi o niemożliwości uzyskania renomy. (...) dla wykazania renomy tego znaku nie może służyć dowód w postaci badania opinii publicznej pt. "Rozpoznawalność i wtórna zdolność odróżniająca graficznego znaku towarowego firmy Red Buli w Polsce" wykonanego w styczniu 2015 r. Jak wynika z daty badania, zostało ono przeprowadzone dwa i pół roku po zgłoszeniu spornego znaku towarowego do ochrony. Zgodzić się wprawdzie należy z autorem skargi kasacyjnej, że dowodów powstałych po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego nie można odrzucić, zwłaszcza że powstawanie renomy może być procesem długotrwałym. Dowody te muszą jednak odnosić się do czasu sprzed daty zgłoszenia lub w sposób wiarygodny pozwalać stwierdzić, że świadomość renomy istniała już w tej dacie". Z powyższym poglądem NSA tutejszy Sąd w całości się zgadza i przyjmuje go za swój. Tym samym niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez błędne uznanie, iż znak skarżącego BULL [...] nie jest znakiem renomowanym i w konsekwencji niezasadne jego pominięcie przy ocenie kolizji spornego znaku AMERICAN BULL z renomowanymi znakami skarżącego, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone badanie podobieństwa znaków z uwzględnieniem wpływu renomy wszystkich wskazanych znaków skarżącego prowadziłoby do przyjęcia przez UP RP zasadności żądań skarżącego. Następnie wskazać należy, że - słusznie w ocenie Sądu - UP RP uznał, że w przypadku znaku towarowego słowno-graficznego Red Bull, jego renoma została wykazana odnośnie towarów "napoje" i "napoje energetyczne". Uzasadniając to stanowisko, UP RP powołał się na badanie opinii publicznej przeprowadzone w Polsce przez GfK w 2005 r. wśród osób kupujących i pijących napoje (energetyczne), świadczące o wysokiej rozpoznawalności wśród tych odbiorców jedynie znaku RED BULL właśnie w kontekście napojów energetycznych. Dlatego, według organu, jedynie znak RED BULL spełnia kryterium "ilościowe". Nadto renomowany charakter znaku RED BULL w zakresie napojów energetycznych został uznany przez Sąd Okręgowy w [...], który w wyroku z [...]lipca 2007 r. (sygn. akt [...]) stwierdził, iż znak towarowy RED BULL uznany musi być za znak powszechnie znany, zaś czas kreowania znaku na polskim rynku i konsekwencja w działalności promocyjnej powoduje, że znak ten posiada także desygnaty znaku renomowanego. Po stwierdzeniu renomy w wypadku znaku towarowego Red Bull należało – w myśl art. 132 ust. 2 pkt 3 przejść do dokonania oceny jego podobieństwa do spornego znaku towarowego, co też organ w zaskarżonej decyzji uczynił. Organ zwrócił przy tym uwagę, że w przypadku znaku renomowanego ocena ta winna być dokonana przy zastosowaniu subtelniejszych kryteriów niż w przypadku sytuacji z art. 132 ust. 2 pkt 2 Pwp (chodzi bowiem o podobieństwo szczególne, gdyż do jego stwierdzenia wystarczy niebezpieczeństwo, że inny znak może być z nimi skojarzony (łączony), a stopień podobieństwa znaków, jako przesłanka ich naruszenia, jest sytuowany na niskim poziomie i wyznaczany przez takie określenia jak: łączenie, kojarzenie, przywodzenie na myśl). W tym zakresie należy uwzględnić wyrok TSUE z 28 listopada 2008 r. w sprawie Intel Corporation Inc. przeciwko CPM United Kingdom Ltd., C-252/07, (EU:C:2008:655, pkt 41, 42). W tym orzeczeniu TSUE wyjaśnił, jak należy rozumieć przesłankę istnienia związku (skojarzenia) pomiędzy kolizyjnymi znakami, konstatując, że występowanie wskazanego związku oznacza istnienie sytuacji, w której późniejszy znak towarowy przywodzi przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu i rozsądnemu konsumentowi na myśl wcześniejszy znak towarowy (J. Sitko, Wpływ prejudycjalnych wyroków Trybunału Sprawiedliwości na krajowe prawo znaków towarowych na przykładzie znaków renomowanych (w:) 100 lat ochrony własności przemysłowej w Polsce. Księga jubileuszowa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, red. A. Adamczak, Warszawa 2018, s. 804). Niemniej jednak ocena podobieństwa znaków także winna być dokonana na trzech płaszczyznach: wizualnej, znaczeniowej i fonetycznej. Z tym poglądem UP RP Sąd się zgadza. W świetle kryterium wizualnego podkreślić należy, że znak sporny składa się z dużych napisów "AMERICAN BULL", przy czym słowo AMERICAN jest ciemno niebieskie, a słowo BULL w czerwonym kolorze z biało-czerwoną obwódką. Słowo BULL utworzone jest w ten sposób, iż z liter B i L. wystają rogi. Sąd uznaje za słuszne ustalenia organu, znak sporny jakkolwiek słowno-graficzny jest znacząco odmienny (nawet przy uwzględnieniu subtelniejszych kryteriów oceny) od słowno-graficznego znaku RED BULL [...]