VI SA/Wa 2081/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant: ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego oddala skargę

Minister Infrastruktury i Rozwoju (zwany dalej organem) decyzją z [...] kwietnia 2014 r., nr [...] po rozpatrzeniu wniosku M. K. (zwanej dalej stroną/skarżącą) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] lutego 2014 r., nr [...], którą odmówiono skarżącej wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustalono, że skarżąca wnioskiem z 6 lutego 2014 r. zwróciła się o wydanie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, o którym mowa w art. 24n ust. 6 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.; dalej udp) Decyzją z [...] lutego 2014 r. organ I instancji orzekł o odmowie wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, wskazując, że skarżąca nie spełnia wymagania, o którym mowa w art. 24n ust. 2 pkt 6 udp, tj. nie posiada zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, wydanego zgodnie z art. 24n ust. 9 udp. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że niezłożenie dokumentów w terminie określonym w art. 7 ustawy z 13 kwietnia 2012 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 472) uzasadnia względami osobistymi, stanem zdrowia swoim oraz członków rodziny, a także poinformowała o trudnej sytuacji finansowej, w której się znajduje, co uniemożliwia jej udział w szkoleniu dotyczącym audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, które spełniałoby wymogi art. 24n ust. 9 udp. Ponadto przedstawiła nabyte doświadczenie i zaangażowanie zawodowe w sprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponownie rozpoznając sprawę organ podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 24n ust. 8 pkt 1 udp. nie jest możliwe wydanie wnioskodawcy certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w przypadku, gdy nie spełnia on któregokolwiek z wymogów wskazanych w art. 24n ust. 2 udp. Jego zdaniem wnioskodawca nie spełnia warunku wymaganego do uzyskania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, określonego w art. 24n ust. 2 pkt 6 udp, tj. nie posiada zaświadczenia o ukończeniu szkolenia i zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego, wydanego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 14 września 2012 r. w sprawie szkoleń oraz wzoru certyfikatu dla audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1079). Załączone w przedmiotowej sprawie zaświadczenie potwierdza ukończenie kursu i zdanie egzaminu zgodnie z zasadami określonymi w uchylonym rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472). Wskazał, że art. 7 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw jednoznacznie wskazuje termin na uzyskanie certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w stosunku do osób posiadających zaświadczenie o ukończeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego w dniu wejścia w życie tej ustawy. Przepis art. 7 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw stanowi, iż osoby posiadające, w dniu wejścia w życie przytoczonej ustawy, zaświadczenie o ukończeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego uznaje się za audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego w rozumieniu rozdziału 2c udp, pod warunkiem uzyskania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. od dnia 31 maja 2012 r. Zatem powód wskazany przez wnioskodawczynię w piśmie z 18 marca 2014 r. jako niedopatrzenie terminu określonego w art. 7 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw nie zmienia faktu jego przekroczenia. Zdaniem organu II instancji, wnioskodawca nie dostarczył dokumentów, które potwierdzałyby spełnianie wymogów, o których mowa w art. 24n ust. 2 pkt 6 udp. Z tego powodu stwierdzono, że strona nie spełnia wymagań ustawowych do wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego i orzeczono jak w decyzji. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca. W skardze zarzuciła naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa, naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praw słusznie nabytych i naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez różnicowanie praw obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji oraz naruszenie art. 8 k.p.a. Wnosiła o przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w przedmiocie zgodności art. 7 ustawy zmieniającej z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] kwietnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję z [...] lutego 2014 r. odmawiającą wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie Sądu, organ prawidłowo wskazał, że przepis art. 7 ustawy z 13 kwietnia 2012 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw stanowi, że osoby posiadające, w dniu wejścia w życie przytoczonej ustawy, zaświadczenie o ukończeniu kursu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego uznaje się za audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego w rozumieniu rozdziału 2c udp, pod warunkiem uzyskania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. od dnia 31 maja 2012 r. Zatem powody wskazane przez wnioskodawcę w piśmie z 18 marca 2014 r. jako uzasadnienie niedopatrzenie terminu określonego w art. 7 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw nie zmieniają faktu jego przekroczenia. Jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła wniosek po terminie przewidzianym w powołanym przepisie. Składając wniosek, skarżąca nie dostarczyła dokumentów, które potwierdzałyby spełnianie wymogów, o których mowa w art. 24n ust. 2 pkt 6 udp. Z tego powodu zasadnie stwierdzono, że skarżąca nie spełnia wymagań ustawowych do wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem Sądu, organ słusznie twierdzi, że wyraźne brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że wniosek może być skutecznie złożony tylko w terminie wprost wskazanym przez ustawę, a więc ww. termin jest terminem prawa materialnego. Zachowanie powyższego terminu jest tym samym warunkiem pozytywnego rozpoznania wniosku. Uchybienie rocznego terminu do wniesienia żądania stanowi przesłankę do nieuwzględnienia żądania. Prawo do uzyskania certyfikatu przestaje przysługiwać niezależnie od tego, z jakiego powodu uprawniona osoba nie złożyła stosownego wniosku. Należy zauważyć, że ww. termin jest terminem prawa materialnego i nie może być przywracany. Z powodów podany wyżej nie jest możliwe przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w przedmiocie naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa; naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praw słusznie nabytych oraz naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez różnicowanie praw obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji. Wskazana regulacja nie podważała zasady praw słusznie nabytych, zasady zaufania obywateli do państwa. Nie różnicowała praw obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji a wręcz przeciwnie nakładała na określoną grupę zawodową pewne obowiązki, które w terminie nie zostały wypełnione przez skarżącą. Zdaniem Sądu należy uznać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.