VI SA/Wa 2261/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" sierpnia 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę

A. M. (dalej: "przedsiębiorca", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") z "(...)" sierpnia 2020 r. nr "(...)". Zaskarżoną decyzją GIDT zawiesił do dnia zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e u.t.d., zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze "(...)" i numerze blankietu "(...)", udzielone 24 sierpnia 2015 r. przedsiębiorcy Panu A.M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: "(...)". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania' administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), w zw. art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 7d1 ust. 6 pkt 2 oraz art. 7e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 zpóźn. zm., dalej: u.t.d.) w związku z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., dalej: rozporządzenie (WE) nr 1071/2009) Podstawę faktyczną stanowiły decyzji stanowiły następujące ustalenia: Główny Inspektor Transportu Drogowego udzielił 24 sierpnia 2015 r. przewoźnikowi drogowemu A. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: "(...)", zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze "(...)" i numerze blankietu "(...)". Decyzją z "(...)" maja 2019 r. o numerze "(...)"organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez przedsiębiorcę, o której mowa w art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L Nr 300/51, dalej: rozporządzenie (WE) nr 1071/2009). Podstawą stwierdzenia utraty dobrej reputacji było uzyskanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (dalej: k.r.k.), z której wynika, iż został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego "(...)"z dnia "(...)" kwietnia 2016 r., sygn. akt "(...)", za przestępstwo z art. 178a § 1 ustawy z dnia 29 listopada 1997 r. Kodeks Karny (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 1950, z późn. zm., dalej: k.k.). Przedsiębiorca złożył 3 czerwca 2019 r. od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2019 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1463/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. WSA potwierdził w ww. wyroku, że skarżący przestał spełniać wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Od dnia 22 lutego 2020 r. wyrok jest prawomocny. Organ uznał, że w związki z powyższym decyzja o utracie dobrej reputacji podlega wykonaniu zgodnie z art. 130 § 1 i § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, GITD pismem z 4 czerwca 2020 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Pouczył stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a., a pismo zostało uznane za doręczone skarżącemu 12 czerwca 2020 r. Przedsiębiorca pismem z 22 czerwca 2020 r. poinformował, iż termin skazania jaki został orzeczony wyrokiem z dnia "(...)" kwietnia 2016 r., sygn. akt "(...)"upłynął w dniu 30 września 2019 r. Jego zdaniem, w przypadku skazania na karę ograniczenia wolności na okres do 2 lat, zatarcie takiego skazania następuje z mocy prawa z upływem 3 lat od dnia wykonalności wyroku. W związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania. Zaskarżoną decyzją organ, jak wskazano na wstępie, zawiesił do dnia zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e u.t.d., zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze "(...)" i numerze blankietu "(...)", udzielone 24 sierpnia 2015 r. przedsiębiorcy. Wskazał na art. 7d ust. 6 u.t.d., który przewiduje, że w przypadku wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji, wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony, a organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.t.d., zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e u.t.d. Stosownie do art. 7e pkt 1 u.t.d. przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a. Organ ustalił, że z informacji z k.r.k. prawomocnymi wyrokiem z dnia "(...)"kwietnia 2016 r. sygn. akt "(...)", Sąd Rejonowy "(...)"z siedzibą w "(...)" skazał Pana A. M. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Przepis stanowi, że kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Tymczasem ustalił, że z informacji o osobie z k.r.k. z 15 kwietnia oraz 17 lipca 2020 r. wynika, że wyrok z dnia "(...)" kwietnia 2016 r., sygn.. akt. "(...)"nadal widnieje w rejestrze karnym. W konsekwencji uznał, że nie może mieć zastosowania środek rehabilitacyjny co do stwierdzonego przestępstwa, które doprowadziło do utarty dobrej reputacji. Zatem wymóg cieszenia się dobrą reputacją nie jest nadal spełniony i zaistniała przesłanka do zawieszenia - do dnia zastosowania środka rehabilitacyjnego (art. 7e u.t.d.) - zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze "(...)" i numerze blankietu "(...)", udzielone dnia 24 sierpnia 2015 r. temu przedsiębiorcy. Wbrew twierdzeniom strony - w kartotece karnej k.r.k. - nadal widnieje informacja o skazaniu za ww. przestępstwo, co oznacza, że nie nastąpiło zatarcie skazania. W skardze złożonej do tutejszego Sądu skarżący zarzucił naruszenie: przepisów postępowania, w szczególności: art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez niewystarczające zbadanie i ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz przepisów prawa materialnego, w szczególności: art. 7d ust. 5 i 6 u.t.d. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem zbadania i ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności ustalenia terminu zatarcia skazania przedsiębiorcy oraz zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ nie dokonał wystarczających ustaleń w zakresie przepisów wynikających z art. 7d ust. 5 i 6 u.t.d. Kluczowym zarzutem, powtórzonym z poprzedniego postępowania był fakt, że organ pominął zupełnie fakt, istotny dla omawianej sprawy, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie skarżącego jest A. M. posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych w przewozie' drogowym rzeczy. Nie posiada ona stwierdzonej niezdolności do kierowania | operacjami transportowymi, dlatego wymóg dobrej reputacji w zakresie zarządzającego | transportem u przedsiębiorcy jest ustawowo spełniony. Ponadto prowadzone postępowanie organu ograniczone zostało jedynie do przedsiębiorcy - osoby skarżącego. Podniósł, że wypełnił obowiązek nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w Domu Pomocy Społecznej w "(...)", a okres zatarcia skazania ograniczenia wolności skarżącego zgodnie z treścią art. 107 § 4 k.k. upłynął z mocy prawa w dniu 30 września 2018 r. Skoro zatarcie skazania następuje z mocy prawa, to Sąd z urzędu powinien dokonać wykreślenia informacji o wpisie w stosownych rejestrach. Organ przywołuje zapisy dotyczące zatarcia skazania jako jedynego środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jednak nie wskazuje terminu zatarcia skazania. Zdaniem skarżącego, zgodnie z art. 7e u.t.d. środek rehabilitacyjny został zastosowany z urzędu od dnia zatarcia skazania kary ograniczenia wolności w dniu 30 września 2019 r. