VI SA/Wa 2182/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieważności w części zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów (dalej organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej strona, skarżąca spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] grudnia 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności Zezwolenia nr [...] z [...] grudnia 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej - dalej [...]SSE - udzielonego skarżącej spółce przez Zarządzającego [...]SSE z terminem obowiązywania do [...] sierpnia 2016r. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zezwoleniem nr [...] z [...] grudnia 2000 r. (dalej przedmiotowe Zezwolenie) udzielono skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...]SSE, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie wymienionych w zezwoleniu wyrobów wytworzonych na terenie strefy, określonych w sekcji D Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego. W punkcie I Zezwolenia wskazano, że udziela się go do dnia [...] sierpnia 2016 r. W dalszej części Zezwolenia wskazano warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terenie [...]SSE. Zezwolenie zostało wydane m.in. na podstawie art. 16 ust. 1, 7, 8 i art, 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123 poz. 600 ze zm.), dalej ustawa o sse. Pismem z [...] sierpnia 2016 r. strona, powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wniosła o stwierdzenie nieważności treści Zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w części dotyczącej okresu obowiązywania. Argumentując zasadność rozpatrzenia sprawy zgodnie z wnioskiem, strona wskazała, że jednym z elementów przedmiotowego Zezwolenia było ustalenie daty ważności obowiązywania na dzień [...] sierpnia 2015 r. W momencie wydania zezwolenia był to maksymalny okres na jaki została powołana [...] Specjalna Strefa Ekonomiczna ([...]SSE). Jednakże w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228), dalej ustawa z 2000 r. zmieniająca ustawę o sse (weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.), nie przewidziano ograniczenia czasowego dla wydawanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych, a to oznacza celowe odejście od obowiązującej uprzednio zasady udzielania zezwoleń na określony czas. Utrzymanie w zezwoleniach wydanych do końca 2000 r. terminu ich obowiązywania stawia przedsiębiorców, którzy je otrzymali, w gorszej sytuacji niż przedsiębiorców posiadających zezwolenia wydane po 31 grudnia 2000 r. Skarżąca spółka powołała się na treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) dotyczących umocowania do określania w zezwoleniach wydanych po 1 stycznia 2001 r. daty ich obowiązywania, w szczególności na treść wyroku z 11 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 136/13, w którym Sąd stwierdził, iż określenie daty ważności zezwolenia zostało wprowadzone bez podstawy prawnej i w związku z tym zezwolenie może zostać unieważnione w tej części. Według strony także wyrok NSA z 24 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 692/14 oraz poprzedzający go wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/GL 175/13, w którym przyjęto, że w odniesieniu do podmiotów, które uzyskały zezwolenia na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2000 r, po upływie okresów przejściowych przewidzianych w przepisach art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840 ze zm.), dalej ustawa z 2003 r. zmieniająca ustawę o sse, przy rozliczaniu ulgi strefowej mają zastosowanie przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2001 r., potwierdzają, że ważność Zezwolenia Nr [...] powinna być oceniana również zgodnie z tymi przepisami. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego Zezwolenia. W uzasadnieniu organ, przytaczając treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wyjaśnił przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, akcentując przedmiot tego postępowania, który został ograniczony do rozstrzygnięcia sprawy procesowej a nie sprawy co do meritum. W niniejszej sprawie organ rozpoznawał prawidłowość wydania przedmiotowego Zezwolenia pod kątem zaistnienia przesłanki braku podstawy prawnej w części dotyczącej okresu jego obowiązywania. Zezwolenie Nr [...] zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r., w której art. 16 ust. 9 stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Ustawa