. Oba porównywane znaki posiadają bowiem odmienne elementy wizualne, które są od siebie tak bardzo odległe, iż przywodzą na myśl diametralnie inne skojarzenia. Po pierwsze, sposób zapisania słów znaku przeciwstawionego, jak i spornego jest różny tj. odpowiednio składają się z wyboldowanego napisu RED BULL oraz z napisu AMERICAN BULL, gdzie słowo AMERICAN jest ciemno niebieskie, a słowo BULL w czerwonym kolorze z obwódką. Sąd pragnie podkreślić, że każdy ze znaków jest dwuwyrazowy. Jednak sporny znak zawiera wyrazy zapisane jeden pod drugim, zaś przeciwstawiony – jeden za drugim. Wyrazy pisane są zupełnie innymi czcionkami. W przypadku AMERICAN BULL – jest to czcionka stylizowana na Dziki Zachód, nieco "archaiczna", w przypadku RED BULL - bardziej nowoczesna. Znak AMERICAN BULL zapisany jest w ten sposób, że wszystkie litery są wielkimi literami, a w przypadku RED BULL – wielkie są tylko litery początkowe – odpowiednio "R" i "B". Znak RED BULL zawiera też dodatkowy element graficzny – dwa walczące byki. Tak duża różnica w zapisie powoduje, iż nawet przy zastosowaniu innych, subtelniejszych kryteriów oceny porównywanych znaków towarowych, napisy te znacząco różnią się między sobą, a w konsekwencji znak sporny nie przywodzi na myśl znaku przeciwstawionego. Zgodzić się należy z organem, że konkluzji tej nie może zmienić zastosowanie w znaku spornym elementu rogów, gdyż rogi te stanowią element podkreślający napis BULL i są prezentowane "en face" niczym trofeum wiszące na ścianie, przywodząc skojarzenia z dzikim zachodem, rodeo i filmami tzw. "westernami" (podkreślone to jest dodatkowo, jak wskazano powyżej, czcionką zastosowaną w znaku). Natomiast rogi w znaku przeciwstawionym RED BULL są jedynie małym dodatkowym elementem dwóch atakujących się byków przedstawionych z profilu (na tle koła). W elemencie graficznym znaku przeciwstawionego RED BULL charakterystycznym i rzucającym się w oczy elementem są zatem dwa potężne, umięśnione i walczące ze sobą dwa byki znajdujące się w profilowej pozie. Grafika znaków porównywanych jest zatem niepodobna do tego stopnia, iż nawet subtelniejsze kryteria nie mogą powodować uznania podobieństwa tych znaków w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp. Tak zdefiniowanych różnic nie może zmienić nawet wspólny element słowny "BULL", gdyż jest on dookreślony słowami "AMERICAN" w znaku spornym AMERCIAN BULL [...] oraz "RED" w znaku przeciwstawionym RED BULL [...]. "American" jest bowiem wyrazem znacznie dłuższym niż wyraz "Red" i kompletnie do niego niepodobnym. Także na płaszczyźnie fonetycznej znaki te są odmienne. Moją, co prawda, jeden wspólny element (bull czyli z ang. byk), niemniej jednak, odbiorcy co do zasady koncentrują się na pierwszym członie znaków towarowych, a te w tym przypadku są odmienne (odpowiednio American i Red). Wyraz "American" (8 liter, 4 sylaby) jest znacznie dłuższy niż "Red" (3 litery, 1 sylaba). Odnośnie kryterium znaczeniowego, wskazać należy, że znak sporny wskazuje (po przetłumaczeniu na jęz. polski), iż mamy do czynienia z "amerykańskim bykiem" (kojarzonym np. z westernem, z jedzeniem steków w Teksasie), podczas gdy znak przeciwstawiony wskazuje na "czerwonego byka" (stanowiącego synonim potężnej energii, waleczności i wytrzymałości, jaką możemy uzyskać po wypiciu napoju energetycznego). Jak wynika z orzecznictwa Sądu Pierwszej Instancji UE, początki oznaczeń bardziej przyciągają uwagę odbiorcy niż następujące po nich