VI SA/Wa 2439/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę

VI SA/Wa 2439/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 pkt 9 i 22, art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. f, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 87, art. 92a ust. 1, 3, 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. J. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą: Firma Handlowo-Usługowa "[...]" - A. J. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 (słownie: osiem tysięcy) złotych. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu 11 września 2018 r., w miejscowości B. przeprowadzono kontrolę drogową autobusu marki [...] o nr rej. [...]. Kierowca I. M. wykonywał krajowy przewóz drogowy osób - przewóz dzieci do szkoły w imieniu przedsiębiorcy A. J. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: Firma Handlowo-Usługowa "[...]" - A. J. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób w imieniu ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] września 2018 r. Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stwierdził, że strona w dniu 11 września 2018 r. wykonywała przewóz regularny specjalny, a tym samym zobowiązana była posiadać zezwolenie do tego typu przewozów. Z materiału dowodowego w postaci pismo od Wójta gminy B. z dnia 5 czerwca 2020 r. wynika, że strona zawarła z Wójtem gminy B. w dniu 21 sierpnia 2018 r. umowę na świadczenie usług przewozowych uczniów do szkół prowadzonych przez Gminę B. w roku szkolnym 2018/2019. Powyższa umowa była zawarta na okres od 3 września 2018 r. do 21 czerwca 2019 r. W umowie zostały określone trasy przejazdów oraz godziny. Na podstawie powyższej umowy strona wykonywała przewóz pasażerów (uczniów szkół gminy B.) w określonych trasach i godzinach. Wykonywane przez stronę przewozy miały charakter przewozów regularnych specjalnych. Przewóz bowiem odbywał się po trasach wskazanych w umowie zawartej przez stronę z Wójtem gminy B. w dniu 21 sierpnia 2018 r., a pasażerami byli tylko uczniowie uczęszczający do szkół prowadzonych przez gminę [...]. Ponieważ przedsiębiorca wykonywał przewóz regularny specjalny w dniu 11 września 2018 r. tym samym powinien zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym posiadać stosowne zezwolenie wydane przez uprawniony organ. Organ, odnosząc się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznał je za bezzasadne. Podkreślił, że przedsiębiorca jako profesjonalista, a więc podmiot zawodowo zajmujący się transportem drogowym osób przestępując do umowy o świadczenie usług transportowych winien wiedzieć jakie są konieczne dokumenty (zezwolenia) do świadczenia usług transportowych. Brak poinformowania przez organ gminy o konieczności posiadania przez przewoźnika zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych nie jest okolicznością zwalniającą stronę z odpowiedzialności za ujawnione naruszenie. Stwierdził także, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa, art. 189d kpa jak również art. 189e oraz art. 189f kpa i art. 92 b jak i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji, ewentualnie w przypadku uznania, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzenie postępowania administracyjnego, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie kosztów sądowych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa . Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia przepisów: 1. postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisy kodeksu postępowania administracyjnego: 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo nierozpoznania przez organ I instancji istoty sprawy oraz dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w szczególności w zakresie: a) wadliwego przyjęcia, że w rozpatrywanym stanie faktycznym kontrolowany przewóz był przewozem regularnym specjalnym, a nie jak podnosiła skarżąca okazjonalnym, który nie wymaga uzyskania zezwolenia na jego wykonywanie i w konsekwencji zaniechania ustalenia i oceny, czy wykonywane przez przewoźnika usługi przewozu polegające na transporcie uczniów do Szkoły w [...] spełniają warunki określone w art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. z 2019 r. poz. 2140, ze zm.), podczas, gdy z treści protokołu, jak i zeznań kierowcy nie wynika jednoznacznie o jaką trasę chodzi zwłaszcza w dniu kontroli, czy jest to przystanek końcowy, czy początkowy, czy w kontrolowanym dniu trasa była zgodna z postanowieniami umowy, rozkładem jazdy, i jaki