VI SA/Wa 2138/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: Kolegium, SKO) decyzją z [...] maja 2021 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania W. L. (dalej: strona, skarżący), zamieszkałego w W., przy ul. [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej: Prezydent) z [...] stycznia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B. Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Prezydent ww. decyzją z [...] stycznia 2020 r., po wszczęciu z urzędu w dniu [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 139 pkt 3 i art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 z późn. zm.; dalej: u.k.p.) w związku z 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110; dalej: p.r.d.), wskutek wniosku Komendanta Stołecznego Policji, nr [...] z [...] marca 2013 r., skierował stronę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B, w formie egzaminu teoretycznego i praktycznego. Strona bowiem, kierując pojazdami w okresie od 19 grudnia 2009 r. do 31 lipca 2010 r. wielokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego, wskutek czego uzyskała 26 punktów karnych. Strona posiada uprawnienia do kierowania pojazdami według kategorii B prawa jazdy numer [...], wydane [...] października 2011 r. przez Prezydenta [...]. Prezydent zaznaczył, że skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji było obligatoryjne. Strona złożyła w ustawowo przewidzianym terminie odwołanie od ww. rozstrzygnięcia, wnosząc o zawieszenie postępowania, twierdząc, że "walczy o kasację wyroków". Zdaniem strony punkty zostały błędnie naliczone, ponieważ Straż Miejska nie miała uprawnień do występowania jako oskarżyciel publiczny i wyroki zapadłe w sprawach prowadzonych z wniosków Straży Miejskiej podlegają kasacji. Kolegium w decyzji podzieliło stanowisko Prezydenta co do podstawy rozstrzygnięcia. Zauważyło, że na mocy art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. (Dz. U. z 2020 r. poz. 110) organ zobligowany jest do skierowania osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów karnych uzyskanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Bezspornym było, że strona w okresie 1 roku przekroczyła liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z informacji organu Policji wynikało, że strona została ukarana za wykroczenia z dnia: [...] grudnia 2009 r. - 10 punktów karnych; [...] stycznia 2010 r. - 4 punkty karne; [...] kwietnia 2010 r. - 6 punktów karnych; [...] lipca 2010 r. - 6 punktów karnych. Zatem strona wielokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego i otrzymała łącznie 26 punktów karnych w okresie od 19 grudnia 2009 r. do 31 lipca 2010 r. Natomiast, zgodnie z art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b p.r.d. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega kierowca, który przekroczył limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Kolegium wyjaśniło, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter orzeczenia związanego, co oznacza, że w razie skierowania przez uprawniony organ Policji wniosku z powołaniem się na przekroczenie przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania pojazdem liczby 24 punktów karnych, organ zobligowany jest wydać decyzję o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji. Zatem stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. organ miał obowiązek skierować na sprawdzenie kwalifikacji osobę, posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdem, w razie przekroczenia 24 punktów, otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego były przepisy p.r.d. oraz u.k.p. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. starosta wydaje decyzję o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. Sankcja ta obowiązuje od 21 lutego 2011 r. Jednakże na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmieni ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957; dalej: ustawa zmieniająca) art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. miał zastosowanie w sprawie, gdyż strona otrzymała 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 19 grudnia 2009 r. do lipca 2010 r. Ostatni powołany przepis oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 p.r.d. miały zastosowanie do popełnionych przez stronę naruszeń, których dokonała w czasie ich obowiązywania. Zatem w przypadku złożenia stosownego wniosku przez organ kontroli ruchu drogowego, którym na mocy art. 129 ust. 1 p.r.d. jest komendant wojewódzki policji, właściwy starosta musi wydać rozstrzygnięcie. Komendant wojewódzki policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, czyli ujawnia w niej punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń w drodze czynności materialno-technicznych, które zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Natomiast SKO, prowadząc postępowanie w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów przypisanych kierowcy z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego. Wiążący jest wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podający liczbę przypisanych kierowcy punktów, co uzasadnia wydanie decyzji o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Przy czym istotna jest liczba punktów na dzień skierowania wniosku przez komendanta, a nie stan na dzień wydania decyzji. Dlatego w niniejszym postępowaniu nie można było badać prawidłowości ustalenia przez Policję, że strona przekroczyła liczbę 24 punktów karnych. Kolegium nie dopatrzyło się także podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż nie istniało zagadnienie wstępne, wymagające rozstrzygnięcia. Wprawdzie postępowanie administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B, wydanego przez Prezydenta [...], nr: [...], na druku: [...] zawieszono, to jednak [...] stycznia 2020 r. organ I instancji podjął postępowanie z uwagi na pismo Biura Rzecznika Praw Obywatelskich (dalej: RPO) z [...] stycznia 2020 r. Z pisma tego wynikało, że sprawa z wniosku strony o wniesienie przez RPO kasacji od wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] września 2011 r. sygn. akt [...], wobec braków we wniosku, została zakończona [...] października 2014 r,. bez nadania jej biegu. Żadne dalsze czynności nie są prowadzone. W związku z powyższym organ I instancji postanowił podjąć zawieszone postępowanie. Kolegium, po powtórnej analizie całokształtu sprawy, stwierdziło brak podstaw prawnych i faktycznych do odmiennego rozstrzygnięcia, jak zaskarżone. