VI SA/Wa 2004/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: 1. zwolnić skarżącego G. K. od kosztów sądowych ponad kwotę 320 złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, 2. ustanowić dla skarżącego G. K. adwokata.

G. K. (dalej jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, iż skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z córką. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której w roku 2017 przy przychodach w wysokości 46.389 uzyskał dochód w wysokości 16.516 zł (załączono kopię PIT-36 za rok 2017 potwierdzająca powyższe), natomiast w okresie styczeń-czerwiec 2018, przy przychodach w wysokości 27.389 zł uzyskał dochód w wysokości 11.266 zł (załączono bilans firmy skarżącego potwierdzające powyższe). Córka skarżącego studiuje i z tytułu wykonywania umów zlecenia uzyskuje dochód w wysokości ok. 900 zł netto miesięcznie (załączono wyciąg z rachunku bankowego potwierdzający powyższe). Ponadto do wniosku skarżący załączył kopie dokumentów potwierdzających zadłużenie skarżącego wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości ok. 250.000 zł oraz wobec banku w wysokości 437.095 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 roku poz. 1302), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. W przedmiotowej sprawie skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wraz ze studiującą córką. Skarżący z tytułu wykonywania działalności gospodarczej oraz córka skarżącego z tytułu umów zlecenia uzyskują łączny dochód w wysokości ok. 2500 zł netto miesięcznie. Jednakże zadłużenie skarżącego wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wobec banku wynosi ok 787.000 zł Tym samym uznać należy, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.