VI SA/Wa 2257/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia "(...)" sierpnia 2019 r., nr "(...)" w przedmiocie zawieszenia uprawnień zawodowych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu T. M. uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych.

Decyzją z "(...)" sierpnia 2019 r., nr "(...)"Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej również jako "organ") orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego T.M.(dalej "Skarżący") kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. Powyższa decyzja została doręczona Skarżącemu 30 sierpnia 2019 r. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również o możliwości zrzeczenia się tego prawa i wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący pismem z 12 wrzenia 2019 r. złożył zastrzeżenia do prowadzonego postępowania, w którym zakwestionował treść wydanej decyzji (vide k. 203-212 akt administracyjnych). W odpowiedzi na ww. pismo, Minister Inwestycji i Rozwoju w piśmie z 1 października 2019 r. (k. 238-239 akt administracyjnych) poinformował, iż pismo Skarżącego z 12 września 2019 r. stanowi w konsekwencji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wobec czego przekazał sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Niezależnie od powyższego, Skarżący pismem z 26 września 2019 r., złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Inwestycji i Rozwoju (wpływ do Kancelarii Głównej organu 1 października 2019 r.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że Skarżący pismem z 12 września 2019 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, czym zrezygnował z uprawnienia do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą wprowadzono szereg zmian istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej. Na mocy art. 9 pkt 2 tej ustawy nowe brzmienie otrzymał m. in. art. 52 p.p.s.a. Stosownie do jego treści, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie, jednakże powyższe nie oznacza, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego wnosi strona, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona zaskarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Strona musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami. W rozpoznawanej sprawie Skarżący, pismem z 12 września 2019 r., zwrócił się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie pismem z 26 września 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należy wyjaśnić, że decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowanie w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., II GSK 4285/17, opubl.: www.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, Skarżący został prawidłowo pouczony o przysługującym mu prawie oraz możliwościach zaskarżenia decyzji z "(...)" sierpnia 2019 r., tym samym decydując się na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zrezygnował z uprawnienia do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.