charakter miał ten przewóz, b) wadliwego przyjęcia, że w rozpatrywanym stanie faktycznym realizowany w dniu kontroli tj. 11.09.2018 r. (godz. 10.22) przewóz nie był szczególną usługą regularną, o której mowa w art. 2 pkt 3 rozporządzenia 1073/2009 (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, Dz.Urz.UE.L Nr 300, str. 88), a który to nie wymaga uzyskania stosownego pozwolenia, c) wadliwego przyjęcia, że w rozpatrywanym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki egzonoracyjne stanowiące podstawę do umorzenia postępowania, podczas, gdy skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, bowiem zarówno z treści umowy dnia 21 sierpnia 2018 r., jak i późniejszych zleceń dokonywanych przez zamawiającego (np. pismo z dnia 14.09.2018 r. informujące o odwołaniu kursu z 14.09.2018 r., pisma z 14.09.2018 r. informujące o zmianie godziny kursu w dniu 17.09.2018 r., pismo z 17.10.2018 r., informujące o odwołaniu kursów w dniu 17.10.2018 r. z powodu zmiany planu zajęć, pismo z dnia 19.11.2018 r. informujące o zmianie trasy S.-S.- P., pismo z dnia 12.12.2018 r. informujące o zmianie kursów) nie wynikała regularność przewozów, jak również jednoznaczne określenie tras przewozów uczniów, i zaniechanie określenia jednoznacznie tras przewozów było spowodowane działaniami zamawiającego, a nie skarżącej, d) wadliwego przyjęcia, że w rozpatrywanym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki egzonoracyjne do umorzenia postępowania, podczas, gdy skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, bowiem zamawiający przeprowadzając postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego zaniechał określenia spełnienia przez wykonawcę warunku wykazania kompetencji lub uprawnień do prowadzenia określonej działalności zawodowej, o ile wynika to z odrębnych przepisów, tj. warunku z art. 22 ust. Ib pkt 1 u.p.z.p., i dalszymi zrachowaniami w postaci modyfikacji tras przewozu wywołał u skarżącej błędne przekonanie, że przewozy uczniów nie będą przewozami regularnymi specjalnymi, 2) art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 136 w zw. z art. 7 oraz art. 75 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i zaniechanie przeprowadzenia dowodów, pomimo, iż organ I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego, a zgromadzony materiał dowodowy wymagał przeprowadzenia dowodu z: a) pisma Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w B. z dnia 15 marca 2019 r., z którego jednoznacznie wynika, że brak jednoznacznego ustalenia tras przewozów, ich nieregularność, nastąpiła z winy organu prowadzącego szkołę oraz wydającego stosowne zezwolenie, b) umowy z dnia 21 sierpnia 2018 r. w zw. z pismem Dyrektora Szkoły Podstawowej im. [...] w B. z dnia 15 marca 2019 r. oraz zezwolenia nr [...] z dnia [...].09.2018r. wydanego przez Wójta Gminy B. (trasa D.- P.-W.-B.), z zestawienia których jednoznacznie wynika, że trasy określone w zezwoleniu nie pokrywają się z umową z dnia 21 sierpnia 2018 r. oraz pismem Wójta Gminy B. z dnia 5.06.2020 r., i że z treści samej umowy, jak i pisma z dnia 5.06.2020 r. trudno domniemywać regularności przewozów oraz jednoznacznie określonych tras przewozów, a brak ustalenia tras przewozów nastąpiła z winy z organu prowadzącego szkołę, zlecającego świadczenie usługi przewozu w drodze umowy i właściwego jednocześnie w sprawie wydania stosownego zezwolenia na przewozy regularne specjalne, i tym samym podważenie zaufania do prawidłowości działania organów administracji publicznej, c) dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, harmonogramu dowozu, rozkładów jazdy i oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie pisma Wójta Gminy B. z dnia 5 czerwca 2020 r. oraz protokołu kontroli, podczas, gdy z samej umowy, jak i pisma z dnia 5 czerwca 2020 r. nie wynika charakter przewozów, jak i ich regularność a zestawienie umowy, zezwolenia oraz protokołu kontroli prowadzi do konkluzji, że trasy nie zostały uzgodnione i zostały zmienione przez zamawiającego, na co wykonawca nie miał wpływu, a ponadto w treści pisma z dnia 5 czerwca 2020 r. widnieją rozbieżności z umową z dnia 21 sierpnia 2018 r. (przykładowo w piśmie z dnia 5.06.2020 r. str. 1 nie ma trasy VII i VIII), d) pism z dnia: 14.09.2018 r. informującego o odwołaniu kursu z 14.09.2018 r., 14.09.2018 r. informującego o zmianie godziny kursu w dniu 17.09.2018 r., 17.10.2018 r., informującego o odwołaniu kursów w dniu 17.10.2018 r. z powodu zmiany planu zajęć, 19.11.2018 r. informującego o zmianie trasy S.