VI SA/Wa 2050/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę

Decyzją z [...] marca 2020r. nr [...] (dalej ,,zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej ,,GIF", ,,Organ") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej ,,[...]WIF", ,,Organ I instancji") z [...] listopada 2019 r. nr [...], którą stwierdził wygaśnięcie zezwolenia [...] z dnia [...] lutego 2002 r. udzielonego [...] sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej także ,,Skarżąca", ,,Strona", ,,Spółka") na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] położonej w L. przy ul. [...] z dniem [...] sierpnia 2019 r. (dalej ,,decyzja I instancji"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] lutego 2002 r. znak: [...], [...]WIF udzielił [...] sp. z o. o. z siedzibą w L. zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...], położonej w L., przy ul. [...]. Zezwoleniobiorca, prowadząc aptekę ogólnodostępną jednocześnie prowadził podmiot leczniczy wpisany do Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą (dalej także ,,RPWDL"), zgodnie z ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018, poz. 2190 ze zm., dalej ,,ustawa o działalności leczniczej"). W dniu [...] sierpnia 2019 r. Organ I instancji, na podstawie analizy rejestru podmiotów leczniczych oraz rejestru aptek powziął informację, że Strona figuruje w obydwu ww. rejestrach, w tym w rejestrze aptek jako podmiot posiadający zezwolenie na prowadzenie ww. apteki ogólnodostępnej. Do dnia [...] sierpnia 2019 nie wpłynęła do [...]WIF żadna informacja od Strony o rezygnacji z prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ani o wpływie wniosku do właściwego organu o wykreślenie Spółki z [....]. W związku z powyższym, pismem z [...] września 2019 r. [...]WIF zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] , położonej w L., przy ul. [...]. W toku prowadzonego postępowania dowodowego Organ I instancji ustalił, że Strona, do dnia [...] sierpnia 2019 r. nie poinformowała [...]WIF o rezygnacji z prowadzenia ww. apteki ogólnodostępnej ani też nie wystąpiła z wnioskiem o wykreślenie z RPWDL. Skarżąca dopiero [...] sierpnia 2019 r. wystąpiła z wnioskiem do [...] Wojewody o wykreślenie z RPWDL. Okoliczność tę potwierdza złożona przez Stronę do sprawy kserokopia decyzji Wojewody [...] w sprawie wykreślenia z Rejestru z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], jak również treść pisma Dyrektora Wydziału Zdrowia, Rodziny Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w L. z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...]. Strona, w pismach z [...] sierpnia 2019 r. oraz [...] września 2019 r. podniosła, że w dniu [...] lipca 2019 r. podjęła decyzję o podziale w trybie art. 529 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017r., poz. 1577 ze zm., dalej "Ksh"), poprzez wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci działalności leczniczej i przeniesienie tej części majątku spółki dzielonej na nowo zawiązaną spółkę i pozostawienie pozostałej części majątku spółki dzielonej w postaci działalności aptecznej spółce [...] sp. z o. o. z siedzibą w L. Nowopowstała spółka tj. [...] Spółka sp. z o. o. z siedzibą w L, została wpisana do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców w dniu [...] lipca 2019 r. Według Strony, od tego dnia Spółka prowadząca aptekę ogólnodostępną [...], położoną w L. przy ul. [...], nie prowadziła działalności leczniczej. [...]WIF zakończył przedmiotowe postępowanie decyzją I instancji mocą której stwierdził wygaśnięcie zezwolenia [...]WIF z dnia [...] lutego 2002 r. udzielonego Stronie, na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie Apteka [...] położonej w L. przy ul. [...], z dniem [...] sierpnia 2019 r. Pismem z [...] grudnia 2019 r. Spółka odwołała się od ww. decyzji do GIF zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Organ, po zapoznaniu się z odwołaniem oraz aktami postępowania, uznał za zasadne utrzymanie ww. decyzji w całości w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ podniósł, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1375, dalej ,,ustawa nowelizująca"), przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego lub są wpisani do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi oraz są jednocześnie wpisani do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4, są obowiązani, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy: 1. poinformować organ wydający zezwolenie lub dokonujący wpisu do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem lub wpisem do rejestru; albo 2. wystąpić z wnioskiem o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4. W przypadku niepodjęcia