z 2000 r. zmieniająca ustawę o sse, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. wprawdzie wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, ale zmiana ta, podobnie jak zmiany ustawy o sse uchwalone w kolejnych latach, nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie, czy spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nieważności zezwolenia. Na dzień wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej, tj. [...] grudnia 2000 r., istniała podstawa prawna zobowiązująca do wskazania w Zezwoleniu terminu jego obowiązywania. Zarządzający wypełniając ten obowiązek określił w pkt I zezwolenia termin jego obowiązywania. Termin ten jest zgodny z przepisem § 1 ust. 4 obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie [...] (Dz. U. Nr 88, poz. 397, ze zm..), zgodnie z którym strefa miała zakończyć działalność w dniu [...] sierpnia 2016 r. Skoro Zezwolenie zostało wydane na podstawie i w zgodzie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o sse, to nie można zarzucić, że zostało wydane bez podstawy prawnej. Zmiany wynikające z ustawy nowelizującej z 2000 r. (odstąpiono od określenia terminu ważności zezwolenia i nadano nowe brzmienie art. 19 ust. 1 ustawy o sse, zgodnie z którymi zezwolenie wygasało z upływem okresu, na jaki ustanowiona została strefa) nie dają podstaw do wniosku, że nowe zasady korzystania z pomocy publicznej w strefach nie miały ograniczenia czasowego. Mając na uwadze ochronę praw nabytych przedsiębiorców działających na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. i przepis art. 13 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o sse z 2000 r., stanowiący gwarancję niepogorszenia zwolnień i preferencji w strefach, w ustawie z 2000 r. w art. 5 wprowadzono regulację, zgodnie z którą przedsiębiorcy posiadający zezwolenia wydane przed 2001 r. zachowują przez okres ważności zezwolenia prawo do zwolnień i preferencji podatkowych określonych w art. 12 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym na koniec 2000 r. i stosuje się do nich art. 12-14 i 19 tej ustawy w dotychczasowym brzmieniu. Zatem zmiana zasad korzystania z pomocy publicznej w strefach będąca wynikiem ww. nowelizacji ustawy o sse nie miała zastosowania do przedsiębiorców działających na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. W dalszym ciągu była więc grupa przedsiębiorców, którzy posiadali prawo do pomocy niezgodnej z acquis i warunki tej pomocy były przedmiotem negocjacji akcesyjnych. W toku negocjacji strona polska proponowała wprowadzenie okresu przejściowego i zachowanie dotychczasowych zasad do końca 2017 r., a więc do końca funkcjonowania wszystkich stref i do końca ważności wszystkich zezwoleń. Komisja Europejska nie zgodziła się jednak na tę propozycję i ostatecznie wypracowano rozwiązanie, które zostało zawarte w Traktacie o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a następnie implementowane do ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse. Nowe zasady udzielania zwolnień podatkowych określone zostały w art. 5 tej ustawy i jest to jedyny przepis ustawowy określający zakres zwolnień podatkowych dla tej grupy przedsiębiorców. Jest to jednocześnie przepis, który wprowadza odstępstwo od zasady, że do przedsiębiorców działających w strefie na podstawie zezwolenia zastosowanie znajdują przepisy prawa, w tym zasady i warunki korzystania z pomocy publicznej obowiązujące w dniu wydania zezwolenia. W związku z określeniem w art. 5 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse nowych zasad korzystania z pomocy dla przedsiębiorców działających w oparciu o zezwolenie sprzed 2001 r., niezbędne było jednoczesne uchylenie przepisu art. 5 ustawy z 2000 r. zmieniającej ustawę o sse, który miał gwarantować niepogorszenie zwolnienia i preferencji w strefach. Jednakże art. 5 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse określa nowe zasady korzystania ze wsparcia "strefowego", odwołując się przy tym - w zależności od wielkości przedsiębiorcy - do art. 12 ustawy o sse w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. lub w brzmieniu nadanym ustawą z 2003 r. zmieniającą ustawę o sse, ale nie odnosi się w żaden sposób do terminu ważności zezwolenia, w szczególności nie wskazuje, aby do tych przedsiębiorców miał zastosowanie art. 19 ust. 1 sse w brzmieniu ustalonym już po wydaniu tych zezwoleń, niezależnie od okresu