VI SA/Wa 2111/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 134 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), stwierdził niedopuszczalność wniosku P.Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "Strona", "Skarżący"), o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego [...] lipca 2015 r. wydał decyzję nr [...]o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 1500 zł, za naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, dalej: "P.r.d."), w postaci wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, a organ odwoławczy decyzją nr [...] z [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji. GITD wskazał następnie, że pismem z 19 kwietnia 2019 r., które zostało nadane w Urzędzie Pocztowym [...], 14 maja 2019 r., Strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Jako podstawę wniosku Strona wskazała art. 145 § 1 i § 2 oraz art. 145b § 1 K.p.a., wskazując, że 21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-127/17, dotyczący: Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 96/53/WE - Ruch międzynarodowy - Pojazdy odpowiadające określonym w tej dyrektywie maksymalnym wartościom obciążenia i wymiarów - Używanie takich pojazdów, zarejestrowanych lub znajdujących się już w ruchu w danym państwie członkowskim, na terytorium innego państwa członkowskiego - System specjalnych zezwoleń - Artykuły 3 i 7 - Akt o przystąpieniu z 2003 r. - Postanowienia przejściowe - Punkt 8 ust. 3 załącznika XII. GITD postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. wznowił na wniosek Strony postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej zakończonej decyzją GITD z [...] listopada 2015 r. Następnie GITD decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji GITD z [...] listopada 2015 r., nr [...]. GITD wskazał, że pismem z 27 lutego 2020 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym [...], 28 lutego 2020 r., Strona ponownie złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GITD z [...] listopada 2015 r. nr [...], jako podstawę wniosku wskazując art. 145 § 1 i § 2 oraz art. 145b § 1 K.p.a., powołując się wyrok z 21 marca 2019 r. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C- 127/17. GITD zauważył, że decyzją kończącą postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie była decyzja GITD nr [...] z [...] stycznia 2020 r. Strona od powyższej decyzji nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani skargi do sądu, a więc stała się ona decyzją ostateczną. Organ stwierdził zatem niedopuszczalność wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GITD z [...] listopada 2015 r. nr [...] z uwagi na fakt, iż Strona już złożyła taki wniosek. Powyższy wniosek został rozpatrzony przez organ, który zakończył postępowanie wznowieniowe wydając [...] stycznia 2020 r. decyzję nr [...] o odmowie uchylenia decyzji GITD z [...] listopada 2015 r. nr [...]. Ponadto organ zaznaczył, iż podstawą do wznowienia postępowania wskazaną we wniosku z 27 lutego 2020 r., była ta sama podstawa co omówiona już przez organ w decyzji z [...] stycznia 2020 r. nr [...]. Pismem z 13 sierpnia 2020 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie GITD z [...] lipca 2020 r., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: 1) naruszenie art. 7, art. 8. art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na nieuwzględnieniu pełnego wniosku Strony i jego wybiórczej analizie bez uwzględnienia wszystkich postulatów Storny, 2) naruszenie art. 140aa ust. 4 P.r.d., poprzez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych, 3) naruszenie art. 156 K.p.a., pomimo iż Strona wyraźnie wskazała, że pierwotna decyzja GITD została wydana w sposób wadliwy, przez co jest nieważna, 4) naruszenie art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Wnioski wysnute przez kontrolującego nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją, 5) zastosowanie niekorzystnych rozstrzygnięć dla Skarżącego w oparciu o obowiązujące akty prawne, a w szczególności nieprzestrzegania zapisów Traktatu akcesyjnego przy stąpienia Polski do Unii Europejskiej. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że GITD w całym toku postępowania administracyjnego nie dostrzegł, że kara nałożona na stronę decyzją z [...] listopada 2015 r. została nałożona na Stronę z naruszeniem przepisów prawa i w związku z powyższym zasadne jest zarówno wznowienie postępowania w tej sprawie, jak i ponowne rozpatrzenie sprawy. W postępowaniu zakończonym decyzją GITD z [...] listopada 2015 r., kontrolujący błędnie zinterpretowali wyniki pomiaru, jako naruszenie polegające na braku zezwolenia I kategorii. W toku postępowania organ I instancji błędnie nałożył na stronę karę w wysokości 1 500 zł. Strona odwoływała się od tej decyzji, jednak organ II instancji podtrzymał ją w całości. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019r. w sprawie C-127/17. Wskazał, że w związku z decyzją GITD z [...] stycznia 2020 r., w której organ odmówił uchylenia pierwotnej decyzji podtrzymującej bezprawne nałożenie na Stronę kary za brak zezwolenia I kategorii, ponownie 28 lutego 2020 r. wniósł o wznowienie postępowania i uchylenie pierwotnej decyzji. W odpowiedzi GITD wydał [...] lipca 2020 r. postanowienie stwierdzające o niedopuszczalności ponownego wznowienia postępowania. Skarżący nie zgadza się z przedmiotowym postanowieniem, albowiem wbrew stwierdzeniu GITD wniosek Skarżącego obejmował nie tylko wznowienie postępowania, lecz przede wszystkim uchylenie decyzji z [...] listopada 2015r. Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a., przesłanką do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest m.in. ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi. Taką przesłanką jest w tym wypadku fakt, że kara została nałożona na stronę bezprawnie, na co strona zwracała uwagę w toku całego postępowania, co dodatkowo potwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem z 21 marca 2019r. w sprawie C-127/17. Wyrok ten jest dodatkowym dowodem i nową - istotną - okolicznością potwierdzającą bezprawność wydania decyzji organu I instancji, a następnie decyzji GITD z [...] listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jego uchylenie, jednak z innych względów niż podnoszone w skardze. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Zgodnie z art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie natomiast z art. 127 § 3 K.p.a. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem rozstrzygnięcie wynikającego z zaskarżonego postanowienia nie było odwołanie, ani wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako środek zaskarżenia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Skarżący pismem z 27 lutego 2020 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją GITD z [...] listopada 2015 r. nr [...] i jako podstawę tego wniosku wskazał art. 145 § 1 i § 2 oraz art. 145b § 1 K.p.a., powołując się jednocześnie na wyrok TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C- 127/17. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt administracyjnych sprawy, wniosek Skarżącego z 27 lutego 2020 r. jest już drugim takim wnioskiem, który Skarżący wniósł odnośnie decyzji GITD z [...] listopada 2015 r. nr [...], opartym na tych samych podstawach prawnych w związku z wyrokiem TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C- 127/17. Pierwszy wniosek Skarżący wniósł pismem z 19 kwietnia 2019 r., w wyniku którego GITD wznowił postępowanie, które zakończył decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji GITD z [...]listopada 2015 r., nr [...]. Skarżący od powyższej decyzji nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani skargi do sądu, a więc stała się ona decyzją ostateczną. Okoliczność natomiast, iż pismo Skarżącego z 27 lutego 2020 r. stanowi ponowny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją GITD z [...] listopada 2015 r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości z treści tego pisma. W tej sytuacji, Sąd nie znajduje podstaw prawnych, w oparciu o które GITD zastosowała w niniejszej sprawie art. 134 K.p.a., który nie ma zastosowania w sprawach wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, lecz w sprawach odwołań i w związku z treścią art. 127 § 3 K.p.a., wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, stanowiących środek zaskarżenia rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji. Sąd stwierdza w związku z tym, że organ wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 134 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie rozstrzygnięcia o dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Niewłaściwe zastosowanie tych przepisów miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ stwierdzenie na tej podstawie niedopuszczalności przedmiotowego wniosku Skarżącego uniemożliwiło zbadanie przez GITD w pierwszej kolejności formalnej poprawności wniosku, a więc czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w K.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 K.p.a. oraz ewentualnie w dalszej kolejności w przypadku formalnej poprawności wniosku, merytorycznego zbadania zasadności wniosku. Podkreślenia wymaga, że w przypadku badania, czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 K.p.a. istotna jest w niniejszej sprawie okoliczność, że Skarżący ten sam wniosek w tej samej sprawie wniósł już dziesięć miesięcy wcześniej 19 kwietnia 2019 r. Rozpatrując ponownie sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną oraz wskazania Sądu. Niezależnie od powyższego, Sąd wskazuje na ugruntowaną linię orzeczniczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w analogicznych sprawach dotyczących wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzją ostateczną w związku z powołanym przez Skarżącego wyrokiem TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C- 127/17. Problem wznowienia postępowania administracyjnego w związku z wydaniem wyroku TSUE był przedmiotem dogłębnej analizy zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2144/19, w którym WSA w Warszawie uznał, że pojęciem zagadnienia wstępnego z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. rozumieć także należy kwestię zgodności prawa krajowego z prawem unijnym, która następnie została rozstrzygnięta przez TSUE w wyroku stwierdzającym niezgodność pomiędzy tymi uregulowaniami. Stanowisko to zostało przyjęte w wielu kolejnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tworzących jednolitą linię orzeczniczą w analogicznych sprawach. W tej sytuacji GITD rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, uwzględni również powyższe stanowisko, iż pojęciem zagadnienia wstępnego z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. rozumieć także należy kwestię zgodności prawa krajowego z prawem unijnym, która następnie została rozstrzygnięta przez TSUE w wyroku stwierdzającym niezgodność pomiędzy tymi uregulowaniami – i mając na względzie, że w niniejszej sprawie zapadła już decyzja GITD z [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmawiająca uchylenia decyzji GITD z [...] listopada 2015 r., nr [...] – rozważy, czy przedmiotowy wniosek Skarżącego może stanowić podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 154 bądź 155 K.p.a. Wobec tego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach sądowych postanowiono w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 tej ustawy.