VI SA/Wa 2339/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę

W dniu 30 października 2018 r. M. R. – skarżący w niniejszej sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 listopada 2018 r, sygn. akt III SA/Po 724/18 stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Powyższe postanowienie uprawomocniło się z dniem 11 grudnia 2018 r. Wymieniona decyzja została odebrana przez skarżącego w dniu 15 września 2018 r. (por. potwierdzenie odbioru decyzji wskazujący datę jej odbioru, w aktach administracyjnych). W swojej treści decyzja zawiera pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Kwestię terminu zaskarżenia decyzji reguluje art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skoro zaskarżona decyzja organu została doręczona skarżącemu w dniu 15 września 2018 r., to trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 15 października 2018 r. Oznacza to, że złożona przez skarżącego w dniu 30 października 2018 r. skarga (por. datę nadania skargi – k. 5), wniesiona została z uchybieniem terminu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.