elementy (wyrok SUE sygn. T-183/02 i T-184/02 pkt 81, wyrok SUE sygn.. T-112/03 pkt 64-65). Elementy AMERICAN oraz RED umieszczone jako pierwsze na początku dominują zatem słowo BULL w obu znakach (fonetycznie i znaczeniowo), przez co nawet inne, znacznie subtelniejsze spojrzenie na nie spowoduje, że potencjalny odbiorca ich nie skojarzy ze sobą. Sąd podziela przeto ocenę organu, że w tym przypadku nie zachodzi zatem nawet subtelniejsze podobieństwo pomiędzy porównywanymi znakami w zakresie ich grafiki, fonetyki czy znaczenia. Wykluczone jest zatem podobieństwo oznaczeń, także odnośnie nawet słabego kojarzenia wzajemnego znaków czy istnienia jakiejkolwiek więzi między nimi. A niezasadny uznać należy zatem formułowany przez skarżącą naruszenia zarzut przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez przeprowadzenie sprzecznej z logiką oraz wynikającymi z orzecznictwa wytycznymi oceny podobieństwa znaków skarżącego ze znakiem spornym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uznaniem braku spełnienia wynikającej z art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp przesłanki "związku pomiędzy znakami" i w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia sprzeciwu skarżącego. Brak podobieństwa znaków towarowych w kontekście art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp determinuje także niemożność spełnienia kolejnej przesłanki stypizowanej w tym przepisie. Nie występuje bowiem związek (skojarzenie) pomiędzy kolizyjnymi znakami. AMERICAN BULL nie przywodzi przeciętnemu, właściwie poinformowanemu, dostatecznie uważnemu konsumentowi na myśl wcześniejszy renomowany znak towarowy RED BULL. Cechy strukturalne spornego znaku towarowego wskazują, że nie jest on adaptacją znaków towarowych RED BULL. Podobieństwo tych znaków osadza się na odwołaniu w swej treści do nazwy i postaci tego samego zwierzęcia, tj. byka. Zdaniem Sądu elementy te zostały jednak zupełnie inaczej koncepcyjnie wykorzystane. Graficzne stylizacje znaków są całkowicie odmienne i nienawiązujące do siebie. Całościowe postrzeganie znaków towarowych nie wskazuje zatem, wbrew twierdzeniom wnoszącego sprzeciw, na ich podobieństwo. Nie istnieje zatem prawdopodobieństwo wystąpienia jednej z form ingerencji w prawo ochronne na renomowany znak towarowy w postaci możliwości przyniesienia uprawnionemu nienależnej korzyści lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego, co sprawia, że ani zarzut nr 2, ani zarzut nr 4 zawarty w skardze nie są zasadne. Znak sporny zawiera bowiem element charakterystyczny "AMERICAN", który w zestawieniu ze specyficzną grafiką, w jasny i definitywny sposób, dominuje nad słowem "BULL". Tym samym tak skonstruowane oznaczenie w żaden sposób nie szkodzi odróżniającemu charakterowi renomowanego znaku RED BULL, gdyż znak towarowy AMERICAN BULL jest, zdaniem Sądu, niepodobny – w myśl art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp - do przeciwstawionego mu znaku towarowego RED BULL [...], Relewantni odbiorcy znaku spornego nie będą łączyć usług kampingowych, hotelarskich czy barowych etc. z renomowanym znakiem RED BULL. Ustalenia UP RP w tym zakresie są prawidłowe, a podniesione zarzuty w skardze – niezasadne. Dlatego też niezasadny był zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia całościowej oceny spełnienia przesłanki "związku pomiędzy znakami" oraz nieuwzględnienie istotnych kryteriów oceny w powyższym zakresie, tj.: - podobieństwa znaku spornego do znaków skarżącego występującego na płaszczyznach wizualnej, koncepcyjnej oraz fonetycznej; - podobieństwa charakteru zakresu usług i towarów porównywanych znaków; - pokrywającego się kręgu odbiorców; - bardzo wysokiej renomy (powszechnej rozpoznawalności) oraz zdolności odróżniającej znaków skarżącego; co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uznaniem braku spełnienia wynikającej z art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp przesłanki "związku pomiędzy znakami" i w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia sprzeciwu