VI SA/Wa 2392/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 7 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na czynność Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie w przedmiocie odebrania broni i amunicji postanawia: odrzucić skargę

Wyrokiem z dnia 6 marca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 5905/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. (dalej też jako "skarżący") na czynność Komendanta Policji w W. w przedmiocie odebrania broni i amunicji. Wyrok stał się prawomocny 30 maja 2024 r. W lipcu 2024 r. skarżący ponownie wniósł skargę na czynność Komendanta Policji w W. w przedmiocie odebrania broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) wskazując na tożsamość podmiotową i przedmiotową stron oraz prawomocny wyrok w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 5905/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W wyroku z 23 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 482/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skargi tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Natomiast powaga rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 171 p.p.s.a. oznacza przeszkodę (ujemną przesłankę procesową), której wystąpienie tamuje dalszy bieg postępowania i uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie oraz niemożność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego (a więc dokonanej nim oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej) w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2023 r. sygn. akt I Oz 300/23). Jak wskazuje się w judykaturze i doktrynie, o istnieniu stanu sprawy w toku (lis pendens), bądź powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, natomiast tożsamość przedmiotowa ma miejsce wówczas, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Istotą przedmiotowego uregulowania jest zatem wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny. W niniejszej sprawie niewątpliwie zachodzi tożsamość przedmiotowa jak i podmiotowa ze sprawą VI SA/Wa 5905/23. Skarżącym w niniejszej sprawie jak i w sprawie VI SA/Wa 5905/23 jest A. P. a organem Komendant Policji, w sprawach tych zaskarżona została ta sama czynność Komendanta Policji w W. w przedmiocie odebrania broni i amunicji. Przy czym wyrokiem z 6 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na czynność Komendanta Policji w W. w przedmiocie odebrania broni i amunicji. Wyrok z dniem 30 maja 2024 r. stał się prawomocny. Wobec powyższego stwierdzić należy, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, a wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.