VI SA/Wa 2274/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji maszynisty postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz T. Z. kwotę 200 (dwieście) złote uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Decyzją z "(...)" sierpnia 2020 r., nr "(...)", Prezes Urzędu Transportu Kolejowego (dalej również jako "organ") orzekł o cofnięciu licencji maszynisty dla T. Z. (dalej "Skarżący", "Strona"). Powyższa decyzja została doręczona Skarżącemu 11 sierpnia 2020 r. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również o możliwości zrzeczenia się tego prawa i wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący pismem z 25 sierpnia 2020 r. (data stempla pocztowego) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niezależnie od powyższego, Skarżący pismem z 10 września 2020 r., złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej. Na mocy art. 9 pkt 2 tej ustawy, nowe brzmienie otrzymał m. in. art. 52 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie, jednakże powyższe nie oznacza, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego wnosi strona, gdy nie korzysta z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona zaskarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Strona musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami tj. żądaniem weryfikacji decyzji w drodze ponownego jej rozpatrzenia przez organ w ramach postępowania administracyjnego lub też żądania przeprowadzenia jej kontroli przez sąd administracyjny na skutek złożonej skargi. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, pismem z 25 sierpnia 2020 r., zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie pismem z 10 września 2020 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należy wyjaśnić, że decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowanie w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia wydanego w I instancji. Strona nie wyczerpała zatem środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17). W ocenie Sądu, Skarżący został prawidłowo pouczony o przysługującym mu prawie oraz możliwościach zaskarżenia decyzji. Decyzja o złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy czyni zaś przedwczesnym wniesienie skargi na decyzję z dnia "(...)" sierpnia 2020r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.