VI SA/Wa 2339/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 28 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

[...] Sp. z o.o. w [...] na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w związku z art. 50, art. 52, art. 53 § 2 i art. 54 § 1 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami wniosła skargę na Zarządzenie Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia 28 czerwca 2022 roku w sprawie wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefą objętą zakazem ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...] (dalej: "Zarządzenie") zaskarżając je w całości. Zarządzenie to wydane zostało na podstawie: art. 31 w zw. z art. 11 a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, poz. 583, poz. 1005 oraz poz. 1079) oraz art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 oraz poz. 1002). Zarządzenia stanowi, że: "w związku z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...], który wprowadza zakaz ruchu w miejscach oznaczonych znakiem typu B-l "zakaz ruchu w obu kierunkach" i dotyczy następujących ulic: [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] - [...], a także w związku z tym, że zakaz ruchu nie dotyczy rowerów, autobusów ZTM i pojazdów z identyfikatorem NC, wprowadza się "Regulamin wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...]", stanowiący załącznik do niniejszego zarządzenia". W stanowiącym załącznik do zarządzenia Regulaminie określono zasady wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu we wskazanym rejonie w tym zasady wydawania tych identyfikatorów mieszkańcom i innym podmiotom. Skarżąca spółka wniosła o Stwierdzenie nieważności zarządzenia w części, w której dotyczy dojazdu do działki ewidencyjnej o numerze [...], obręb [...] oraz o asądzenie od Prezydenta Miasta [...] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz opłaty skarbowej od udzielonych pełnomocnictw. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie: art. 366 w związku z art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z przepisem art. 101 ust. 1. ustawy samorządzie gminnym tj. naruszenie przysługującego skarżącej prawa posiadania budynku w związku z rażącym naruszeniem prawa własności właściciela budynku zlokalizowanego przy ul. [...] [...] w [...] położonego na działce ewidencyjnej o numerze [...], obręb [...], objętej księgą wieczystą o numerze [...] (dalej: "nieruchomość") ustanowienie nieproporcjonalnego i nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności, które prowadzi do braku możliwości korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem tego prawa; art. 366 w związku art. 145 Kodeksu cywilnego w związku z przepisem art. 101 ust. 1. ustawy samorządzie gminnym tj. pozbawienie skarżącej odpowiedniego dostępu do drogi publicznej pozwalającego na realizację celu gospodarczego nieruchomości; art. 21 w związku z art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności wydzierżawiającego i konsekwencji posiadania skarżącej, uniemożliwiające im korzystanie z przysługujących praw, a przejawiające się w zbyt daleko posuniętym ograniczeniu jej uprawnień. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca, jako dzierżawca budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] położonego na działce ewidencyjnej o numerze [...], obręb, [...], objętej księgą wieczystą o numerze [...], posiada interes prawny do wniesienia skargi na Zarządzenie, którego postanowienia dotyczą praw i obowiązków skarżącej. Interes prawny skarżąca wywodziła z norm prawa materialnego, w szczególności przepisów Kodeksu cywilnego regulujących kwestie prawa własności. Skarżąca wskazywała, że zaskarżonym Zarządzeniem organ określił sposób wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...]