VI SA/Wa 2219/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie: Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 14 kwietnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. N. na czynność Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odwołania komisji egzaminacyjnej 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności w części dotyczącej odwołania komisji egzaminacyjnej do stwierdzenia kwalifikacji na stanowisko: prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na rzecz M. N. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. M. N. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" ("Wnioskodawca", "Skarżąca"), na podstawie § 24 ust. 2 w zw. z § 24 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 30 grudnia 2014 r. w sprawie pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz z prowadzeniem określonych rodzajów pociągów (Dz.U. z 2015 r., poz. 46), dalej "rozporządzenie z dnia 30 grudnia 2014 r.", zwróciła się do Urzędu Transportu Kolejowego Oddział Terenowy w [...] z wnioskiem o powołanie komisji egzaminacyjnej w składzie: - S. N., przewodniczący komisji; - J. Z., członek komisji, - K. O., członek komisji do stwierdzenia kwalifikacji na następujące stanowiska: - prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe w specjalności: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej; - pomocnik maszynisty pojazdów trakcyjnych. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., Dyrektor Oddziału Terenowego Urzędu Transportu Kolejowego w [...] ("Dyrektor OT UTK") powołał na wniosek Skarżącej komisję egzaminacyjną w składzie: - S. N., przewodniczący komisji; - J. Z., członek komisji, - K. O., członek komisji do stwierdzenia kwalifikacji na następujące stanowiska: - prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe w specjalności: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej; - pomocnik maszynisty pojazdów trakcyjnych. W dniu 12 lipca 2019 r. Skarżąca wniosła o odwołanie komisji egzaminacyjnej powołanej w dniu [...] czerwca 2017 r. na stanowisko: pomocnik maszynisty pojazdów trakcyjnych. W dniu [...] sierpnia 2019 r. Dyrektor OT UTK odwołał komisję egzaminacyjną na stanowiska: - prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe w specjalności: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej; - pomocnik maszynisty pojazdów trakcyjnych. W dniu 30 stycznia 2020 r. Skarżąca poinformowała UTK o planowanym w dniu [...] lutego 2020 r. egzaminie kwalifikacyjnym na stanowisko: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej z zakresu spalinowych pojazdów trakcyjnych, a w wiadomości e-mail z dnia 3 marca 2020 r. przesyła protokół z dniu [...] lutego 2020 r. z pracy komisji egzaminacyjnej. Pismem z dnia 6 marca 2020 r. Dyrektor OT UTK poinformował Skarżącą, że w wyniku analizy protokołu z egzaminu z dnia [...] lutego 2020 r. na stanowisko prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej, uznano, że egzamin ten został przeprowadzony z naruszeniem obowiązujących przepisów. Komisja, która przeprowadziła egzamin na ww. stanowisko, została bowiem w dniu [...] sierpnia 2019 r. odwołana na wniosek z dnia 12 lipca 2019 r. Skarżąca, działająca przez pełnomocnika, odniosła się do ww. kwestii w piśmie z dnia 13 marca 2020 r., podnosząc zarzut przekroczenia przez organ żądania jej wniosku z dnia 12 lipca 2019 r. Zdaniem strony skarżącej, z § 24 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r. nie wynika uprawnienie/kompetencja Dyrektora OT UTK do odwołania komisji egzaminacyjnej w zakresie innym aniżeli wskazany we wniosku przez instytucję szkoleniową. Skarżąca, pismem z dnia 4 kwietnia 2020 r., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na czynność materialno-techniczną z dnia [...] sierpnia 2019 r. Dyrektora OT UTK, tj. na inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), zaskarżając ją w całości. Zarzuciła organowi: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r. w zw. z art. 22d ust. 1 i ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 17e ust. 2 w zw. z art. 17d ust. 2 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 710), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odwołaniu przez organ komisji egzaminacyjnej do stwierdzenia kwalifikacji na stanowisko: prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej pomimo braku w przedmiotowym zakresie wniosku Skarżącej, który to wniosek zgodnie 2 § 24 ust. 2 ww. rozporządzenia wyznacza przedmiotowy i podmiotowy zakres czynności odwołania komisji egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminów na stanowiska bezpośrednio związane z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz z prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów kolejowych; 2) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. polegając na dokonaniu przez organ błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - wniosku