skarżącego. Skoro bowiem znak uczestnika i renomowany znak skarżącego były niepodobne, nawet przy zastosowaniu silniejszych mechanizmów weryfikacji podobieństwa z art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp, co zostało przez organ zbadane na trzech powyższych płaszczyznach, to nie mógł zaistnieć związek między tymi znakami. Ochrona i funkcjonowanie spornego znaku nie będzie zatem prowadzić do następstw, o jakich mowa w art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp. W świetle przywołanej powyżej oceny porównywanych znaków towarowych, które są w ocenie Sądu niepodobne, oraz ich wzajemnych relacji wskazujących na brak powiązania oznaczeń w świadomości odbiorców nie można bowiem uznać, że uprawdopodobniona została nienależna korzyść uprawnionych do prawa ochronnego na sporny znak towarowy lub szkodliwość dla odróżniającego charakteru lub renomy znaków wcześniejszych. Tylko dodatkowo Sądu wskazuje, że to właściciel wcześniejszego znaku towarowego powinien przedstawić okoliczności, które pozwoliłyby na uprawdopodobnienie przyszłego, niemającego charakteru hipotetycznego prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści czy wyrządzenia szkody (zob. wyrok SN z 10 lutego 2011 r., IV CSK 393/10, OSNC 2011, nr 11, poz. 127, LEX nr 785888; wyrok ETS z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie Intel Corporation Inc. przeciwko CPM United Kingdom Ltd., C-252/07, EU:C:2008:655, pkt 115). To skarżący zatem powinien był przedstawić okoliczności, które pozwoliłyby na uprawdopodobnienie przyszłego, nie mającego charakteru hipotetycznego prawdopodobieństwa czerpania nienależnej korzyści czy wyrządzenia szkody. W tym zakresie organ nie bowiem uprawniony do dokonywania tego rodzaju ustaleń i prowadzenia postępowania wyjaśniającego, jak tego zdaje się oczekiwać skarżący. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie zostały jednak takie okoliczności wskazane przez skarżącego. Wbrew zarzutom skarżącego dotyczącym naruszenia przepisów postępowania organ dokonał całościowej oceny istnienia związku (skojarzenia) pomiędzy późniejszym znakiem towarowym a wcześniejszym renomowanym znakiem towarowym, powołując się na stanowisko zawarte w orzecznictwie przez sądy europejskie. Organ przeprowadził zatem prawidłowo postępowanie dowodowe, a swoje wnioski zawarł w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Organ uwzględnił wszystkie czynniki mające znaczenie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w szczególności brak podobieństwa między kolidującymi ze sobą znakami, nawet badanego w kontekście podwyższonych kryteriów przewidzianych w art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp. Zatem niezasadny jest zarzut skarżącego, że organ pominął wszystkie ww. okoliczności sprawy. Skarżący w istocie polemizuje z oceną wskazanych okoliczności faktycznych dokonaną przez UP RP. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które polegały na nieprzeprowadzeniu przez UP RP badania w zakresie prawdopodobieństwa uzyskania przez uprawnionego nienależnej korzyści ze znaków wnoszącego sprzeciw RED BULL cieszących się renomą. W ocenie Sądu nie naruszył wskazanych przepisów prawa procesowego. Organ prawidłowo nie przeprowadził badania i oceny w zakresie wskazanych form ingerencji w prawo ochronne na renomowany znak towarowy. Bowiem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo stwierdził, że z uwagi na brak istnienia powiązania (związku) pomiędzy późniejszym znakiem towarowym a wcześniejszym renomowanym znakiem towarowym, nie można uznać, że została uprawdopodobniona nienależna korzyść uprawnionych do prawa ochronnego na sporny znak towarowy lub szkodliwość dla odróżniającego charakteru lub renomy znaków wcześniejszych. Mianowicie ustalenie jednej z form ingerencji w prawo ochronne, wskazanych w art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp musi poprzedzać ustalenie renomowanego charakteru zarejestrowanego znaku towarowego oraz związku myślowego pomiędzy późniejszym znakiem towarowym a