-S.-P., 12.12.2018 r. informującego o zmianie kursów, e) przesłuchania w charakterze świadka: - M. S. dyrektora szkoły im. [...] w B. oraz - M. C. układającej rozkłady zajęć, na okoliczność braku ustalenia tras, ich nieregularność, a tym samym wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącej, f) wyjaśnień przedsiębiorcy odnośnie tego, że terasy nie zostały uzgodnione i uległy zmianie z winy organu prowadzącego szkołę, na co wykonawca nie miał wpływu; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w z w. z art. 7 w zw. z art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas, gdy organ ten pomimo nałożenia obowiązku z uzasadnieniu decyzji G1TD z dnia [...].05.2019 r. uchylającej decyzję [...]WITD z dnia [...].02.2019 r. (str. 6-7 uzasadnienia decyzji GITD z dnia [...].05.2019 r.) uzupełniania akt sprawy o umowę, harmonogram dowozu dzieci, specyfikację przy ponownym rozpoznaniu sprawy zaniechał powyższego obowiązku, a organ II instancji w skarżonej decyzji odmiennie aniżeli w decyzji uchylającej z dnia 29.05.2019 r. uznał, że ww. dokumenty nie mają znaczenia dla rozpoznania istoty niniejszej sprawy, gdyż przedsiębiorca jako profesjonalista powinien wiedzieć jakie dokumenty są potrzebne do świadczenia usług transportowych, podczas, gdy ww. dokumenty miały istotne znaczenie dla wykazania po pierwsze charakteru przewozu dokonywanego w dniu kontroli, jak i ewentualnych okoliczności egzoneracyjnych, wyłączających odpowiedzialność przewoźnika, 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu 1 instancji, podczas, gdy organ ten zaniechał uwzględnienia materiału dowodowego zaoferowanego przez skarżącą na okoliczność braku zawinienia, wyłączenia odpowiedzialności, wystąpienia okoliczności egzoneracyjnych, jak i ustalenia charakteru przewozu w dniu kontroli, 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wadliwego sporządzenia uzasadnienia decyzji oraz niedostateczne wyjaśnienie stanu fatycznego, niedoniesienie się do materiału dowodowego zaoferowanego przez skarżącą i w konsekwencji naruszenie zasad postępowania administracyjnego: zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.], zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), 6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8, art. 9 i art. 11 i art. 15 k.p.a. przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów oraz wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą wskazanych w odwołaniu i oparcie rozstrzygnięcia o arbitralne i wadliwe ustalenia dokonane przez organ I instancji, co w konsekwencji stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego: zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), 7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności polegające na bezkrytycznym przyjęciu za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji i ograniczenie kontroli instancyjnej do powielenia stanowiska organu I instancji, podczas, gdy złożoność stanu faktycznego wymagała przeprowadzenia dodatkowych dowodów, 8) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez utrzymanie w mocy decyzji organu 1 instancji, podczas, gdy materiał dowodowy dawał podstawy do umorzenia postępowania z uwagi na wystąpienie na dzień orzekania przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1, 9) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7a w zw. z art. 81 a § 1 k.pa. przez utrzymanie decyzji organu 1 instancji podczas, gdy organ wydał decyzję z naruszeniem zasady przyjaznej interpretacji, mimo, że zebrany materiał dowodowy dawał podstawy do wydania decyzji umarzającej postępowanie. 2. prawa materialnego, których naruszenie miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 18 ust. 3 u.t.d. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, podczas, gdy w rozpatrywanym stanie faktycznym zachodziły przesłanki do zakwalifikowania przewozu w dniu 11.09.2018 r. jako okazjonalnego, a nie regularnego specjalnego, 2) art. 2 pkt 3 rozporządzenia 1073/2009 poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, podczas, gdy materiał dowodowy dawał podstawy do uznania, że przewóz wykonywany w dniu 11.09.2018 r. mógł zostać zakwalifikowany jako szczególna usługa regularna, która nie wymaga zezwolenia, 3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, podczas, gdy w rozpatrywanym stanie faktycznym zachodzą przesłanki egzonoracyjne stanowiące podstawę do umorzenia postępowania, gdyż skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, gdyż