Skarżącej z dnia 12 lipca 2019 r., które to naruszenie doprowadziło do błędnego zastosowania § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r., a w konsekwencji do odwołania komisji egzaminacyjnej w zakresie nieobjętym wnioskiem Skarżącej; 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7a k.p.a., polegające na nierozstrzygnięciu wątpliwości co do treści normy prawnej dekodowanej z § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r. na korzyść Skarżącej i odwołaniu komisji egzaminacyjnej w zakresie dotyczącym stwierdzenia kwalifikacji na stanowiska "prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej" (tj. w całości), a nie jak wnioskowała Skarżąca - jedynie w zakresie dotyczącym stwierdzania kwalifikacji na stanowisko "pomocnik maszynisty pojazdów trakcyjnych'' objętej wnioskiem Skarżącej z dnia 12 lipca 2019 r. (tj. w części); 4) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 81a k.p.a., polegające na nierozstrzygnięciu na korzyść Skarżącej niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego - tj. treści oświadczenia woli Skarżącej wynikającego z wniosku z dnia 12 lipca 2019 r., a co za tym idzie uznanie - wbrew treści wniosku, że Skarżąca wnosiła również o odwołanie komisji egzaminacyjnej powołanej do stwierdzenia kwalifikacji na stanowisko: "prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej". Skarżąca wniosła - w przypadku nieuwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli, na podstawie art. 146 p.p.s.a.: 1) o stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu w całości bezskuteczności zaskarżonej czynności materialno-technicznej z dnia [...] sierpnia 2019 r., polegającej na odwołaniu komisji egzaminacyjnej powołanej w dniu [...] czerwca 2017 r. w składzie: 1. S. N. - przewodniczący komisji, 2. J. Z. - członek komisji, 3. K. O. - członek komisji, do stwierdzenia kwalifikacji na następujące stanowiska: prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej, - pomocnik maszynisty pojazdów trakcyjnych albo 2) o stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu bezskuteczności zaskarżonej czynności materialno-technicznej z dnia [...] sierpnia 2019 r. w części polegającej na odwołaniu komisji egzaminacyjnej powołanej w dniu [...] czerwca 2017 r. w składzie: 1. S. N. - przewodniczący komisji, 2. J. Z. - członek komisji, 3. K. O. - członek komisji, do stwierdzenia kwalifikacji na stanowiska: prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej lub 3) o uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjne we Wrocławiu aktu - pisma z dnia [...] sierpnia 2019 r., sygn. [...] , informującego o odwołaniu komisji egzaminacyjnej powołanej w dniu [...] czerwca 2017 r. w składzie: 1. S. N. - przewodniczący komisji, 2. J. Z. - członek komisji, 3. K. O. - członek komisji, do stwierdzenia kwalifikacji na następujące stanowiska: - prowadzący pociągli lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej, - pomocnik maszynisty pojazdów trakcyjnych. Ponadto Skarżąca wniosła o wezwanie przez Sąd organu do: 1) przedstawienia odpisu pisma z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] powołującego komisję egzaminacyjną wraz z całości dokumentacji w sprawie, 2) przedstawienia pisma z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] oraz całości dokumentacji (akt sprawy), w której wydano pismo [...], a także o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, tj: - odpisu pisma z dnia 12 lipca 2019 r.; - odpisu pisma z dnia 1 sierpnia 2019 r.; - odpisu pisma z dnia 6 marca 2020 r. [...]; - pisma pełnomocnika Skarżącej z dnia 13 marca 2020 r. W skardze zgłoszono także wniosek o zasądzenie od Dyrektora OT UTK na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie złożył Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego ("Prezes UTK"). Podniósł m.in. zarzut braku właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i wniósł o przekazanie sprawy według właściwości miejscowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Następnie ww. organ wniósł o odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. - jako wniesionej po upływie terminu, zaś w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a. Uzasadniając zarzut braku właściwości miejscowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Prezes UTK wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o transporcie kolejowym, centralnym organem administracji rządowej będącym krajową władzą bezpieczeństwa i krajowym regulatorem transportu kolejowego w rozumieniu przepisów Unii Europejskiej z zakresu bezpieczeństwa, interoperacyjności i regulacji transportu kolejowego, właściwym w sprawach: 1) regulacji transportu kolejowego, 2) licencjonowania transportu kolejowego, 3) nadzoru technicznego nad eksploatacją i utrzymaniem infrastruktury kolejowej oraz pojazdów kolejowych, 4) bezpieczeństwa ruchu kolejowego, 5) interoperacyjności i spójności technicznej transportu kolejowego, 6) licencji i świadectw maszynistów - jest Prezes UTK. W myśl zaś art. 12 ust. 1 i 2 ww. ustawy: 1. Prezes UTK wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Transportu Kolejowego. 