VI SA/Wa 226/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata R. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 2400 złotych (dwa tysiące czterysta złotych) powiększonej o kwotę 552 złotych (pięćset pięćdziesiąt dwa złotych) stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego,

Skarżąca A. S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w wysokości 49.014 zł. W dniu 6 kwietnia 2016 r. skarżąca złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 18 lipca 2016 r. zwolniono skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowiono adwokata z urzędu. W piśmie z 14 września 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] poinformowała o wyznaczeniu adwokata R. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. Na rozprawie w dniu 4 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 226/16 oddalono przedmiotową skargę A. S. W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. , poz. 718 ze. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Jednakże w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tym samym w niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). W przedmiotowej sprawie ustanowiony z urzędu adwokat R. S. reprezentował skarżącą w postępowaniu pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 226/16, zakończonym wydaniem wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r W myśl § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia opłatę za czynności adwokata ustanowionego z urzędu ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W ocenie rozpoznającego wniosek. po uwzględnieniu okoliczności wskazanych w § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, adwokatowi R. S. należy ustalić opłatę za czynności adwokata ustanowionego z urzędu w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4. Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 1) ppkt a) cyt. rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna naliczana jest na podstawie § 8 rozporządzenia W myśl § 8 pkt 5 tego rozporządzenia przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł opłata maksymalna wynosi 4800 zł., Tym samym opłata za czynności adwokata ustanowionego z urzędu w wysokości ½ ww. opłaty maksymalnej wynosi 2400 zł, przy czym w myśl § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 552 zł. W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.