brak ustalenia jednoznacznie tras przewozów, ich nieregularność oraz wątpliwości odnośnie ich charakteru spowodowane były działaniami zamawiającego a nie wykonawcy, 2) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, podczas, gdy w rozpatrywanym stanie faktycznym zachodzą przesłanki egzonoracyjne stanowiące podstawę do umorzenia postępowania, gdyż naruszenie przepisów prawa skutkujące nałożeniem kary administracyjnej było wynikiem działania zamawiającego, bowiem z samej umowy, jak i pisma z dnia 5 czerwca 2020 r. nie wynika charakter przewozów, jak i ich regularność a zestawienie umowy, zezwolenia oraz protokołu kontroli prowadzi do konkluzji, że trasy nie zostały uzgodnione i zostały zmienione przez zamawiającego, na co wykonawca nie miał wpływu, a ponadto w treści pisma z dnia 5 czerwca 2020 r. widnieją rozbieżności z umową z dnia 21 sierpnia 2018 r. (przykładowo w piśmie z dnia 5.06.2020 r. str. 1 nie ma trasy VII i VIII), 3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie tego przepisu, podczas gdy materiał dowodowy zaoferowany przez skarżącą dowodzi jednoznacznie, że w rozpatrywanym stanie faktycznym zachodziły przesłanki egzonoracyjne do umorzenia postępowania, gdyż brak ustalenia tras przewozów nastąpił z winy z organu prowadzącego szkołę, który nie ustalił przebiegu tras, a z materiału dowodowego tj. umowy, specyfikacji, harmonogramu, pisma Wójta Gminy B. z dnia 5 czerwca 2020 r., zezwoleń wynikają rozbieżności, które nie zostały wyjaśnione przez organy obu instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Poza sporem pozostaje, że: - skarżąca posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, -w dniu 11 września 2018 r., w miejscowości B. przeprowadzono kontrolę drogową autobusu marki A. o nr rej. [...]. Kierowca wykonywał przewóz dzieci do szkoły w imieniu przedsiębiorcy skarżącej na podstawie umowy zawartej z Wójtem Gminy bez zezwolenia na wykonywanie regularnego specjalnego przewozu drogowego osób. Wbrew argumentacji skarżącej organ prawidłowo zakwalifikował kontrolowany przewóz jako przewóz regularny specjalny a nie, jak chciałaby skarżąca- przewóz okazjonalny. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, które weszło w życie z dniem 5 grudnia 2011 r. (Dz.U.UE.L.2009.300.88), w art. 2 pkt 3 stanowi, że "szczególne usługi regularne" oznaczają usługi regularne bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów;" Poprzednio obowiązujące rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem (Dz.U.UE.L.92.74.1), jeszcze bardziej precyzyjnie wskazywało jako klasyczny przykład przewozów regularnych specjalnych właśnie przewozy uczniów do szkoły, albowiem w artykule 2 zatytułowanym "Definicje" stanowiło: "1.1. Regularne usługi są to usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, przy założeniu, że pasażerowie są zabierani na z góry określonych przystankach i dowożeni na z góry określone przystanki. Regularne usługi są powszechnie dostępne, z zastrzeżeniem, gdzie właściwe, obowiązku rezerwacji. Na regularny charakter usługi nie będą miały wpływu żadne zmiany warunków funkcjonowania usług 1.2. Usługi, bez względu na to, przez kogo są organizowane, które polegają na przewozie określonych kategorii pasażerów z wyłączeniem innych pasażerów, w takim stopniu, w jakim takie usługi są wykonywane zgodnie z warunkami określonych w pkt. 1.1., uważa się za usługi regularne. Usługi takie są zwane dalej "specjalnymi usługami regularnymi". Specjalne usługi regularne obejmują m.in. przewóz uczniów i studentów do instytucji edukacyjnej i powrót z tej instytucji. Fakt, że usługi specjalne mogą być zróżnicowane w zależności od potrzeb użytkowników, nie ma wpływu na zaliczenie ich do regularnych usług." Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że mają rację organy obu instancji wskazując, że skarżąca wykonując na podstawie umowy zawartej z Wójtem Gminy w dniu kontroli, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, przewóz dzieci do szkoły, wykonywała regularny specjalny przewóz drogowy osób bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie takiego przewozu. Podstawą prawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140) Jak stanowi art. 4 użyte w ustawie określenia oznaczają: 9) przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 1 w/w ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: 1) krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy, b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej, c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b, d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny, d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu, e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1, f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. Z kolei art. 4 pkt 7 u.t.d. definiuje przewóz regularny, jako publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym różni się zasadniczo od przewozu regularnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7 u.t.d. Dlatego nie ma podstaw do tego, aby do przewozu regularnego specjalnego odnosić te wszystkie wymagania, które wiążą się z wykonywaniem "zwykłego" przewozu regularnego. Wspólną cechą tych przewozów jest jedynie regularność ich wykonywania. Innymi słowy, dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 305/14 stwierdził, że z istoty przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9 u.t.d.), który cechuje niepubliczny charakter tego przewozu, wynika, że nie jest to przewóz, w którym może wziąć udział każdy chętny pasażer, w konsekwencji przewóz taki nie musi się odbywać na trasie z klasycznym oznaczeniem przystanków, jak również na takich przystankach nie musi być zamieszczony rozkład jazdy kursującego środka transportu. Nie musi też występować klasyczna opłata za bilet. Wystarczy, że przewóz ten będzie odbywał się zgodnie z harmonogramem znanym pasażerom – uczniom. Przy ustalaniu, czy zachodzi regularność przewozów należy mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerów. Chodzi o przyjętą przez przewoźnika określoną w danym czasie systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu. Przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 18 ust. 3 pkt 1-3 u.t.d. dotyczy transportu tej samej grupy osób z miejsca początkowego do miejsca początkowego, albo z miejsca początkowego do miejsca docelowego, a także z miejsca docelowego do miejsca początkowego, bez zatrzymywania się w innych miejscach (przystankach) i rotacji przewożonych osób, co z kolei cechuje przewóz regularny (zob. także wyroki: z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2180/13; z 10 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 80/14; z 6 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2753/14; - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/,) W orzecznictwie transport dzieci do szkół oraz pracowników do pracy uznaje się konsekwentnie za przewóz regularny specjalny (zob. wyroki z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 165/12, LEX nr 1337102, z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1550/12, LEX nr 1450645, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 lutego 2014 r., III SA/Po 1234/13, Lex nr 1447883 ). Reasumując, przewóz stanowiący przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie posiadał wszystkie cechy przewozu regularnego specjalnego. Dotyczył pewnej określonej i zamkniętej grupy osób (uczniów ściśle określonej szkoły) i miał charakter regularny (powtarzalny na określonej trasie i w określonych godzinach. Brak natomiast stosownego zezwolenia w chwili kontroli stanowił podstawę do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 zł, tj. zgodnej z I.p. 2.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d . . Skoro, bowiem w dniu kontroli skarżąca nie dysponowała zezwoleniem, a zezwolenie do wykonywania tego rodzaju przewozów jest w świetle art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wymagane to skutkiem jest naruszenie powołanego przepisu, co w świetle art. 92a ust. 1 cyt. ustawy obliguje organ do nałożenia na skarżącego kary, o której mowa w lp. 1.2.1.1 załącznika do tej ustawy. Ustalona we wskazany sposób sytuacja faktyczna i jej implikacje prawne uzasadniały, więc nałożenie na skarżącą kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwego przepisu załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącej, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Ciężar dowodu wykazania przesłanek wymienionych w tym przepisie spoczywa na stronie postępowania. Skarżąca nie przedstawiła takich dowodów które wyłączałyby jej odpowiedzialność. Reasumując Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ocenę organu skarżąca interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o jej wadliwości. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącą w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do jej rozumienia. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 12