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona i zaskarżyła je oraz decyzję Prezydenta [...] do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącego, z uzasadnienia decyzji obu organów wynika, że nie są władne do rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości naliczenia punktów karnych. Zatem wnosił, aby sąd orzekł nieważność decyzji administracyjnych w tej sprawie i nieważność naliczonych punktów. Zauważył bowiem, że od rzekomych wykroczeń minęło ponad 10 lat, a nie ma prawomocnej decyzji. Podtrzymał w całości swoją argumentację z odwołania i podał, że zamierza ponownie zwrócić się RPO (nowo wybranego mam nadzieję) o pomoc w tej sprawie. Skarżący uważał, że nie przekroczył dozwolonej liczby punktów. Punkty zostały błędnie naliczone. Co do wykroczeń odnotowanych na liście punktów, nie przyznał się do przekroczenia prędkości zmierzonej przez Straż Miejską; zdjęcie pojazdu było niewyraźne i do tego nosiło ślady niedozwolonej manipulacji. Odwołał się także do wyroku Sadu Najwyższego z [...] grudnia 2013 r., sygn. akt [...], z którego miało wyraźnie wynikać, że w takiej sytuacji Straż Miejska nie miała uprawnień do występowania jako oskarżyciel publiczny i wyroki zapadłe w sprawach prowadzonych z wniosków Straży Miejskiej podlegają kasacji. Oznaczało, że punkty naliczone w ten sposób nie miały umocowania prawnego. W innym zaś przypadku punkty zostały naliczone w wyniku przestępstwa. Zostały przeciwko stronie złożone fałszywe zeznania i posłużono się miernikiem prędkości niezgodnym z ustawą z dnia 11 maja 2001 - Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63 poz. 636) oraz z Rozporządzeniami Ministra Gospodarki z 20 stycznia 2004 oraz 2 kwietnia 2004 jak również z rozporządzeniem z 7 stycznia 2008r. W przypadku obu wyroków nie upłynął 10-cio letni termin po którym odwołania i wznowienia są niemożliwe, w związku z tym skarżący podkreślił, że dalej walczy o kasację tych wyroków. Kolegium w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie. Sąd na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia toczące się ze skarg strony sprawy o sygn. VI SA/Wa 2137/21 i VI SA/Wa 2138/21, gdyż dotyczyły sankcji spowodowanych uzyskaniem 26 punktów karnych przez skarżącego i obie sprawy mają wspólne akta administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021, poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. Dlatego, aby wyeliminować decyzję z obrotu prawnego konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a., a także gdy decyzja dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Kierując się powyższymi kryteriami, zdaniem Sądu, skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, z tym że nie stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, ale nie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta o skierowaniu strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B w formie egzaminu teoretycznego i praktycznego, z uwagi na przekroczenie liczby 24 pkt za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. Należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie decyzje Prezydenta i SKO w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B w formie egzaminu teoretycznego i praktycznego zostały wydane w związku z otrzymaniem przez skarżącego 26 punktów za naruszenia przepisów drogowych w okresie od 19 grudnia 2009 r. do 31 lipca 2010 r. Również orzeczenia sądowe uznające powyższe naruszenia za wykroczenia stały się prawomocne w okresie od 18 lutego 2011 r. do 6 marca 2012 r. (por. pismo Komendy Stołecznej Policji z 27 czerwca 2013 r., w aktach adm.). W okresie popełniania naruszeń, skutkujących uzyskaniem przez stronę 26 punktów karnych, kwestię kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji regulował art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. stanowiący, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.Przepis ten na mocy art. 125 pkt 10 lit. g) u.k.p. miał być (po wielu nowelizacjach) uchylony z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30 poz. 151 z późn. zm.; dalej: u.k.p.), tj. z dniem 4 czerwca 2018 r. (art. 125 pkt 10 lit. g) w zw. z art. 139 pkt 3 u.k.p. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą). Jednocześnie zaś przyjęto w art. 136 ust. 1 u.k.p., że w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem wejścia w życie ustawy i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 p.r.d. Treść przepisu art. 136 ust. 1 u.k.p. ulegała zmianie, ale co do daty końcowej popełnienia naruszeń, objętych hipotezą wspomnianego uregulowania. Zatem ten przepis w powiązaniu z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. w wersji obowiązującej w dacie zdarzenia powinien był być podstawą zaskarżonych decyzji. Stanowisko to potwierdzał także art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej, w myśl którego do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (p.r.d.) oraz m.in. przepisów art. 125 pkt 10 lit. g ustawy zmienianej w art. 2 (u.k.p.) nie stosuje się. Zatem przepis art. 14 ust. 1 ustawy zmieniającej wywarł skutek w postaci utrzymania mocy obowiązującej art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Wyłączenie stosowania art. 125 pkt 10 lit. g u.k.p. nastąpiło z dniem 4 czerwca 2018 r., z tą datą przepis ten nie mógł wywrzeć przewidzianego w nim skutku pod postacią uchylenia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., utrata mocy obowiązującej przez ten przepisy została