wcześniejszymi renomowanymi znakami towarowymi. Natomiast brak tego związku (kojarzenia) czyni rozważenie przez organ dalszych przesłanek zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp niezasadnym. Bowiem jedynie potwierdzenie związku myślowego pomiędzy późniejszym znakiem towarowym a znakami renomowanymi uzasadnia rozpoczęcie badania pozostałych przesłanek zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 3 Pwp. Natomiast brak takiego związku dezaktualizuje potrzebę ustalania istnienia kolejnych przesłanek zastosowania tego przepisu dotyczących form ingerencji w prawo ochronne na renomowany znak towarowy (R. Skubisz, Renomowane znaku towarowe (w:) System Prawa Prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14B, Warszawa 2012, s. 727). Sąd wskazuje, iż przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dotyczą prowadzonego przez organ postępowania dowodowego. Organ postępowanie to prowadził w sposób prawidłowy, właściwie zebrał dowody w sprawie i ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena ta była zaś oceną swobodną, ale nie dowolną. Sąd wskazuje także, iż powoływany przez stronę art. 7 kpa ustanawia tzw. zasadę prawdy obiektywnej. Zgodnie z tym przepisem: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". W ocenie Sądu organ nie naruszył także powołanej zasady kpa. Nie został również naruszony art. 107 § 3 kpa, określający wymogi konstrukcyjne decyzji administracyjnej, z tego tylko powodu, że nie uwzględnia poglądów przedstawionych przez skarżącą. Sąd podkreśla, że uzasadnienie decyzji z punktu widzenia zasady praworządności (art. 6 kpa), ale i zasady pogłębiania zaufania (art. 8 kpa) oraz zasady informowania (art. 9 kpa), pełni bardzo istotną rolę, bowiem – w najprostszym ujęciu – tłumaczy stronie motywy rozstrzygnięcia. Skarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a organ w jej uzasadnieniu szczegółowo odniósł się do wszelkich zarzutów wnioskodawcy. Tylko na marginesie Sąd wskazuje, iż naruszenie art. 107 § 3 kpa może tylko w wyjątkowych sytuacjach skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Decyzja może być bowiem uchylona w przypadku takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Ewentualne braki w uzasadnieniu decyzji zasadniczo nie mają wpływu na wynik sprawy. Sąd podziela pogląd, że nawet ewentualne naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa, polegające nie tyle na braku uzasadnienia co do spornych kwestii, ile na jego lakoniczności przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, nie stanowi przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (vide wyrok NSA z 13 lipca 2006 r. sygn. I OSK 1087/05). Ponadto zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa nie może być skuteczny w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia samo przez się wynika, że dotyczy ono materii podnoszonych przez stronę (vide wyrok NSA z 25 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1462/15). Podsumowując, zasadniczo naruszenie art. 107 § 3 kpa może być skuteczne wówczas, jeżeli uzasadnienie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu, ustalonego przez niego stanu faktycznego. Nie można zwalczać na podstawie art. 107 § 3 kpa ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, z którymi skarżąca się nie zgadza, tym bardziej, że w niniejszej sprawie ustalenia te są prawidłowe. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa uznać zatem należy za bezzasadny. Organ wyjaśnił przy tym zasadność swojego rozstrzygnięcia, nie naruszając zasady przekonywania z art. 11 kpa. To, że skarżący nie podziela poglądu organu, nie stanowi o naruszeniu przez UP RP art. 107 § 3 kpa czy wspomnianych wcześniej przepisów kpa dotyczących postępowania dowodowego. Skoro zaś w punkcie pierwszym decyzji UP RP oddalił sprzeciw, to konsekwencją tego było przyznanie kosztów postępowania uczestnikowi w punkcie drugim decyzji. Rozstrzygnięcie organu w tym zakresie jest także prawidłowe. Konkludując, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.