VI SA/Wa 2056/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej w zakresie terminu obowiązywania zezwolenia postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej – W. sp. z o.o. z siedzibą w K., kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Skarżąca – W. sp. z o.o. z siedzibą w [...], z zachowaniem trybu i terminu, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą należycie opłacono wpisem w kwocie 200 złotych (k. 34). Skarga została podpisana przez W. Z. – dyrektora zarządzającego Skarżącej, któremu Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do zastępowania jej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Do skargi załączono m.in. odpis z KRS Skarżącej oraz notarialnie poświadczone pełnomocnictwo udzielone ww. Dyrektorowi, przy czym nie znalazł się wśród załączników skargi żaden dokument potwierdzający, że ów Dyrektor jest pracownikiem Skarżącej. Ze sprawy nie wynika także, aby Dyrektor był profesjonalnym pełnomocnikiem. W konsekwencji Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącej, aby w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, uzupełnił brak formalny skargi poprzez wykazanie, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 i/lub § 2 p.p.s.a. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej na adres wskazany w skardze, tj. adres Skarżącej, 21 października 2019 r. (z.p.o. k. 37). Przy piśmie nadanym do Sądu 29 października 2019 r. Dyrektor nadesłał łączącą go od 2016 r. ze Skarżącą umowę o pracę na stanowisku dyrektora zarządzającego. Przesłana umowa została poświadczona notarialnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi, to taka skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik, przy pierwszej czynności, obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo. Stosownie do art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik osoby prawnej – a taką jest Skarżąca, ma obowiązek, przy pierwszej czynności w postępowaniu, wykazać umocowanie do działania. Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku złożenia do sądu administracyjnego pisma - skargi przez pełnomocnika osoby prawnej, ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo (art. 37 § 1 i art. 46 § p.p.s.a.), ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła takiego pełnomocnictwa (art. 29 p.p.s.a.), jak również wykazać, że należy do kręgu osób uprawnionych do reprezentacji, w tym przypadku, że jest pracownikiem Skarżącej (art. 35 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanym przypadku pełnomocnik Skarżącej –Dyrektor, złożył skargę nie przedkładając jednocześnie dokumentu, z którego wynikałoby, że jest pracownikiem Skarżącej. Ze sprawy nie wynika także, aby Dyrektor był profesjonalnym pełnomocnikiem. W związku z tym Sąd, pod rygorem odrzucenia skargi, wezwał go do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 i/lub § 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że wskazane wezwanie zostało pełnomocnikowi Skarżącej doręczone skutecznie 21 października 2019 r., co bezspornie wynika z załączonego do akt z.p.o. (k. 37). Zatem termin na wykonanie tego wezwania upłynął 28 października 2019 r. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącej powyższy brak skargi uzupełnił 29 października 2019 r., zatem z jednodniowym uchybieniem ustawowego terminu, wobec czego skarga podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd orzekł, jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.