przesunięta w czasie. Zdaniem Sądu zbędnym w tej sytuacji było powoływanie się na art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. Nie stanowiło to istotnego uchybienia, gdyż organy powołały równocześnie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. Co do możliwości badania przez Prezydenta [...] i SKO prawidłowości naliczenia punktów, należy zauważyć, że w art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b p.r.d. umocowano starostę (tutaj - Prezydenta) do skierowania decyzją na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Organ ten w tej sytuacji nie ma żadnej dowolności i uznaniowości, przekroczenie punktów skutkuje obowiązkiem skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Oznacza to, że ww. organ nie bada i nie weryfikuje stanowiska organów Policji o konieczności kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji osób posiadających uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowanych na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów, otrzymanych na podstawie prowadzonej przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 742/11, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji (art. 130 ust. 1 p.r.d.). Natomiast próbę kwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji można podjąć w odrębnym postępowaniu. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialno-techniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko jest utrwalone i zgodnie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 3853/18; z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3057/18; z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 745/18; z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 221/17; z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 1593/16; z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. I OSK 2000/15; z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i sygn. akt I OSK 1306/11; z dnia 5 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11; z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11; z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10; z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09; z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11). Okoliczność ta nie może zatem być rozpatrywana, ani w postępowaniu administracyjnym, w którym liczba punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest jedynie przesłanką rozstrzygnięcia, ani też w postępowaniu sądowym zainicjowanym skargami na decyzje wydane w takich sprawach. Ponadto naruszenia, które skutkowały naliczaniem punktów karnych zostały poddane ocenie przez sądy karne i we wszystkich przypadkach zostały wydane wyroki skazujące za wykroczenia. W myśl art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Aczkolwiek przyjmuje się, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku wyroków skazujących w postępowaniu wykroczeniowym, to po pierwsze ani organ, ani Sąd nie mogą nie zauważyć i nie ocenić tych orzeczeń, skoro zostały wydane przez sąd karny i są co najmniej dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone). Ponadto odrębne procedury przewidują możliwość badania prawidłowości orzeczeń sądowych w sprawach o wykroczenia i trybu ich wydania, co może nastąpić w trybie zwyczajnym i nadzwyczajnym (Dział X i Dział XI ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postepowania w sprawach o wykroczenia, opubl. Dz. U. z 2021 r. poz. 457). Zresztą skarżący, jak wyjaśnił, zabiegał o wzruszenie w trybie odwoławczym i w trybie nadzwyczajnym niekorzystnych dla niego orzeczeń sądowych. Dlatego na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącego, które zmierzały do podważenia prawidłowości wyroków sądów karnych. Mimo znacznego upływu czasu od wystąpienia naruszeń przez skarżącego przepisów prawa ruchu drogowego, skutki uzyskania przezeń 26 punktów karnych w okresie krótszym niżli rok nadal obowiązują. W myśl art. 130 ust. 2 p.r.d. stosowanego na mocy art. 136 ust. 1 u.k.p. punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nie usuwa się z ewidencji punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, jeżeli w ciągu 1 roku od dnia naruszenia kierowca dopuści się naruszeń, za które przypisana liczba punktów przekroczy 24 punkty, przy czym prawomocność rozstrzygnięć może zostać stwierdzona w późniejszym okresie niż 1 rok od dnia pierwszego naruszenia. W przepisie tym istotna jest data dopuszczenia się naruszenia, które to zdarzenie musi mieć miejsce w okresie 1 roku od dnia pierwszego naruszenia, a nie data prawomocności rozstrzygnięcia wydanego w sprawie tego naruszenia. Przepis art. 130 ust. 2 p.r.d. ustanawia zatem ogólną zasadę, zgodnie z którą punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia. Przepis ten wprowadza równocześnie opisany wyżej wyjątek, znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie. Mianowicie, punktów nie usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, jeżeli przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Dlatego decydujące znaczenie ma data dopuszczenia się naruszenia, a nie to, kiedy w rzeczywistości wprowadzono dane do ewidencji, czy też kiedy ostatecznie zapadło orzeczenie skazujące za popełnione naruszenie przepisów ruchu drogowego. Argumentacja ta jest wzmocniona wyraźną wolą ustawodawcy, by kierowca w każdym czasie troszczył się o przestrzeganie prawa, a nie mógł - przez inicjowanie szeroko rozumianych postępowań odwoławczych - uchylać się od przewidzianych przez prawo sankcji (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2159/20, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu skutkującym uchylenie decyzji, gdyż zebrano wystarczający materiał dowodowy, który prawidłowo oceniono. Natomiast w uzasadnieniu decyzji wystąpiły braki co do prawidłowego wyjaśnienia podstawy prawnej, ale nie miało to istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z powyższych względów skargę na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.