ważności zezwolenia. Przytoczone we wniosku o stwierdzenie nieważności zezwolenia wyroki sądów ( w szczególności wyrok NSA z 11 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 136/13) dotyczyły stwierdzenia nieważności zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej terminu obowiązywania, wydanych po 1 stycznia 2001 r., a więc nie odnoszą się do sytuacji prawnej skarżącej spółki, tylko do zezwoleń wydanych w stanie prawnym, w którym nie było przepisu dającego podstawę do określenia w zezwoleniu terminu jego ważności. Organ nie zgodził się też z pozostałą argumentacją wniosku na tle ww. wyroków: NSA z 24 maja 2016 r. sygn. akt lI FSK 692/14 i WSA w Gliwicach z 21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/GL 175/13 dotyczących korzystania przez podmioty działające w strefach ze zwolnienia podatkowego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2001 r, . We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca spółka powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności Zezwolenia. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. - wymienioną na wstępnie - Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy ww. decyzję pierwszoinstancyjną organu z [...] grudnia 2016 r., podtrzymując dotychczasową argumentację. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zaskarżyła ww. decyzję Ministra Rozwoju i Finansów, wnosząc o jej uchylenie w całości, jak również uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji tego organu z [...] grudnia 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia przez organ nieważności Zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części dotyczącej terminu jego obowiązywania alternatywnie naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez niedokonanie zmiany decyzji przez usunięcie z jej treści terminu obowiązywania zezwolenia, co skutkuje utrzymaniem okresu czasowego obowiązywania zezwolenia bez podstawy prawnej; 2. naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy o sse poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że w świetle ratio legis kolejnych nowelizacji ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych istnieją podstawy prawne do utrzymania ograniczenia czasowego obowiązywania zezwolenia; 3. naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty o szczegółową argumentację (por. treść uzasadnienia w aktach sprawy sądowej). W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka domagała się stwierdzenia nieważności ww. Zezwolenia nr [...] z [...] grudnia 2000 r., w części (punkt I Zezwolenia), w której wskazano, że zezwolenia udziela się do dnia [...] sierpnia 2016 r. czyli w części dotyczącej okresu obowiązywania Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej. Osią sporu/istotą problemu w sprawie jest zatem kwestia, czy ww. Zezwolenie nr [...] z [...] grudnia 2000 r., które jest zezwoleniem czasowym, dotknięte jest wadą nieważności w postaci braku podstawy prawnej w zakresie określenia terminu, do którego skarżąca spółka może w strefie prowadzić działalność gospodarczą, a to skutkiem zmiany - już po wydaniu tego Zezwolenia - przepisów ustawy, które wskazując, że zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki została ustanowiona strefa (art. 19 ust. 1 sse w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r.), nie dają organowi upoważnienia do określenia terminu obowiązywania zezwolenia (uchylenie z dniem 31 grudnia 2000 r. art. 16 ust. 9 sse, który przewidywał wydawanie takiego zezwolenia na czas oznaczony, i pod którego rządami wydano stronie sporne w tej sprawie Zezwolenie nr [...] z [...] grudnia 2000 r.). Na tak sformułowany problem/postawione pytanie należy - w ocenie Sądu - odpowiedzieć negatywnie, tj. zmiana przepisów ustawy o sse w podanym wyżej zakresie nie mogła skutkować pozbawieniem podstawy prawnej ww. Zezwolenia nr [...] wydanego przed tą zmianą i w konsekwencji doprowadzić do stwierdzenia jego nieważności w tej części uregulowań, dodatkowo w sytuacji, gdy nic na ten temat nie wynika z przepisów przejściowych/intertemporalnych ustawy zmieniającej. Przedmiotem kontroli Sądu jest w tej sprawie decyzja organu wydana w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek skarżącej spółki o stwierdzenie nieważności udzielonego jej ww. Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej - w części dotyczącej terminu obowiązywania Zezwolenia. Wniosek ten skarżąca oparła na przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten daje podstawę do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej; jest to uzasadnione celem i funkcją tego przepisu, który służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych wadą kwalifikowaną. Wada kwalifikowana/istotna to wada o charakterze materialnoprawnym powodująca, że z mocy takiej decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się nie nawiązuje, przy czym wady tkwią w samej decyzji, godząc w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub w podstawę prawną, w wyniku czego dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (organ związany jest zakresem wniosku strony w tym względzie) jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym (jako nadzwyczajnym trybie postępowania) organ administracji nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy wydanie decyzji wiąże się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w wymienionym przepisie (tu przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej - stosownie do wniosku strony); w postępowaniu nieważnościowym organ nie działa więc tak jak w postępowaniu zwykłym, tylko ocenia legalność decyzji na podstawie materiałów z postępowania zwykłego zakończonego decyzją, której stwierdzenia nieważności dochodzi strona. Bada zatem stan faktyczny i prawny z daty wydania tej decyzji. Samo stwierdzenie nieważności jest natomiast aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dotkniętej wadą, przy czym dla oceny tej decyzji nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji/aktu uchyla skutki prawne powstałe od wydania decyzji nieważnej, a organ nadzoru decyzją stwierdzającą nieważność jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem. Jak już wzmiankowano w niniejszej sprawie problematyka stwierdzenia nieważności decyzji oparta została na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który wymaga wykazania wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca wskazała we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. Zezwolenia nr [...] z [...] grudnia 2000 r., w części dotyczącej okresu obowiązywania Zezwolenia, na przesłankę braku podstawy prawnej. Zatem na użytek tych wywodów przesłanka braku podstawy prawnej będzie w uwarunkowaniach i okolicznościach stanu faktycznoprawnego sprawy niniejszej przedmiotem dalszej analizy. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej, to sytuacja, w której w przepisach powszechnie obowiązujących brak jest normy prawnej dającej podstawę do rozstrzygnięcia danej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Tymczasem w tej sprawie w dacie wydania ww. Zezwolenia nr [...] ([...] grudnia 2000 r.), w zakresie uregulowania w nim okresu jego obowiązywania, istniał niewątpliwy - wiążący organy administracji stan prawny - który łączył zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej z terminem na jaki zostaje to zezwolenie wydane i który to termin organ wydający zezwolenie musiał wskazać w jego treści. Chodzi mianowicie o art. 16 ust. 9 sse, w brzmieniu tej ustawy obowiązującym do 31 grudnia 2000 r., który przewidywał udzielanie zezwoleń na czas oznaczony. Stosownie do tego właśnie przepisu i w jego wykonaniu organ udzielający przedmiotowego Zezwolenia określił termin Zezwolenia do dnia [...] sierpnia 2016 r., co więcej, miał obowiązek udzielić zezwolenia na czas oznaczony, gdyż tak nakazywał mu wymieniony przepis prawa. W tej sytuacji niezrozumiałe jest stanowisko strony upatrującej w tej części uregulowań spornego Zezwolenia brak podstawy prawnej, skoro w dacie jego wydania taka podstawa była, a późniejsze zmiany ustawy o sse (w tym ww. ustawa zmieniająca ustawę o sse z 2000 r., która z dniem 31 grudnia 2000 r. zniosła ust. 9 art. 16 sse, a w art. 19 ust. 1 tej ustawy wprowadziła zmianę, że zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki ustanowiona została strefa - najpierw z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu, a w kolejnej zmianie ww. ustawą zmieniającą z 2003 r. już bez tego zastrzeżenia) nie zniosły tej podstawy względem zezwoleń udzielonych podmiotom gospodarczym przed tymi zmianami. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powoływała się także na przepis art. 19 ust. 1 ustawy o sse, zgodnie z którym zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki została ustanowiona strefa wywodząc, że ten przepis dodatkowo wskazuje, że od 1 stycznia 2001 r. zezwolenia w specjalnych strefach ekonomicznych powinny być wydawane wyłącznie na czas nieoznaczony. Zdaniem, Sądu art. 19 ust. 1 ustawy o sse znajduje zastosowanie do zezwoleń wydanych na czas nieoznaczony, wskazując przesłankę wygaśnięcia ta kich zezwoleń. Wprowadzenie tego przepisu było konieczne dla zachowania zasady pewności obrotu prawnego, ponieważ brak takiej regulacji w sytuacji zakończenia bytu prawnego specjalnych stref ekonomicznych mógłby rodzić wątpliwości w zakresie dalszego obowiązywania zezwoleń bezterminowych. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania do zezwoleń wydanych na czas oznaczony i nie stanowi podstawy zmiany ex lege zezwoleń terminowych na bezterminowe. W ocenie Sądu prawidłowa jest uwaga organu, że rozstrzygające dla oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, jest stan prawny z daty jej wydania (tu [...] grudnia 2000 r.). Nadto przedmiotem takiego postępowania jest procesowe rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej z punktu widzenia kwalifikowanych wad prawnych decyzji kończącej postępowanie zwykłe, a nie merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy materialnej. W postępowaniu nieważnościowym przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej, a nie sprawy co do jej meritum; tu organ rozpatrywał sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a konkretnie prawidłowość wydania ww. Zezwolenia pod kątem przesłanki braku podstawy prawnej w punkcie l tego Zezwolenia, dotyczącym okresu obowiązywania Zezwolenia. Z powodów szczegółowo wskazanych w zaskarżonej decyzji oraz w świetle ww. rozważań Sądu organ zasadnie ustalił w okolicznościach prawidłowo ustalonego stanu faktycznoprawnego tej sprawy, że przesłanka ta nie zachodzi. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że podstawa nieważnościowa w okolicznościach faktycznoprawnych sprawy musi być jednoznaczna i oczywista, wynikać z prostego zestawienia rozstrzygnięcia z treścią przepisów, na podstawie których zostało ono podjęte, a nie z wykładni/interpretacji tych przepisów w ujęciu celowościowym czy systemowym. Na ocenę przesłanki nieważnościowej nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana jego interpretacji. W tej sytuacji ww. zmiany/nowelizacje ustawy o sse z 2000 i 2003 roku nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanki nieważności, wydanego wcześniej, przedmiotowego Zezwolenia we wskazanej we wniosku strony jego części. Wskazane przez skarżącą spółkę wyroki: NSA z 24 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 692/14 i WSA w Gliwicach z 21 listopada 2013 r. sygn.. akt l SA/GI 175/13, dotyczą interpretacji Ministra Finansów w przedmiocie wysokości przysługującego skarżącej spółce zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 12 i art 16 ustawy o sse. Zdaniem Sądu prawidłowo organ wywiódł w decyzjach, że teza wynikająca z tych wyroków, w myśl której podmioty, które uzyskały zezwolenia na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2000 r., po upływie okresów przejściowych przewidzianych w przepisach art. 5 ust. 1 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse, są nadal uprawnione do korzystania ze zwolnienia podatkowego, ale na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2001 r., nie potwierdza stanowiska strony, że ważność Zezwolenia Nr [...] powinna być oceniana również zgodnie z tymi przepisami, które uchyliły obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest bowiem wyłącznie to, że w dacie wydania tego zezwolenia istniał przepis prawa powszechnie obowiązującego stanowiący podstawę do jego wydania na czas oznaczony. Skoro - w myśl poczynionych tu wcześniej uwag - dla zaistnienia przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. miarodajny jest stan prawny z daty wydania zezwolenia, to pózniejsza zmiana tego stanu prawnego, czy interpretacja sytuacji strony na tle przepisów podatkowych, nie może uzasadniać twierdzenia o zaistnieniu przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji/zezwolenia. Tym samym argumentacja strony zmierzająca do wykazania potrzeby uwzględnienia w sprawie stanu prawnego innego/zmienionego niż z daty wydania zezwolenia jest bezskuteczna (por. również w tym zakresie wyrok NSA z 15 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 2279/17) Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.