VI SA/Wa 1943/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2021 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2021 r. nr [...] o nałożeniu na J.K. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. W podstawie prawnej decyzji powołane zostały przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 64 c, art. 140aa ust. 1a pkt 1, ust. 3a pkt 1, art. 140ab ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. 2016 r. poz. 2022 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych (Dz.U. 2012 r. poz. 629). Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] maja 2021 r. na autostradzie A1 w miejscowości N. zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i pięcioosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem tym wykonywany był przejazd drogowy na trasie G. i O. z ładunkiem sprzętu do ćwiczeń umieszczonych w dwóch kontenerach 20-stopowych (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego przedsiębiorcy. Zespół pojazdów skierowano na stanowisko pomiarowe na ul. [...] w T. w ciągu drogi krajowej nr 15 i 80. W wyniku przeprowadzonych pomiarów stwierdzono m.in., że: rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów z ładunkiem przekracza 60000 kg (60 ton), wynosi 67,8 ton - przekroczenie dopuszczalnej wartości o 27,8 ton tj. 69,50%; nacisk grupy dwóch osi ciągnika samochodowego (osie nr 2 i 3), w której jedna oś składowa jest osią napędową, a drugą osią nienapędową, przy najmniejszej odległości pomiędzy osiami składowymi powyżej 1,30 m do 1,80 m wynosi 19,70 ton, przekracza wartość dopuszczalną o 3,68%; nacisk grupy trzech osi nienapędowych naczepy ciężarowej (osie nr 6 - 8), przy najmniejszej odległości pomiędzy osiami składowymi powyżej 1,30 m do 1,40 m, wynosi 31,85 ton, przekracza dopuszczalną wartość o 32,71%. Przebieg kontroli utrwalono w protokole z [...] maja 2021 r. nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Główny Inspektor Transportu Drogowego w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie pilotowania pojazdów nienormatywnych przekroczenie masy całkowitej powyżej 60 ton determinuje obowiązek pilotowania przez jeden pojazd wykonujący pilotowanie, czego strona nie dopełniła. Pojazd poddany kontroli został zważony przy pomocy pomostu wagowego typu WWS o nr fabrycznym EWP-WWSE-023, przeznaczonego do ważenia pojazdów w ruchu tj. do dynamicznego ważenia pojazdów. Waga w dniu kontroli legitymowała się ważnym świadectwem legalizacji wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do 20 września 2021 r. Stosowne dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli. W ocenie organu, procedura ważenia pojazdu odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. Sposób ważenia był zgodny z instrukcją producenta. Organ zaznaczył, że stanowisko do ważenia pojazdów zostało zmierzone przez uprawnionego geodetę. Kierowca nie wniósł uwag do protokołu kontroli, jakoby miejsce ważenia nie było dostosowane do przeprowadzania kontroli. Kierowca nie wnosił też o drugie ważenie, gdyż nie kwestionował wyników pierwszego ważenia. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów zmierzających do obalenia ustaleń odnotowanych w protokole kontroli. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wyłączające odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie, określone w art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zebrany materiał dowodowy świadczy o tym, że skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które mógł przewidzieć. Z dokumentów przewozowych wynika, że zadeklarowana waga ładunku (dwóch kontenerów) wynosiła odpowiednio 22485 kg oraz 23295 kg. Skarżący, mając wiedzę o masie przewożonego ładunku, miał podstawy by przypuszczać, że zespół pojazdów przekracza dopuszczalną masę całkowitą, jednak zdecydował się wykonać przejazd drogowy. Przewożony ładunek był podzielny, a zatem istniała możliwość takiego zorganizowania przejazdu, aby pojazd nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości zarzucając organowi: - błędne zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym; - oparcie ustaleń z kontroli na błędnie sporządzonym protokole kontroli; - uzasadnienie decyzji wykraczające poza podstawy prawne i opierające się na swobodnej interpretacji przepisów; - naruszenie art. 10 § 1 i 2 w związku z art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a. poprzez przedwczesne wydanie decyzji w sytuacji, gdy strona nie została poinformowana przez organ pierwszej instancji o przeprowadzeniu jakiegokolwiek dowodu w toku postępowania, w tym dowodu z oględzin miejsca ważenia na okoliczność wykazania czy głębokość dołów wagowych jest dostosowana do danego rodzaju wag użytych przez kontrolującego do przeprowadzenia pomiarów, jak również nie została poinformowana