czynności, o których mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego wygasa, a podmiot wpisany do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi podlega wykreśleniu z tego rejestru z dniem upływu terminu określonego w art. 11 ust. 1 ustawy. Wobec powyższego, w dniu [...] sierpnia 2019 r. upłynął termin na poinformowanie organów inspekcji farmaceutycznej o rezygnacji z prowadzonej działalności albo na wystąpienie z wnioskiem o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Spółka nie poinformowała we wskazanym prawem terminie [...]WIF o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem z dnia [...] lutego 2002 r na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie [...] położonej w L. przy ul. [...], ani nie wystąpiła z wnioskiem o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W związku z powyższym, w ocenie GIF rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wydane przez [...]WIF stwierdzające wygaśnięcie ww. zezwolenia jest prawidłowe. Zdaniem Organu, koniecznym przy tym jest podkreślenie, że zasadniczym problemem, któremu przeciwdziałać miała ustawa nowelizująca było wykorzystywanie faktu posiadania prawa do wykonywania działalności leczniczej przez posiadaczy zezwoleń na prowadzenie apteki i/lub hurtowni farmaceutycznej w ramach jednego podmiotu gospodarczego, a w konsekwencji w ramach jednego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019r., poz. 1145 ze zm. dalej "k.c."). Dopuszczalność takiego ukształtowania prowadzonej działalności znacząco ułatwiała tym podmiotom dokonywanie transferów produktów leczniczych w ramach majątku jednego przedsiębiorstwa pomiędzy jego zorganizowanymi częściami (np. z magazynu zakładu leczniczego do magazynu hurtowni farmaceutycznej), omijając tym samym zakaz zbywania produktów leczniczych nabytych w celu wykonywania działalności leczniczej, o którym mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017r. poz. 2211 ze zm. dalej ,,Prawo farmaceutyczne"). Jednocześnie GIF wskazał, że przedsiębiorcy prowadzący równolegle oba rodzaje działalności mieli 12 miesięcy na dostosowanie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej do nowych wymogów prawnych i wystąpienie z wnioskiem do organu rejestrowego o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Przedmiotowy wniosek nie wymaga uzasadnienia, jak również przedstawienia jakichkolwiek dowodów lub materiałów. Jest on w istocie wyłącznie prostą czynnością techniczną. W tym miejscu należy zdaniem Organu podkreślić, że przesłanki wskazane w przepisach Prawa farmaceutycznego, jak również ustawy nowelizującej, mają charakter obiektywny i są niezależne od działania organów zezwalających (Wojewódzkich Inspektorów Farmaceutycznych lub Głównego Inspektora Farmaceutycznego). Rozstrzygnięcia tych organów, mają więc wyłącznie charakter deklaratoryjny, a więc potwierdzający w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego fakt zaistnienia pewnych okoliczności, z którymi wiąże się skutek prawny, niezależny od samego rozstrzygnięcia. Co istotne, charakter decyzji wydanych na podstawie przytoczonych przepisów był wielokrotnie oceniany przez sądy administracyjne, które jednolicie i jednoznacznie potwierdziły powyższe stanowisko (wyrok NSA z 16 maja 2019 r. sygn. akt: II GSK 1530/17, wyrok WSA w Warszawie z 4 września 2015r, sygn. akt: VI SA/Wa 1720/15, wyrok WSA w Warszawie z 25 czerwca 2015 r., sygn. akt: VI SA/Wa 4004/14). Powyższe stanowisko znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w treści normatywnej ustawy nowelizującej, zgodnie z którą w przypadku niespełnienie warunków, o których mowa w art. 11 ust. 1 tej ustawy zezwolenie wygasa (art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej). Zdaniem Organu, Spółka miała wystarczająco dużo czasu, bo aż 12 miesięcy od momentu wejścia w życie ustawy nowelizującej, na podjęcie wszelkich działań umożliwiających płynne i niezakłócone funkcjonowanie apteki ogólnodostępnej prowadzonej przez Stronę. Jak podnosi GIF, z art. 11 ustawy nowelizującej, wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca, który w dacie wejścia w życie tej nowelizacji równolegle prowadził aptekę ogólnodostępną oraz wykonywał działalność leczniczą, powinien przedłożyć właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi farmaceutycznemu dowód na wystąpienie z wnioskiem do właściwego organu rejestrowego (wojewody) o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Niewystąpienie z przedmiotowym wnioskiem jest samodzielną podstawą do stwierdzenia przez właściwy organ wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny nie ma obowiązku przeprowadzenia