. Decyzja o wprowadzeniu tego zakazu oraz sposób wydawania i użytkowania identyfikatorów, który reguluje dostęp do nieruchomości objętych zakazem ruchu nie były wcześniej konsultowane z właścicielami oraz użytkownikami nieruchomości położonych w rejonie objętym zakazem, a wiedzę o nich skarżąca uzyskała dopiero 30 czerwca 2022 r. w korespondencji od Zarządu Dróg Miejskich, dzień przed wejściem w życie zaskarżonego zarządzenia. Skarżąca nie miała czasu na przygotowanie się i dostosowanie do zmian, wprowadzonych w ekspresowym tempie, które w sposób znaczący ingerują w prowadzoną działalność na terenie nieruchomości oraz korzystanie z niej. Sposób organizacji ruchu wprowadzony Zarządzeniem w oparciu o indywidualnie udzielone identyfikatory nie respektuje tego, że na terenie objętym zakazem ruchu funkcjonuje Hotel prowadzony przez skarżąca Spółkę. Na nieruchomości zapewnione są miejsca postojowe dla pojazdów w garażu podziemnym budynku Hotelu oraz na placu zewnętrznym przed budynkiem. Miejsca są użytkowane głównie przez gości Hotelu oraz dostawców usług świadczonych dla skarżącej w celu świadczenia usług stałego wynajmu miejsc noclegowych oraz dla pozostałych najemców prowadzących działalność gospodarczą na terenie nieruchomości. Z uwagi na profil działalności skarżącej nie ma realnej możliwości zgłaszania z wyprzedzeniem konieczności uzyskania identyfikatora dla konkretnego pojazdu. Skarżąca wskazywała, że nie posiada wiedzy o tym, jakie pojazdy wjadą na teren nieruchomości do czasu ich faktycznego wjazdu. Goście Hotelu nie zgłaszają jakim pojazdem będą do niego przyjeżdżać, przez co nie jest możliwe uzyskanie dla nich identyfikatorów. Skarżąca podnosiła, że w dużej większości klienci Hotelu korzystają z transportu taksówkami, co w sposób oczywisty oznacza niedostępność identyfikatorów dla takiej rzeszy pojazdów. W związku z tym w ocenie skarżącej, zarządzenie nie respektuje interesów przedsiębiorców działających na terenie objętym zakazem ruchu. Zdaniem skarżącej, wprowadzone zarządzeniem ograniczenie wjazdu na teren objęty zakazem ruchu, przede wszystkim dla pojazdów taksówek, uniemożliwia skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Wprowadzony mechanizm dostępu do terenu objętego zakazem ruchu nie powinien obowiązywać w zakresie w jakim dotyczy działalności noclegowej na terenie nieruchomości. Tym samym, w ocenie skarżącej, nieruchomość powinna zostać wyłączona spod tego zakazu bądź dostęp do nieruchomości powinien zostać ukształtowany na zasadach odstępstwa od ogólnych zasad ruchu. Uniemożliwienie dotychczasowego swobodnego dojazdu do miejsc postojowych na terenie nieruchomości wpłynie na atrakcyjność Hotelu. Ograniczenie wprowadzone Zarządzeniem, w sposób znaczący utrudni prowadzenie w budynku działalności gospodarczej oraz będzie skutkować istotnym spadkiem przychodów. W ocenie skarżącej, ograniczenie możliwości dojazdu do nieruchomości przez pojazdy taksówek jest nieuzasadnione w jakikolwiek sposób względami istnienia interesu publicznego, zatem, taka zmiana jest niedopuszczalna z uwagi na rażące naruszenie prawa własności, rzutujące w konsekwencji na zakres korzystania z przedmiotu dzierżawy przez skarżącą. Zdaniem skarżącej, zaskarżone zarządzenie skutkuje pozbawieniem, dostępu do drogi publicznej w zakresie wymaganym przez prowadzoną przez nią działalność. Odwołując się do orzecznictwa skarżąca wywodziła, że pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, przy czym dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać przejazdu do drogi publicznej. Tym samym wprowadzone ograniczenia w dostępie pojazdów na teren nieruchomości skutkują ryzykiem utraty dostępu do drogi publicznej bądź poważnym jego ograniczeniem. Działalność prowadzona na terenie nieruchomości wymaga, aby zapewniony był do niej dostęp pojazdów osobowych. Dostęp ten powinien być zapewniony co najmniej przez pojazdy taksówek, zapewniający dostęp do budynku gościom Hotelu. Odwołując się do art. 64 ust. 3 i art. 31 ust.3. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skarżąca wywodziła, że ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji dla osiągnięcia celów, dla których są stanowione określone ograniczenia, a muszą być one stanowione ustawą. Ograniczenie nałożone na skarżącą zaskarżonym Zarządzeniem, nie jest uzasadnione interesem społecznym usprawiedliwiającym tak daleką ingerencję w prawa skarżącej. Zdaniem skarżącej, treść Zarządzenia w sposób drastyczny narusza prawo własności i w konsekwencji prawa skarżącej jako dzierżawcy budynku. Obowiązkiem Prezydenta Miasta [...] przy sporządzaniu Zarządzenia było wyważanie interesów wszystkich stron. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie skargi. Organ podnosił, że skarżąca żądając mechanizmu dostępu do terenu objętego zakazem ruchu, który jej zdaniem nie powinien obowiązywać w zakresie w jakim dotyczy działalności noclegowej na terenie nieruchomości, jednocześnie wnioskuje o stwierdzenie nieważności zarządzenia wobec całej nieruchomości, co jest wewnętrznie sprzeczne. Organ zarzucił błędne wskazanie przedmiotu zaskarżenia uniemożliwiające prawidłowe rozpoznanie skargi. Wywodził, że zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] z dnia 28 czerwca 2022 r. zostało wydane w związku z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...] (tzw. [...]), który wprowadza zakaz ruchu w miejscach oznaczonych znakiem typu B-l "zakaz ruchu w obu kierunkach" i dotyczy następujących ulic: [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] - [...], a także w związku z tym, że zakaz ruchu nie dotyczy rowerów, autobusów ZTM i pojazdów z identyfikatorem NC (co stwierdzono w §1 Zarządzenia). Zarządzenie jest więc aktem wtórnym wobec aktu podstawowego jakim jest zatwierdzenie organizacji ruchu. Stwierdzenie nieważności Zarządzenia w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] nie zmieni sytuacji prawnej nieruchomości skarżącej. Nadal bowiem będzie obowiązywać w odniesieniu do tej nieruchomości zatwierdzona organizacja ruchu nr [...] z dnia 23 czerwca 2022 r., w której na [...] obowiązuje zakaz ruchu w obu kierunkach z wyłączeniem autobusów ZTM i osób posiadających identyfikator NC. Zdaniem organu zarzuty przedstawione w skardze dotyczą ograniczenia wjazdu na teren objęty zakazem ruchu, a więc wprowadzonej organizacji ruchu, a nie zasad wydawania i użytkowania identyfikatorów NC. Stwierdzenie nieważności Zarządzenia nie spowoduje więc, że organizacja ruchu nie będzie dotyczyć nieruchomości skarżącej. Nadal wjeżdżając na [...] będzie musiał okazać identyfikator NC, a wjazd bez ważnego identyfikatora będzie skutkował naruszeniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ podniósł również zarzut braku interesu prawnego skarżącej ych z uwagi na fakt, że posiada ona dostęp do drogi publicznej od strony Alei [...]. Organ zauważył, że §4 ust. 1 Zarządzenia przewiduje, że o identyfikator mogą ubiegać się osoby prawne, osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące działalność gospodarczą i mające siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie Strefy, których obsługa możliwa jest jedynie od strony Strefy (w rozumieniu Zarządzenia przez Strefę rozumie się obszar wyłączony z ruchu i oznakowany znakiem B-l (zakaz ruchu w obu kierunkach) oraz posesję [...], do której wjazd zlokalizowany jest z tego obszaru (od strony ul. [...]). Obszar wyłączony z ruchu obejmuje następujące odcinki ulic: [...] na odcinku [...] - [...] (posesje po stronie nieparzystej od początku do numeru [...] włącznie oraz po stronie parzystej od początku do numeru [...] włącznie), [...] na odcinku [...] - [...] (posesje po stronie nieparzystej od początku do numeru [...] włącznie oraz po stronie parzystej od początku do numeru [...] włącznie), [...] na odcinku [...] - [...] (posesje o numerach [...] i [...]). Działka nr [...] z obrębu [...] ma zapewniony niczym nieograniczony dostęp do drogi publicznej. Dojazd do budynku na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] możliwy jest nie tylko przez przejazdy bramowe od strony ul. [...] i [...] (gdzie obowiązuje strefa wyłączona z ruchu), ale także od strony wschodniej, tj. od [...], tj. poprzez bramę wjazdową mieszczącą się w budynku o numerze [...], w której nie ma wprowadzonych ograniczeń w zakresie wjazdu pojazdów (działka o numerze [...] z obr. [...]), a następnie poprzez działki o numerach [...] i [...] z obr. [...]. Działki o numerach [...], [...] i [...] z obr. [...] są własnością Skarbu Państwa, a organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest Prezydent Miasta [...]. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącej posiada ona niczym nieograniczony dostęp do drogi publicznej od strony [...], który nie może być ograniczony wobec pozostawania nieruchomości przez które przebiega dojazd do nieruchomości w zarządzie Prezydenta [...]. Dlatego obsługa działalności gospodarczej skarżącej jest możliwa nie tylko od strony Strefy. Organ podnosił dalej, że wprowadzenie organizacji ruchu nr ZR-[...] z dnia 23 czerwca 2022 r. było zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2311). Przebudowa układu drogowego w rejonie ulic [...], [...] i [...] (tzw. "[...]") miała na celu przeznaczenie drogi dla celów niezwiązanych z ruchem kołowym. W zmodernizowanej przestrzeni tzw. [...] nie ma barier architektonicznych takich jak stopnie czy krawężniki. Korzystanie z nowego układu drogowego, który nie ma wyznaczonych pasów ruchu, ruchu pojazdów kołowych mógł być dopuszczony tylko do niezbędnego minimum. Stąd zatwierdzona organizacja ruchu dopuszcza wjazd na [...] jedynie rowerów, autobusów ZTM oraz pojazdów posiadających identyfikator NC. Zarządzenie określa natomiast możliwość wydawania identyfikatora NC dla osób fizycznych (mieszkańców) posesji na terenie strefy objętej zakazem ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...] oraz osób prawnych, osób fizycznych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, prowadzących działalność gospodarczą i mających siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie strefy, których obsługa możliwa jest jedynie od strony Strefy. Zdaniem organu, pozbawione racji są zarzuty skarżącej o naruszeniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności w sposób sprzeczny z zasadą proporcjonalności. Skarżąca nie jest w ogóle pozbawiona swoich praw majątkowych (dzierżawy) polegających na bezwarunkowym dostępie do drogi publicznej i związanej z nim możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom skarżącej posiada ona niczym nieograniczony dostęp do drogi publicznej od strony [...]. Organ podnosił też, że wprowadzenie nowej organizacji ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...] zostało poprzedzone konsultacjami społecznymi, zaś wprowadzona organizacja ruchu ograniczająca wjazd pojazdów, w tym taksówek, oraz wprowadzone Zarządzenie jest zgodnie z oczekiwaniami mieszkańców po konsultacjach społecznych. Organ zaznaczył, że ograniczenie w zakresie ruchu pojazdów przedsiębiorców nie jest bezwzględne. Znak B-l nie dotyczy bowiem dostaw w godzinach 6-8. Przedsiębiorcy, którzy nie chcą uzyskiwać identyfikatora NC mogą bez jego użycia realizować dostawy w godzinach 6-8. Nie jest więc zakłócona możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie gastronomii i wynajmu miejsc noclegowych w zakresie dostaw i usług (abstrahując od faktu, że nieruchomość dzierżawiona przez skarżącą ma niezakłócony dostęp do drogi publicznej od strony [...]. W piśmie procesowym z 13 stycznia 2023 r. skarżąca podnosiła, że zaskarżonym Zarządzeniem Prezydent [...] mógł zminimalizować skutki wprowadzonego w zatwierdzonej organizacji ruchu zakazu dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Wskazywała też, że istniejący wjazd od Alei [...] jest bardzo utrudniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy sąd administracyjny bada, czy skarga, która ją inicjuje, spełnia przesłanki określone przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zobowiązany jest odrzucić skargę bez jej merytorycznego rozpatrzenia, jeśli stwierdzi, że zachodzi jedna z podstaw przewidzianych w art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.). Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz w sprawach skarg na akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 5 i 6). Z treści zaskarżonego Zarządzenia wynika, że zostało ono wydane "w związku z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...], który wprowadza zakaz ruchu w miejscach oznaczonych znakiem typu B-l "zakaz ruchu w obu kierunkach" i dotyczy następujących ulic: [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] - [...], a także w związku z tym, że zakaz ruchu nie dotyczy rowerów, autobusów ZTM i pojazdów z identyfikatorem NC" i wprowadza "Regulamin wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...]". Zarządzenie to wydane zostało na podstawie: art. 31 w zw. z art. 11 a ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta została m.in. na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372; dalej: u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem w świetle powołanego przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest to, by została ona podjęta "w sprawie z zakresu administracji publicznej". Przepis ten daje zatem możliwość zaskarżania tylko uchwał (zarządzeń) z zakresu administracji publicznej. Za zasadniczy element charakterystyczny dla określenia spraw z zakresu administracji publicznej uważany jest element władztwa administracyjnego określanego mianem "imperium". Nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżone Zarządzenie regulując uprawnienie do wjazdu w strefą objętą (co do zasady) zakazem ruchu jest w swym charakterze aktem z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa służy każdemu czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy. Podkreślić należy, że art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. oraz, że w przepisie tym legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego, co oznacza, że legitymacja do wniesienia na tej podstawie skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym aktem. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżonym zarządzeniem a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżone zarządzenie negatywnie wpływa na jej sytuację prawną. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (por. wyrok NSA z 14 lutego 2019 r., sygn. II OSK 64/17). W kontekście okoliczności niniejszej sprawy Sąd zaznacza nadto, że o naruszeniu interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi), rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (ograniczenie bądź pozbawienie uprawnień lub nałożenie obowiązków). W orzecznictwie wskazuje się, że prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje bowiem tylko takiemu podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę lub zarządzenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia, w tym rozumieniu, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 790/12). Skarga złożona na podstawie art. 101 u.s.g. nie jest skargą powszechną, nie ma bowiem charakteru actio popularis. Skarżąca Spółka twierdzi, że jej interes prawny został naruszony bowiem zaskarżone Zarządzenie dotyczy praw i obowiązków skarżącej jako dzierżawcy budynku położonego przy ul [...] w [...]. Interes prawny wywodzi w szczególności z art. 140 i art. 145 Kodeksu cywilnego oraz art. 21 w zw. z art. 64 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej, sposób organizacji ruchu wprowadzony zarządzeniem w oparciu o indywidualnie udzielone identyfikatory nie respektuje specyfiki prowadzonej przez nią działalności, zaś wprowadzone zarządzeniem ograniczenie wjazdu na teren objęty zakazem ruchu, przede wszystkim dla pojazdów taksówek, uniemożliwia skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem budynku. Zdaniem sądu szczegółowa analiza zarzutów zawartych w skardze wskazuje, że żadnego z podniesionych tam argumentów nie sposób zakwalifikować jako hipotezę normy prawnej konkretnego przepisu prawa materialnego, naruszenie którego dało by się zakwalifikować jako podstawa do skutecznego wniesienia skargi na zarządzenie w przedmiocie wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefą objętą zakazem ruchu. U podstaw legitymacji skargowej dotyczącej zaskarżonego Zarządzenia musi bowiem leżeć naruszenie aktualnego interesu prawnego skarżącej. W tym miejscu trzeba dodać, że rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowane Zarządzenie jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że Zarządzenie organu gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Tymczasem argumenty skarżącej nie wskazują, by zaskarżone Zarządzenie wpływało w sposób bezpośredni i realny na sytuację prawną Spółki, czy też by doprowadzało do ograniczenia lub pozbawienia tego podmiotu konkretnych uprawnień albo nałożenia pewnych obowiązków. W ocenie Sądu, niewątpliwie wprowadzenie nowej organizacji ruchu mogło wywrzeć wpływ na prawa właścicielskie lub prawo do prowadzenia działalności gospodarczej właścicieli nieruchomości lub podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w nieruchomościach położonych w strefie objętej zakazem ruchu, np. w zakresie dostępu do nieruchomości lub wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie mogło naruszać przez to interes prawny skarżącej. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie, np. w wyroku NSA z 17 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 1722/17 wskazywano, że art. 140 Kodeksu cywilnego może być źródłem interesu prawnego dla właściciela nieruchomości leżącej przy drodze, na której zmieniono organizację ruchu w taki sposób, że zmiany te będą negatywnie wpływać na dostęp do nieruchomości. Podkreślić jednak trzeba, że rozpatrywana skarga nie obejmuje swym zakresem zatwierdzonego projektu organizacji ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...], który wprowadza zakaz ruchu w miejscach oznaczonych znakiem typu B-l "zakaz ruchu w obu kierunkach" i dotyczy następujących ulic: [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] - [...], [...] na odcinku [...] – [...]. Wniesiona skarga kwestionuje Zarządzenie Prezydenta [...] nr [...] w sprawie wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefą objętą zakazem ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...]. Zatem skarga nie dotyczy zatwierdzonego projektu organizacji ruchu, którym wprowadzono zakaz ruchu we wskazanym rejonie, lecz Zarządzenia, które niejako niweluje skutki generalnego zakazu wprowadzając kryteria na podstawie, których można ubiegać się o identyfikator NC uprawniający do wjazdu w strefę objętą zakazem. Zauważyć należy, że Regulamin wydawania i użytkowania identyfikatorów NC uprawniających do wjazdu w strefę objętą zakazem ruchu w rejonie ulic [...], [...] i [...] w § 4 pkt 1. stanowi, że: " identyfikator mogą ubiegać się osoby prawne, osoby fizyczne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące działalność gospodarczą i mające siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie Strefy, których obsługa możliwa jest jedynie od strony Strefy". Natomiast w punkcie w § 4 pkt. 8 stanowi, że " w szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się wydanie identyfikatorów dla podmiotów nieujętych w ust. 1,4 i 6, po uzyskaniu zgody Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich". Podkreślić zatem trzeba, że zaskarżone Zarządzenie nie ogranicza prawa własności i praw pochodnych podmiotów będących właścicielami nieruchomości położonych w obszarze jego oddziaływania, ani podmiotów prowadzących w tym obszarze działalność gospodarczą. Przeciwnie reguluje ono dostęp do identyfikatorów NC, po których uzyskaniu można wjeżdżać do strefy objętej zakazem ruchu. Tymczasem, argumentacja skarżącej koncentruje się na negowaniu organizacji ruchu wprowadzonej zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, nie kwestionuje natomiast wprowadzonych w zaskarżonym Zarządzeniu zasad wydawania identyfikatorów NC. Organ słusznie zauważa, ze skarżąca ignoruje fakt, że istnieje dojazd do nieruchomości od strony [...], który nie jest objęty zakazem ruchu i koncentruje się na argumentach związanych celowością uzyskania dostępu od strony strefy objętej zakazem ruchu. W ocenie Sądu, przedstawione we wstępnej części uzasadnienia argumenty skarżącej wskazują zatem na naruszenie jej interesu faktycznego, a nie prawnego. Dodatkowo zauważyć można, że w odpowiedzi na skargę organ słusznie podnosi, iż nawet orzeczenie zgodne z wnioskiem zawartym w skardze, czyli stwierdzenie nieważności Zarządzenia w części, w której dotyczy dojazdu do nieruchomości nie zmieni sytuacji prawnej skarżącej nadal bowiem będzie obowiązywała zatwierdzona organizacja ruchu i wynikające z niej zakazy. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała naruszenia zaskarżonym Zarządzeniem jej interesu prawnego, a wobec tego stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. zobowiązany był odrzucić skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.