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Analizując pod tym kątem skargę, w okolicznościach stanu faktycznego tej konkretnej sprawy, Sąd uznał że w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia wskazanego w skardze prawa materialnego art. 7d ust. 5 i 6 ustawy o transporcie drogowym, jak i procedury administracyjnej art. 7 i art. 77 K.p.a. w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdził także z urzędu naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły : art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 6 pkt 2 oraz art. 7e u.t.d. Pierwsza z tych norm jest regulacja kompetencyjna, której zastosowanie nie budzi zastrzeżeń. Stosownie do Art. 7 ust. 1 Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do ust. 2 pkt 2) Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest: Główny Inspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się o licencję wspólnotową, jeżeli przedsiębiorca nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z art. 7d ust. 6 u.t.d. w przypadku wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji, wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony, a organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.t.d., zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e u.t.d. Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji została wydana "(...)" maja 2019 r. nr "(...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2019 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1463/19, który jest prawomocny od 22 lutego 2020r. oddalił skargę od decyzji GITD z "(...)" maja 2019 r. o numerze "(...)"w której organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez przedsiębiorcę. Wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 7d ust. 2 u.td., w brzmieniu obowiązującym do 14 grudnia 2016 r., organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 (GITD – art. 7 ust. 2 pkt 2), po stwierdzeniu, że na przedsiębiorcę, zarządzającego transportem lub osobę fizyczną, o której mowa w art. 7c, nałożono sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, niezwłocznie wszczyna postępowania administracyjne określone w art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z ust. 3 wynika, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję o uznaniu, że: 1) dobra reputacja pozostaje nienaruszona, albo 2) utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1. WSA potwierdził, że organ prawidłowo stwierdzi w zaskarżonej decyzji utratę dobrej reputacji przez skarżącego uznając, że stanowi to proporcjonalną reakcję za jego skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 K.k., nie zaistniały bowiem w niniejszej sprawie przesłanki wskazane w art. 7d ust. 4 u.t.d. pkt 1 i pkt 2 u.t.d. oraz w art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d. Wypowiedział się także do zarzutu – ponownie podniesionego w sprawie niniejszej, a dotyczącego pominięcia przez organ faktu, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie jest A. M. posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych w przewozie drogowym rzeczy. WSA w cytowanym wyroku wskazał, co pozostaje aktualne w sprawie niniejszej, że wobec zarządzającego transportem również może zostać wydana decyzja, w której organ stwierdza, że utrata dobrej reputacji stanowi proporcjonalną reakcję za nałożone sankcje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, pod warunkiem jednak, że sankcje te zostaną nałożone na zarządzającego transportem. W niniejszej sprawie sankcja, o której mowa w art. 7d ust. 1 pkt 1 u.t.d., została nałożona na przedsiębiorcę – skarżącego, nie na zarządzającego transportem. Skarżący nie wykazał, dowodem z Krajowego Rejestru Karnego, prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości na mocy ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.U.2019.1158 t.j.), by jego wpis o karalności został zatarty. Dowód z tego dokumentu, oceniany w świetle art. 76 § 1 k.p.a. wskazuje, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. O ile strona nie obaliła tego dowodu, zgodnie z procedurą z art. 76 § 3 k.p.a., który stanowi, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Takiego dowodu skarżący nie składał. Stosownie do art. 7e pkt 1) u.t.d. przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć: zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a. Ta ostatnia norma wskazuje, że za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w: pkt 1) art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, z późn. zm.). Oznacza to, że inne przesłanki nie mogły być zastosowane. Zarzut naruszenia podnoszonych w skardze art. 7d ust. 5 i 6 u.t.d. nie został potwierdzony. Pierwszy, ust. 5 stanowi, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia (pkt 1) , albo wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia (2) Problem ten został rozstrzygnięty powołanym wyżej wyrokiem, zatem przepis ten nie został naruszony. Drugi, art. 7d ust. 6 u.t.d. stanowi, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1: 1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony; 2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e. Przepis ten nie został naruszony, skoro nie zostało wykazane zatarcie skazania. Nie zostały naruszone normy procesowe art. 7 i art. 77 k.p.a., a organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu przedsiębiorcy, gromadząc i rozpatrując w niniejszej sprawie wymagany materiał dowodowy. Z tych wszystkich względów Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekając w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 t.j.).