w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postępowania wyjaśniającego w zakresie faktycznego wykonywania działalności leczniczej przez posiadacza tego zezwolenia, który widnieje w rejestrze pomiotów wykonujących działalność leczniczą. Zakresem przedmiotowym tego postępowania jest bowiem wyłącznie stwierdzenie wystąpienia przesłanki wygaśnięcia zezwolenia, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej. Od zaskarżonej decyzji Strona wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżając ją w całości, wniosła o uchylenie tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, powołując się na to, że Organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszył: 1. przepisu art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 1298 ze zm., dalej k.p.a.") poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że Spółka do dnia 1 sierpnia 2019 roku nie zaprzestała prowadzenia działalności leczniczej a tym samym naruszyła przepisy prawa, 2. przepisu art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80 k.p.a. poprzez brak wystarczającego materiału dowodowego uzasadniającego przyjęcie, że działalność Spółki w zakresie objętym zaskarżoną decyzją jest sprzeczna z prawem oraz brak odniesienia się do wszystkich dowodów załączonych w niniejszej sprawie i w konsekwencji uznanie przez Organ, że przedmiotowe dowody nie są w żaden sposób wiążące dla GIF jedynie z uwagi na okoliczność, iż prezentuje ona stanowisko odmienne od stanowiska Organu, 3. przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 107 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Organ obu instancji z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego, 4. przepisu art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nie wskazanie przyjętych faktów, które Organ przyjął za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 11 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy nowelizującej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że jedynie formalna data złożenia wniosku o wykreślenie z RPWDL, stanowi przesłankę do wydania decyzji w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia, w sytuacji gdy norma ta powinna być wykładana celowościowo a Główny Inspektorat Farmaceutyczny winien uwzględniać fakt rzeczywistego zakończenia łączenia działalności aptecznej z działalnością leczniczą W uzasadnieniu wniesionej skargi Skarżąca podniosła, że z dniem 1 sierpnia 2018 r. weszła w życie ustawa nowelizująca a celem tej ustawy było wprowadzenie zakazu łączenia działalności leczniczej oraz działalności aptecznej. W dniu [...] lipca 2019 roku Strona podjęła decyzję (tj. podjęła ostateczną uchwałę poprzedzoną długą i skomplikowaną procedurą) o podziale spółki w trybie art. 529 § 1 pkt 4 Ksh (podział poprzez wydzielenie) zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci działalności leczniczej i przeniesienie ww. części majątku Spółki dzielonej w postaci działalności leczniczej na Spółkę nowo zawiązaną i pozostawienie pozostałej części majątku Spółki dzielonej w postaci działalności aptecznej, stanowiącej zorganizowaną część przedsiębiorstwa w tejże Spółce dzielonej. Zdawać by się mogło i na to wskazuje GIF, że Spółka na podjęcie stosownych działań miała aż rok jednakże, zważyć trzeba na fakt, iż Zarząd Spółki musiał podjąć wiele trudnych decyzji związanych z finansami, zatrudnieniem pracowników i ich przyszłością, analizą rynku farmaceutycznego w celu weryfikacji możliwości sprzedaży Apteki i podjąć decyzję w stosunku do działalności, którą prowadzi od wielu lat. Spółka od wielu miesięcy przygotowywała się do planowanego podziału i podjęła stosowne działania na co najmniej 5 miesięcy przed wejściem w życie zmian obligujących ją do rozdzielenia działalności aptecznej od działalności leczniczej. Ze względów zatem niezależnych od Spółki złożyła wniosek o wykreślenie z RPWDL dopiero w dniu [...] sierpnia 2019 r. Faktyczne zakończenie działalności leczniczej nastąpiło jednak już w dniu [...] sierpnia 2019 r. W przekonaniu Strony, GIF powinien kierować się wykładnią celowościową, biorąc pod uwagę rzeczywistą datę zakończenia prowadzenia działalności leczniczej a nie datę złożenia wniosku o wykreślenie podmiotu z RPWDL. Ponadto, formalistyczne podejście, że znaczenie ma data złożenia wniosku, a nie zaprzestania działalności, godziłoby w zasadę nakazującą budowanie zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Skarżąca swoim zachowaniem doprowadziła do faktycznego rozdzielenia obu typów działalności a fakt, niezłożenia wniosku o wykreślenie z RPWDL podyktowany był tylko i wyłącznie dobrem pacjentów. Zatem Spółka działając z najwyższą starannością i w zaufaniu do organów państwowych nie powinna ponosić z tego tytułu żadnych negatywnych konsekwencji. