VI SA/Wa 2302/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (nazywana dalej: "Skarżąca") pismem z dnia [...] października 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. odmawiającą dokonania zmiany decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia [...] października 2000 r. zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., tj. zezwolenia na prowadzenie apteki zlokalizowanej w W. przy ul. B. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2016 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody w przypadku utrzymania wykonalności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego odmawiającą dokonania zmiany decyzji zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., tj. zezwolenia na prowadzenie apteki. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11). A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zaskarżona decyzja nie nakłada na Skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego nie ma cech wykonalności, gdyż nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakłada na Skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu. Decyzja odmowna nie korzysta z atrybutu wykonalności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.