VI SA/Wa 2179/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z "(...)" maja 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 59 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej "k.p.a." odmówił "(...)"Sp. z o. o. Sp. k. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)"października 2020 r. Powyższe postanowienie zapadło w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z "(...)" października 2020 r. "(...)"Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na "(...)"Sp. z o. o. Sp. k. karę pieniężną za naruszenie przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego. Przesyłkę zawierającą decyzję doręczono skarżącemu pocztą w jego siedzibie 23 października 2020 r. Odwołanie od tej decyzji skarżący nadał pocztą 12 listopada 2020 r. W Dniu 1 marca 2021 r. organ zawiadomił stronę o złożeniu odwołania z uchybieniem terminu i wyznaczył 30-dniowy termin na złożenie wniosku o jego przywrócenie. W dniu 15 maca 2021 r. taki wniosek został złożony, w którym wskazano że niedochowanie terminu wynikało z faktu, że decyzję skarżący decyzję otrzymał dopiero 29 października 2020 r., bo osoba, która fizycznie otrzymała decyzję, nie przekazała jej niezwłocznie osobie zarządzającej skarżącą spółką. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że w tej sprawie zastosowano tryb przewidziany w art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095) – zwanej dalej "ustawą o COVID". Wyznaczono skarżącemu termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, z którego ten skorzystał. Zdaniem organu nie wystąpiły jednak okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu, bo wady w organizacji obiegu korespondencji w siedzibie skarżącej nie mogą uzasadniać uwzględnienia żądania. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono temu aktowi naruszenie w art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy o COVID poprzez postawienie skarżącemu wymagania wykazania braku winy w uchybieniu terminu, art. 58 § 1 k.p.a. i art. 7a § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w tej sprawie należało spełnić przesłankę braku winy uchybienia terminu, art. 44 i art. 45 k.p.a. i art. 58 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że decyzję doręczono prawidłowo, a także błędne przyjęcie, że późniejsze zapoznanie się przez skarżącą z decyzją nie ma wpływu na wykazanie braku winy w uchybieniu terminu, art. 59 § 2, art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez podjęcie błędnych ustaleń faktycznych w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej "p.p.s.a.". Nie ulega wątpliwości, że przepis w art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o COVID zmodyfikował istotnie tryb postępowania w sprawie z wniosku o przywrócenie terminu. Wprowadził nadto w punkcie 5 obowiązek organu zawiadomienia strony, której upłynął termin zawity w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz pouczenia jej o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu, wyznaczając jej na to 30-dniowy termin. W art. 15zzzzzn2 ust. 3 ustawy o COVID określono, że wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie przepisy te nie zmodyfikowały podstaw merytorycznych uwzględnienia żądania, w szczególności unormowanie szczególne nie przewiduje automatycznego przywrócenia terminu, który upłynął w okresie epidemii jedynie na skutek zgłoszenia takiego roszczenia procesowego. Nie można zgodzić się z podniesionym w replice na odpowiedź na skargę twierdzeniem, że przepisy ustawy o COVID wprowadziły obowiązek przywrócenia terminu w każdej sytuacji. A zatem, po zgłoszeniu żądania przywrócenia terminu, organ administracji wydając postanowienie obowiązany był niezmiennie posługiwać się przesłanką braku winy, unormowaną w art. 58 § 1 k.p.a. W tej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu doręczona bez uchybień. Doręczenie miało miejsce w siedzibie skarżącego, do rąk osoby, co do której umocowania do odbioru korespondencji skutecznie nie podważono. Nie naruszono zatem podniesionego w skardze art. 45 k.p.a. W tej sprawie nie miało miejsce doręczenie przez awizo, dlatego nie doszło do naruszenia art. 44 § 1 k.p.a. Nie można także zgodzić się ze skarżącą, że w tej sprawie należało uruchomić taki właśnie tryb doręczenia, dlatego że w siedzibie organu znajdowała się osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa, której doręczono decyzję. To, kiedy i w jakich okolicznościach osoby uprawnione do reprezentacji zapoznały się z treścią decyzji nie ma wpływu na skuteczność doręczenia ani na fakt upływu terminu na wniesienie odwołania. Nie rzutują też na wystąpienie okoliczności uzasadniających żądanie przywrócenia terminu. Ewentualne problemy organizacji obiegu korespondencji w siedzibie skarżącej spółki, a w zasadzie tylko twierdzeń strony w tym zakresie nie można traktować jako zdarzeń niezawinionych, do których odwołuje się art. 58 § 1 k.p.a. Przeciwnie, brak winy w rozumieniu tego przepisu oznacza stan wywołany zjawiskami niekontrolowanymi przez skarżącego, za które odpowiedzialności przypisać mu nie można. Winy nie można utożsamiać bowiem z zamiarem wywołania określonego skutku, lecz oceną zachowania skarżącego według wzorca wyrażonego przez działanie podmiotu, który należycie dba o własne interesy. Zasadnie zatem organ ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za przywróceniem terminu. Okoliczności faktyczne tej sprawy zostały ustalone prawidłowo, nie można organowi przypisać uchybień stanowiących naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. Nie pozostały żadne elementy tego stanu faktycznego, których uzupełnienie byłoby konieczne dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Zastosowane w tej sprawie przepisy nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, zakres i podstawy rozstrzygnięcia organu są jasne. Dlatego nie można uznać, że przepisy te wyłożono nieprawidłowo. Ponadto nie było podstaw do korzystania z dyrektywy interpretacyjnej z art. 7a § 1 k.p.a. Zaskarżone postanowienie nie zostało bowiem wydane w przedmiocie nałożenia na stronę obowiązku bądź odebrania jej uprawnienia. Nie są zatem zasadne zarzuty skargi, a poza ich zakresem Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień w działalności organu administracji w tej sprawie. Z tych wszystkich przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.