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż działalność lecznicza została przeniesiona na nowy podmiot tj. spółkę [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, należy uznać, że Spółka wykonała wprowadzony ustawą nowelizującą obowiązek rozdzielenia działalności leczniczej oraz działalności aptecznej, w terminie wskazanym w tej ustawie, zatem nie ma podstaw dla uznania, iż posiadane przez nią zezwolenie na prowadzenie apteki wygasło. Strona nadto zauważyła, że choć ustawa nowelizująca wprost odwołuje się do momentu złożenia wniosku o wykreślenie z RPWDL, to dosłowne, literalne stosowanie ustawy w niniejszym przypadku doprowadzi do wypaczenia sensu i celu regulacji, w związku z czym stosowne jest posłużenie się celowościową wykładnią prawa. Wykładnia celowościowa nakazuje zwrócić uwagę na cel jaki ustawodawca zamierzał osiągnąć wprowadzając dane uregulowanie. Biorąc pod uwagę różnorodne metody wykładni, wyniki uzyskane na skutek ich zastosowania mogą prowadzić do diametralnie odmiennych rezultatów. W konsekwencji skorzystanie z konkretnej, wybranej przez Organ metody wykładni może skutkować wydaniem decyzji o negatywnych następstwach z punktu widzenia strony, podczas gdy zastosowanie innej prowadziłoby do zgoła odmiennych następstw. Bezpośrednim celem jaki ustawodawca zamierza osiągnąć, jest zwalczanie negatywnego dla pacjentów zjawiska nielegalnego wywozu leków. Interpretując wprowadzone ustawą nowelizującą przepisy z tej perspektywy należy uznać, że zasadnicze znaczenie ma moment rozdzielenia działalności leczniczej i aptecznej, a nie sam moment złożenia wniosku o wykreślenie z RPWDL. Złożenie wniosku jest tylko aktem formalnym, niezmieniającym stanu faktycznego, zaś rzeczywiste rozdzielenie obu rodzajów działalności jest aktem w świecie zewnętrznym i to ten moment ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia ratio legis omawianych regulacji. W ocenie Strony, za zasadnością przedstawionego powyżej stanowiska przemawia także dobro pacjentów. Całość bowiem regulacji oraz wszystkie ograniczenia wynikające z Prawa farmaceutycznego, nie zostały ustanowione bez celu, po to tylko, żeby nałożyć na przedsiębiorców szereg restrykcyjnych obwarowań i zakazów. Wszystkie ograniczenia mają służyć zagwarantowaniu praw pacjentów i ochronie zdrowia publicznego i w takim duchu też powinny być interpretowane i stosowane. Zatem, jeżeli Organ ma wątpliwości jak stosować ustawę, to powinien patrzeć na nią przez pryzmat pacjentów, a w ich interesie jest zachowanie dobrze funkcjonującej od wielu lat apteki. W tym miejscu wskazać należy, iż Spółka prowadzi działalność apteczną od 2001 r. Zdaniem Strony, także legalna wykładnia historyczna, która opiera się na nadawaniu przepisom takiego znaczenia, jakie wynika z uzewnętrznionej woli ustawodawcy, którą ten przejawia najczęściej procesie prawotwórczym, nakazuje przyjąć, że przy stosowaniu art. 11 ustawy nowelizującej nie tyle liczy się sam moment złożenia wniosku o wykreślenie z RPWDL, co fakt niełączenia działalności. Wniosek ten wynika z faktu, że ustawodawca w uzasadnieniu do projektu ustawy, wielokrotnie wskazywał, że celem projektu ustawy nowelizującej jest wprowadzenie zakazu prowadzenia przez jednego przedsiębiorcę kilku rodzajów działalności gospodarczej, w zakresie której może on nabywać produkty lecznicze. Jak podkreśliła Skarżąca, zapewnienie kontynuowania działalności przez podmiot prowadzący aptekę, jest tym istotniejsze, że apteka jako placówka ochrony zdrowia publicznego, w której świadczone są usługi farmaceutyczne, ma szczególne znaczenie dla pacjentów. Apteka prowadzona pod nazwą [...] mieści się obok [...]. Dla wielu schorowanych pacjentów, możliwość zaopatrzenia się w leki tuż przy Poradni jest to ogromnym udogodnieniem Zdaniem Strony, na marginesie należy zwrócić uwagę na treść art. 7a k.p.a. jak i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019r., poz. 1292 ze zm., dalej ,,Prawo przedsiębiorców"), które ustanawiają zasadę przyjaznej interpretacji prawa, która nakazuje interpretować wątpliwości co do normy prawnej na korzyść strony postępowania/przedsiębiorcy. Stwierdzić wypada, że organ w toku prowadzonego postępowania musi nie tylko zbadać i ocenić sytuację prawną strony, lecz również antycypować potencjalne, negatywne następstwa rozstrzygnięcia administracyjnego, które zapadnie. Oceny tej powinien dokonać z uwzględnieniem interesu prawnego strony, będącego w tym przypadku jej kluczowym kryterium. Uzyskanie negatywnego wyniku przeprowadzonej analizy otwiera drogę do poszukiwania takiej metody wykładni stosowanego przepisu prawa materialnego, która w konkretnych okolicznościach faktycznych prowadziłaby do zmiany lub złagodzenia negatywnych konsekwencji Z wszystkich wyżej wymienionych względów, biorąc pod uwagę, że Spółka zastosowała się do wymogu ustawy nowelizującej i rozdzieliła działalność apteczną i działalność leczniczą, a jakiekolwiek wątpliwości pojawiające się w niniejszej sprawie powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść Spółki, Strona wniosła o zastosowanie propacjenckiej, celowościowej wykładni przepisów tej ustawy a tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...]WIF i umorzenie postępowania w obu instancjach. Organ, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej ,,Ppsa"). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) Ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu zarówno GIF, jak i [...]WIF, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sformułowane w skardze zarzuty dotyczą naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. W takiej sytuacji Sąd, co do zasady, czyni przedmiotem rozpoznania najpierw zarzuty pierwszego rodzaju, ponieważ potwierdzenie ich zasadności może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego. Jednakże w rozpoznawanej sprawie odstąpiono od takiej kolejności rozpoznania zarzutów skargi albowiem sformułowane w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego odwołują się do kluczowego dla rozstrzygnięcia problemu, tj. właściwej wykładni przepisów art. 11 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej wymagającej w istocie odpowiedzi na pytanie, czy przepisy te obligują wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego w toku postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, do weryfikacji, czy faktycznie ma miejsce łączenie przez przedsiębiorcę działalności leczniczej z działalnością polegającą na obrocie produktami leczniczymi. To bowiem na okoliczność faktycznego rozdzielenia tej działalności powołuje się Strona uzasadniając wniesioną skargę. Niewątpliwie ustalenie prawidłowej wykładni ww. przepisów ustawy nowelizującej, determinuje więc zakres postępowania dowodowego, do którego przeprowadzenia były zobowiązane organy inspekcji farmaceutycznej. Z tych też względów Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. błędnej wykładni art. 11 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. I tak w myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego lub są wpisani do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi oraz są jednocześnie wpisani do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4, są obowiązani, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy: 1) poinformować organ wydający zezwolenie lub dokonujący wpisu do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem lub wpisem do rejestru albo 2) wystąpić z wnioskiem o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 2 cyt. ustawy, w przypadku niepodjęcia czynności, o których mowa w ust. 1, zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego wygasa, a podmiot wpisany do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi podlega wykreśleniu z tego rejestru z dniem upływu terminu określonego w ust. 1. Analizując brzmienie powyższego przepisu prawa stwierdzić należy, że czytelnie definiuje zarówno adresatów, do których jest skierowany, jak i ciążący na nich obowiązek oraz sankcję za jego niewykonanie. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Spółkę przepis ten jasno mówi o przedsiębiorcach, którzy w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej posiadają zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz są jednocześnie wpisani do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W żaden sposób przepis ten nie odnosi się do faktycznego wykonywania działalności leczniczej przez przedsiębiorcę prowadzącego również działalność w zakresie obrotu produktami leczniczymi. Zatem przepis art. 11 ustawy nowelizującej obejmuje swoim zakresem tych przedsiębiorców, którzy w dniu wejścia w życie ww. ustawy, posiadają zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz są jednocześnie wpisani do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej). I to ci przedsiębiorcy w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy powinni byli poinformować organ wydający zezwolenie o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem albo wystąpić z wnioskiem o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Sankcją za niepodjęcie powyższych czynności, było wygaszenie zezwolenia na prowadzenie między innymi apteki ogólnodostępnej. Tym samym adresaci przepisu art. 11 ustawy nowelizującej nie musieli bynajmniej działalności leczniczej prowadzić. Wystarczało, że