2. W skład Urzędu Transportu Kolejowego wchodzą oddziały terenowe. Mając na uwadze powyższe podkreślił, że organem, który dokonał zaskarżonej czynności jest Prezes UTK, który ma siedzibę w Warszawie. W konsekwencji Sądem właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi, Prezesa UTK wskazał, że Skarżąca sama przyznała, że pismo dotyczące odwołania komisji (czynności materialno-technicznej będącej przedmiotem niniejszego postępowania) zostało jej doręczone w dniu 9 sierpnia 2019 r., zatem - zdaniem organu - Skarżąca wniosła przedmiotową skargę po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W replice z dnia 20 lipca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej zakwestionował umocowanie pełnomocnika Prezesa UTK do reprezentowania w sprawie Dyrektora OT UTK oraz poddał pod rozwagę Sądu umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznając, że w piśmie z dnia 5 lipca 2020 r. organ – w ramach autokontroli - uwzględnił żądania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2020 r, sygn. akt III SA/Wr 285/20 - podzielając stanowisko Prezesa UTK - stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako sądowi miejscowo właściwemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga w tej sprawie jest dopuszczalna i uzasadniona. Na wstępie podnieść należy, że przy wskazaniu Prezesa UTK jako organu, którego czynność zaskarżono, Sąd orzekający uwzględnił przebieg dotychczasowego postępowania sądowego w sprawie, w tym stanowisko samego Prezesa UTK wynikające z odpowiedzi na skargę, które doprowadziło do przekazania sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako sądowi miejscowo właściwemu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na niebędące decyzjami ani postanowieniami akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie zaś § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r., "Przewodniczącego i członków komisji egzaminacyjnej powołuje i odwołuje, na wniosek pracodawcy lub wyspecjalizowanej jednostki szkoleniowej, właściwy miejscowo dyrektor oddziału terenowego Urzędu Transportu Kolejowego". Nie ma wątpliwości, że w tej sprawie występuje prawnie doniosły związek pomiędzy przepisem prawa, który określa uprawnienie Skarżącej, a podjętą przez organ - i zaskarżoną do Sądu - czynnością. Organ - odnosząc się do wniosku o odwołanie komisji egzaminacyjnej - odniósł się w istocie do uprawnienia Skarżącej wynikającego z przepisów prawa, a więc dokonał czynności, która nie jest decyzją lub postanowieniem, na którą przysługuje jednak skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kontrolując z kolei terminowość skargi, Sąd - na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a. - uznał, że uchybienie przez Skarżącą trzydziestodniowemu terminowi nastąpiło w tej sprawie bez jej winy i dlatego skargę należało rozpoznać. O braku zawinienia Skarżącej w ww. zakresie przekonuje całokształt okoliczności, jakie miały miejsce w sprawie. Niewątpliwie, o podjętej przez organ czynności Skarżącą poinformowano - doręczając jej pismo z dnia [...] sierpnia 2019 r. - w dniu 9 sierpnia 2019 r. Ocena skutku ww. pisma nie jest jednak prima facie oczywista i jednoznaczna; nawet dla samego organu, o czym zaświadcza zmiana interpretacji spornej czynności wynikająca ze znajdujących się w aktach administracyjnych pism Dyrektora OT UTK z dnia 5 maja 2020 r. oraz z dnia 5 lipca 2020 r. I tak w pierwszym ze ww. pism Dyrektor OT UTK stwierdził, że nie mógł odwołać komisji w części skoro powołał ją w celu sprawdzenia kwalifikacji na dwa typy stanowisk. Wskazał, że § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r. nie daje podstaw do zmiany zakresu przedmiotowego powołanej raz komisji egzaminacyjnej oraz, że nie można stwierdzić nieważności czynności materialno-technicznej. Po pierwotnym uznaniu, że czynność odwołania komisji egzaminacyjnej może być dokonana wyłącznie w zakresie, którego dotyczyła czynność jej powołania (innymi słowy, że nie można odwołać komisji w części), organ w piśmie z dnia 5 lipca 2020 r. zaprezentował stanowisko, zgodnie z którym - wbrew treści pisma z dnia [...] sierpnia 2019 r. - odwołaniu podlegała jedynie komisja egzaminacyjna powołana do stwierdzenia kwalifikacji na stanowisko pomocnika maszynisty pojazdów trakcyjnych. Sąd stwierdza zatem, że w sprawie wystąpił stan niepewności co do skutków prawnych działania organu, przekładający się na skutki społeczne w postaci poddania w wątpliwość ważność egzaminów przeprowadzonych po dniu [...] sierpnia 2029 r. na stanowiska: prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe w specjalności: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej, przez komisję egzaminacyjną, której zaskarżona czynność dotyczyła. Dodatkowo wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę organ przychylił się do stanowiska o braku przyzwolenia przez prawo na odwołanie komisji egzaminacyjnej wyłącznie w jednym z zakresów przedmiotowych (str. 22 odpowiedzi na skargę). W takim stanie rzeczy nie można Skarżącej przypisać winy w niezaskarżeniu czynności do Sądu w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym dowiedziała się ona o podjęciu spornej czynności. Tym bardziej, że jak podano w skardze, organ nie zgłosił zastrzeżeń co do podstaw prawnych działania komisji egzaminacyjnej powołanej w dniu [...] czerwca 2017 r., która - już po odwołaniu jej - przeprowadziła egzaminy w dniach: [...] sierpnia 2019 r., [...] września 2019 r., [...] września 2019 r., [...] listopada 2019 r., [...] grudnia 2019 r., [...] grudnia 2019 r. na stanowisko prowadzący pociągi lub pojazdy kolejowe: prowadzący pojazdy kolejowe wyłącznie w obrębie bocznicy kolejowej, a protokoły z przeprowadzenia tych egzaminów zostały przesłane organowi. Kolejną kwestią do rozważenia w sprawie jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej czynności. Powyższa kwestia w istocie sprowadza się do problemu zakresu związania organu żądaniem strony kierowanym na podstawie § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko Skarżącej. Nic bowiem nie naprowadza na wykładnię ww. przepisu zaprezentowaną przez organ, tj., że wniosek o odwołanie komisji egzaminacyjnej musi pokrywać się z zakresem wniosku o jej powołanie. Zdaniem Sądu, wniosek Skarżącej z dnia 12 lipca 2019 r. był jednoznaczny. Jego przedmiot nie budził wątpliwości. Także czynność, którą miał dokonać organ na jego podstawie, a obejmująca odwołanie komisji egzaminacyjnej w określonym zakresie, była do przeprowadzenia. Działanie organu zgodne z wnioskiem Skarżącej nie doprowadziłoby do sytuacji, w której zaistniałby stan niepewności co do kompetencji komisji egzaminacyjnej w zakresie nie objętym czynnością organu. Czynność powołania komisji egzaminacyjnej, udokumentowana pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., została precyzyjnie określona. Tak więc zestawienie obu tych czynności pozwoliłoby bez błędu ustalić zakres zmiany wprowadzonej w związku z załatwieniem przez organ wniosku Skarżącej z dnia 12 lipca 2019 r. Sąd nie podziela zatem nader formalistycznego podejścia organu do kwestii dopuszczalności odwołania komisji egzaminacyjnej w zakreślonej przedmiotowo części. Sąd stoi bowiem na stanowisku, że - na kanwie § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r. - wniosek uprawnionego podmiotu wyznacza przedmiot i zakres czynności organu. To wyłącznie wnioskodawca ma prawo do kształtowania treści swojego żądania, którym to przedmiotem organ jest związany. Dlatego za słuszny i skuteczny Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni § 24 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 grudnia 2014 r. w zw. z art. 22d ust. 1 i ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 17e ust. 2 w zw. z art. 17d ust. 2 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Sąd nie uznał za możliwe wydanie w niniejszej sprawie postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z przyjęciem, że w piśmie Dyrektora OT UTK z dnia 5 lipca 2020 r. doszło do uwzględnienia skargi w całości w rozumieniu art. 54 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, stanowisko organu w ww. zakresie nie jest jednoznaczne, a niezakwestionowanie przez Skarżącą zmiany sądu właściwego ze względu na siedzibę Prezesa UTK (który wniósł o odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie) dodatkowo uniemożliwia przyjęcie, że w sprawie doszło do uwzględnienia skargi w ramach uprawnień autokontrolnych organu. Sąd wskazuje, że zarzuty dotyczące nieprawidłowości oznaczenia Skarżącej, poprzez podanie w treści pisma z dnia [...] sierpnia 2019 r. jedynie jej nazwy, pod którą prowadzi działalności gospodarczą, nie mogły doprowadzić same w sobie do ubezskutecznienia zaskarżonej czynności w całości. Niewątpliwie jest to błąd organu, niemniej błąd ten nie ma wpływu na wynik sprawy. Nie budzi bowiem wątpliwości, że czynność została podjęta na wniosek Skarżącej, czyli osoby uprawnionej. Skarżąca została o czynności poinformowana, a błędne oznaczenie Skarżącej w ww. piśmie nie ograniczyło jej uprawnień procesowych, o czym zaświadcza skuteczna akcja zaskarżenia czynności do Sądu. W konsekwencji, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Sąd przy tym wyjaśnia - na podstawie tez wyroku NSA z dnia 28 września 2016 r., II OSK 3174/14 - że bezskuteczność czynności oznacza, że jej dokonanie od chwili jej wykonania nie wywołało skutku prawnego, a zatem nie mogła ona wywołać następnych (dalszych) skutków prawnych.