dysponowali prawem do jej wykonywania. Jeżeli jednocześnie przedsiębiorca, chciał zapobiec wygaszeniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, z upływem 12 miesięcy od wejścia w życie przepisów ustawy nowelizującej, winien był wystąpić z wnioskiem o wykreślenie go z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W ocenie Sądu, termin ten z pewnością pozwalał przedsiębiorcom na podjęcie przemyślanej decyzji o wyborze rodzaju prowadzonej działalności a nadto dawał odpowiedni czas na dostosowanie prowadzonego przedsięwzięcia biznesowego do podjętej w tym zakresie decyzji. Był to także wystarczający czas na podjęcie odpowiednich czynności prawnych w celu realizacji zamiaru pozostania przy prowadzeniu działalności aptecznej. W świetle treści art. 11 ww. ustawy nie można tym samym zgodzić się z taką wykładnią, która sankcję wygaszenia zezwolenia na prowadzenie apteki dla przedsiębiorcy wiązałaby z koniecznością wykazania przez organy inspekcji farmaceutycznej rzeczywistego prowadzenia działalności leczniczej. Nie była to bowiem okoliczność, która miała decydować o zachowaniu uprawnienia do prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Przy, w istocie nie budzącym żadnych wątpliwości na gruncie wykładni językowej brzmieniu przepisu art. 11 ustawy nowelizującej, próba całkowitej jego zmiany z powołaniem się na argumenty słusznościowe, nie zasługuje na aprobatę. W doktrynie i w orzecznictwie trafnie akcentuje się przy tym prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Oczywiście przyjmuje się, że w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego znaczenia przepisu. Może to mieć miejsce, gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm, prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. K 25/99, OTK Zb. Urz. 2000, nr 5, poz. 141 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1993 r., III ARN 84/92, OSNC 1993, nr 10, poz. 183, z dnia 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 7, uchwały z dnia 3 listopada 1997 r., III ZP 38/97, OSNAPUS 1998, nr 8, poz. 234, z dnia 8 lutego 2000 r., I KZP 50/99, OSNKW 2000, nr 3-4, poz. 24 i uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 1). Zdaniem Sądu, w realiach przedmiotowej sprawy, po pierwsze, taka wyjątkowa sytuacja nie występuje. W szczególności trudno szukać przesłanek aksjologicznych tak radykalnej zmiany rozumienia przepisu, chociażby w świetle, z jednej strony, 12 - miesięcznego terminu na podjęcie decyzji, co do wyboru rodzaju prowadzonej działalności, przez podmioty dysponujące zarówno zezwoleniem na prowadzenie apteki, jak i wpisanym do rejestru podmiotów leczniczych, a z drugiej jej wysoce profesjonalnego charakteru, wymagającego w oczywisty sposób bieżącej analizy zmieniających się przepisów, szczegółowo regulujących funkcjonowanie podmiotów na rynku farmaceutycznym. Nie można więc przyjąć propozycji wykładni, która wbrew gramatycznemu brzmieniu art. 11 ustawy nowelizującej, prowadziłaby do całkowitej zmiany w zakresie adresatów sankcji normy prawnej, jak i obowiązków organów administracji publicznej, które, co należy przypomnieć, zobligowane są do respektowania wynikającej z art. 6 k.p.a. zasady praworządności (legalizmu). W konsekwencji, takiej wykładni prawotwórczej, polegającej w istocie na swoistym "poprawianiu" ustawodawcy, nie da się zaakceptować ze względów zasadniczych, wynikających z konstytucyjnego podziału kompetencji władzy państwowej (uchwała Sądu Najwyższego, cała izba SN - Izba Cywilna z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt III CZP 37/04). Ponadto, nie sposób dopatrzeć się postulowanego przez Stronę rozumienia przepisu również na gruncie wykładni celowościowej, wywodzonej z przyjętej przez stronę interpretacji uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej. Należy zauważyć, że samo uzasadnienie projektu danej ustawy nie może uchodzić za autentyczną wykładnię przepisu. Wykładnia autentyczna możliwa jest tylko w takim systemie prawnym, który wyposaża prawodawcę w instrument prawny, przy zastosowaniu którego może on autorytatywnie wypowiedzieć się na temat prawidłowego rozumienia wydanego aktu prawnego. W Konstytucji RP takiego instrumentu prawnego jednak nie przewidziano, a ponieważ proces legislacyjny prowadzony jest kolejno przez trzy organy: Sejm, Senat i Prezydenta, niełatwo nawet teoretycznie wskazać ten organ, który wykładni autentycznej mógłby dokonać. Do takiej roli nie może pretendować samo uzasadnienie projektu ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 1499/11). Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawiona przez Stronę, wykładnia powołanego przepisu ustawy nowelizującej, ewidentnie wychodzi poza jego leksykalny sens i zmierza do jego poprawienia. Co więcej, analizując samo uzasadnienie rządowego projektu zmiany Prawa farmaceutycznego, w relewantnym dla przedmiotu sprawy obszarze, widocznym jest, że skupia się ono przede wszystkim na wyjaśnieniu przesłanek zasadności wprowadzenia przepisów ograniczających równoczesne łączenie działalności gospodarczej (nie tylko w zakresie jej rodzaju, ale też różnych etapów łańcucha obrotu), wskazując na konieczność przeciwdziałania wynaturzeniom procesu obrotu. Z tego też względu Rada Ministrów zaproponowała przepisy skutkujące tym, że właściwy organ odmawia wydania właściwego zezwolenia lub odmawia dokonania wpisu do właściwego rejestru, w przypadku gdy wnioskodawca prowadzi już inny rodzaj działalności związany z obrotem produktami leczniczymi lub wykonywaniem działalności leczniczej albo wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności lub o wpis do właściwego rejestru. Regulacje te przewidziano analogicznie dla wszystkich podmiotów związanych z obrotem produktami leczniczymi (hurtownie farmaceutyczne, apteki, punkty apteczne, pośrednicy w obrocie produktami leczniczymi) oraz dla podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Stąd nowelizacja wprowadziła nowe brzmienie art. 101 pkt 3 i art. 103 Prawa farmaceutycznego. Natomiast uzasadnienie projektu milczy na temat regulacji art. 11 ustawy nowelizującej, mającego w oczywisty sposób odmienny cel, niż przytoczone powyżej zmienione i obowiązujące regulacje Prawa farmaceutycznego, a mianowicie umożliwienie przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie na prowadzenie między innymi apteki oraz wpisanym do rejestru podmiotów leczniczych, dokonanie stosownego wyboru rodzaju działalności. Nie sposób nie zauważyć też, że w myśl art. 103 ust. 1a ww. ustawy, wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, nie tylko wobec podmiotu, który wykonuje działalność leczniczą, ale także takiego, który wystąpił z wnioskiem o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej. Przeciwko proponowanej przez Spółkę celowościowej wykładni art. 11 ustawy nowelizującej, łączącej możliwość zastosowania sankcji w postaci wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki przez przedsiębiorcę wpisanego do rejestru podmiotów leczniczych z faktycznym wykonywaniem tej ostatniej działalności, przemawia także argumentacja Ministra Zdrowia w objaśnieniu prawnym z dnia 12 grudnia 2019 roku. Udzielone ono zostało na wniosek Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców z [...] listopada 2019 r., znak: [...], który przedstawił w nim stanowisko analogiczne, jak w niniejszej sprawie. Rzecznik wskazał w swym wniosku, że wojewódzki inspektor farmaceutyczny w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej przez wzgląd na zaktualizowanie się przesłanek, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie faktycznego wykonywania przez posiadacza zezwolenia działalności leczniczej. Niewykazanie faktycznego wykonywania tej działalności uniemożliwia stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia. Natomiast Minister Zdrowia uznał to stanowisko za niezasadne. Jak podkreślił, celem nowelizacji było bowiem takie ukształtowanie przepisów Prawa farmaceutycznego, aby niemożliwe było skumulowanie uprawnienia do prowadzenia obrotu produktami leczniczymi i wykonywania działalności leczniczej w ramach jednego podmiotu. Minister zauważył, że jeżeli przyjąć zaprezentowaną we wniosku z [...] listopada 2019 r. wykładnię, zgodnie z którą przepisy art. 11 ustawy nowelizującej nie mają zastosowania wobec podmiotów, które pomimo wpisu w rejestrze, nie wykonują zarejestrowanej działalności, to nie miałyby one zastosowania wobec podmiotów, które tylko pozorują wykonywanie działalności leczniczej w celu nielegalnego zaopatrzenia się w produkty lecznicze. Taka wykładnia celowościowa przedmiotowych przepisów jest oczywiście nieprawidłowa i nie zasługuje na uwzględnienie. Tymczasem z praktyki organów Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej oraz organów ścigania wynika wręcz, że faktyczne wykonywanie działalności leczniczej przez podmioty prowadzące również działalność w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi występuje w marginalnych przypadkach. Zdecydowana większość tego typu przedsiębiorców ogranicza swoje czynności w zakresie działalności leczniczej do uzyskaniu wpisu do rejestru i wykorzystywania tego faktu do nielegalnego zaopatrywania się w produkty lecznicze. W tej sytuacji, skoro w sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, to brak było podstaw zarówno do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a., jak i art. 11 ust. 1 Prawo przedsiębiorców. Jedynie bowiem, w przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla strony. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a., jak i art. 11 Prawa przedsiębiorców. Tylko niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów stosowanego prawa rozstrzyga się na korzyść strony. Sąd podziela zatem stanowisko organów inspekcji farmaceutycznej, że niewystąpienie z przedmiotowym wnioskiem jest samodzielną podstawą do stwierdzenia przez właściwy organ wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie tej apteki ogólnodostępnej. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny nie ma obowiązku przeprowadzenia w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej na wspomnianej podstawie prawnej, postępowania wyjaśniającego w zakresie faktycznego wykonywania działalności leczniczej przez posiadacza tego zezwolenia, który widnieje w rejestrze pomiotów wykonujących działalność leczniczą. Zakresem przedmiotowym tego postępowania jest bowiem wyłącznie stwierdzenie wystąpienia przesłanki wygaśnięcia zezwolenia, o której mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Oznacza to, że obowiązkiem wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego jest weryfikacja, czy posiadacz zezwolenia widnieje w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz czy, złożył on, w ustawowym terminie wniosek o wykreślenie z niego. Ta okoliczność stanowiłaby bowiem przesłankę negatywną dla wygaśnięcia zezwolenia i wykluczałaby stwierdzenie takiego wygaśnięcia. Konsekwencją przyjęcia zaprezentowanej wykładni art. 11 ustawy nowelizującej jest brak konieczności prowadzenia przez organy inspekcji farmaceutycznej dodatkowego postępowania dowodowego odnośnie okoliczności jakie spowodowały uchybienie wyznaczonemu mocą ustawy nowelizującej terminowi na podjęcie przez przedsiębiorcę decyzji i złożeniu stosownego wniosku o wykreśleniu z rejestru lub rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem. Skoro zaś ustalenia faktyczne w tym zakresie są zbędne, gdyż pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez Organy art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Spółka dopiero dnia [...] sierpnia 2019 r. złożyła wniosek o wykreślenie jej z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Nie ulega też wątpliwości, że na datę wejścia w życie ustawy nowelizującej to jest w dniu 1 sierpnia 2018r. Strona posiadała zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej (zezwolenie z dnia [...] lutego 2002r.), jak i była wpisana do ww. rejestru (od [...] lutego 2016 r.). Niezależnie zatem od podjętych następnie czynności prawnych w celu dokonania podziału Spółki poprzez wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci działalności leczniczej i przeniesienia jej do spółki nowo zawiązanej, powyższy stan istniał w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, a zatem była spełniona przesłanka jednoczesnego posiadania zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i wpisu do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Następnie Strona miała 12-miesięczny termin nie tylko przeorganizowanie prowadzonego przedsięwzięcia biznesowego i sprostania wymogom Ksh ale i prawa administracyjnego w tym m.in., przy uwzględnieniu przewidzianych w art. 11 ustawy nowelizującej konsekwencji, dopełnienia wynikającego z tego przepisu prawa wymogu poinformowania organu wydającego zezwolenie o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem lub też wystąpienia z wnioskiem o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Strona nie zastosowała się do tego wymogu, uchybiając ww. terminowi i z tego też względu powinna liczyć się z konsekwencjami, jakie dla takiego stanu rzeczy wynikały z przepisu art. 11 ustawy nowelizującej. Rację ma GIF, że z punktu widzenia prawa, istotne było, aby wniosek ten Strona złożyła do dnia [...] sierpnia 2019 r. Tylko w tej sytuacji uniknęłaby wygaszenia zezwolenia na prowadzenie apteki. Natomiast konsekwencją braku podjęcia ww. czynności przez Spółkę w postaci złożenia ww. wniosku do dnia [...] sierpnia 2019 r., jest wygaśnięcie z mocy prawa zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Oznacza to, że zarówno rozstrzygnięcie [...]WIF, jak i utrzymująca je w mocy decyzja GIF, są prawidłowe. Już tylko na marginesie Sąd podnosi, że złożony w treści skargi wniosek dowodowy Strony dotyczył dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które stały się przedmiotem rozważenia Sądu na zasadzie wynikającej z art. 133 § 1 Ppsa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 Ppsa, oddalił skargę. Rozpoznanie sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.).