o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego w zakresie prawidłowości przeprowadzenia procesu ważenia, w tym w zakresie stosowania wag do ustalenia rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, a także brak odniesienia się przez organ drugiej instancji do zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych; - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 89 § 2, art. 90 § 2 pkt 2, art. 95 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, gdyż organ powinien zwrócić się do biegłego o wydanie opinii w zakresie stosowania wag do ustalenia rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu; - brak wskazania naruszonego przepisu w sentencji decyzji organu pierwszej instancji; - naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 k.p.a., a także art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, co uniemożliwiło stronie odniesienie się do stwierdzonych naruszeń, a ponadto poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych składanych przez stronę, w sytuacji gdy wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji nie wskazano nigdzie jakiego rodzaju obudowę posiadały wagi; - naruszenie art. 75 k.p.a. w związku z art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego - na okoliczność procesu ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów, oraz pozostałych kierowców przedsiębiorcy - na okoliczność przesłanek z art. 92c w aspekcie uchylenia odpowiedzialności przedsiębiorcy i osoby zarzadzającej transportem za stwierdzone podczas kontroli naruszenia; - naruszenie art. 10 § 1 i § 2 w związku z art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a., tj. przedwczesne wydanie decyzji, gdyż strona wniosła o przeprowadzeniu dowodu z pomiaru głębokości dołów w punkcie ważenia, a organ takiego dowodu nie przeprowadził, jak również nie wydał postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu; - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenie czy wystąpiły przesłanki zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, co w ocenie strony jednoznacznie wynika okoliczności sprawy; - naruszenie art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy istniały poważne wątpliwości co do stanu faktycznego z momentu kontroli, czy proces ważenia został przeprowadzony poprawnie; - naruszenie art. 189a i art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, ponieważ organ powinien ustalić czy istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosowania instytucji pouczenia, w sytuacji niezastosowania art. 189f k.p.a. przez organ pierwszej instancji i w związku z tym naruszenia art. 15 k.p.a.; - naruszenie art. 111 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdyż organ pierwszej instancji stwierdzając, że decyzja nie wymaga uzupełnienia przeczy sam sobie, przy czym organ drugiej instancji nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów strony, że powinna to być podstawa do usunięcia decyzji z obrotu prawnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów administracji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów, niż te, które zostały w niej wskazane. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło w do naruszenia przez organ przepisów postępowania przy ustalaniu jej stanu faktycznego. Pomiary zespołu pojazdów dokonane zostały w sposób prawidłowy, z użyciem wag do tego przeznaczonych, legitymujących się odpowiednimi certyfikatami – świadectwami wzorcowania i świadectwem legalizacji ponownej z odpowiednią datą ważności, a także zgodnie z instrukcją producenta. Miejsce ważenia cechowało się nieprzekraczającymi norm pochyleniami i zagłębieniami do umieszczania platform wagowych (dół fundamentowy), dostosowanymi do wag przenośnych typu WWS i spełniającymi wymagania § 7 - 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188 poz. 1345). Potwierdza to dokumentacja załączona do akt sprawy tj. pismo Miejskiego Zarządu Dróg w T. z [...] czerwca 2018 r. oraz opinia biegłego geodety (k. 2-4 akt administracyjnych). Ustalenia poczynione w toku kontroli zostały zawarte w protokole stanowiącym dokument urzędowy, podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę uczestniczącego w kontroli. Nie kwestionując a priori możliwości podważenia mocy dowodowej protokołu kontroli zauważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na wadliwość dokonanych przez organ ustaleń co do okoliczności istotnych dla wyniku sprawy z perspektywy przepisów prawa materialnego powołanych w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. W świetle tych ustaleń nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów znacznie przekroczyła 60 ton – o ponad 7 ton. Takiego przekroczenia nie można uznać za wynik błędów pomiarowych, zwłaszcza, że na jego występowanie wskazuje również proste zsumowanie masy środka transportu i masy przewożonych nim ładunków wskazanej w dokumentach przewozowych dołączonych do akt administracyjnych. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia art. 10 § 1 i 2 k.p.a. Są to zarzuty o charakterze procesowym, zatem ich skuteczność z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uzależniona jest od wykazania, że naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarżący pismem z [...] maja 2021 r. został przez organ pierwszej instancji zawiadomiony o wszczęciu postępowania i pouczony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Organ wezwał skarżącego do przedstawienia dokumentów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, poinformował jakie dowody zostały zgromadzone w aktach sprawy, wskazał również, że brak odpowiedzi na pismo w wyznaczonym terminie spowoduje wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o posiadany materiał dowodowy (k. 27-28 akt administracyjnych). W postępowaniu zainicjowanym odwołaniem nie były gromadzone żadne nowe dowody. W tej sytuacji nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że nie miał możliwości odniesienia się do stwierdzonych naruszeń. Skarżący miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, pomimo tego zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w prowadzonym na skutek skargi postępowaniu sądowym nie przedstawił żadnych okoliczności ani dowodów, które świadczyłyby o wadliwości ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji. Ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, odpowiadają standardom postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego zostały wyjaśnione, to odstąpienie przez organ od kontunuowania postępowania dowodowego i korzystania z innych środków dowodowych (w tym proponowanych przez stronę), nie może być kwalifikowane jako naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Sądowi z urzędu jest natomiast wiadome, że ustalenia z tej samej kontroli -przeprowadzonej [...] maja 2021 r., dotyczącej zespołu pojazdów o nr rej. [...] i [...], ujęte w tym samym protokole nr [...], były również podstawą do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za przejazd pojazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Wydana w tym przedmiocie ostateczna decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] została poddana kontroli sądowej. Wyrokiem z 13 października 2022 r. sygn. VI SA/Wa 1711/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń z tej samej kontroli nałożono na skarżącego karę pieniężną za brak pojazdu wykonującego pilotowanie. Sytuacja taka była wcześniej przedmiotem badania i oceny prawnej sądów administracyjnych (zob. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] maja 2022 r. sygn. VI SA/Wa 569/22 i z 4 października 2022 r. sygn. VI SA/Wa 1961/22, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie zwraca się uwagę, że zgodnie z art.140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Dyspozycją powołanego przepisu objęte są zatem dwie sytuacje faktyczne wzajemnie się wykluczające: 1. brak zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego lub 2. przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym, niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i 1a, wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub zarządca drogi (art. 140aa ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Natomiast zgodnie z art. 140ab ust. 2 tej ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia, co koresponduje z dyspozycją art. 140aa ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który wprowadza zasadę wymierzania kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Organ nie ma więc podstawy prawnej do nałożenia na przedsiębiorcę dwóch kar jednocześnie za brak zezwolenia i za naruszenie warunków zezwolenia. Pilotowanie pojazdu w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym możliwe jest tylko w przypadku, dozwolonego ruchu pojazdu nienormatywnego, na podstawie wydanego zezwolenia, a nie przejazdu pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia. Stanowisko to podzielił Sąd w składzie orzekającym. W rozpoznawanej sprawie, skarżący nie posiadał zezwolenia na ruch pojazdu nienormatywnego, nie mogą więc mieć zastosowania w sprawie sankcje przewidziane w przypadku naruszenia zasad dozwolonego ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w art. 64 ust. 1, a taką zastosował w sprawie organ. Są to dwie wzajemnie wykluczające się sytuacje, tym bardziej, że art. 140ab ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie kwestię te reguluje, wskazując, że w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Natomiast zastosowana wobec skarżącego sankcja w zaskarżonej decyzji, zgodnie z powołanym w decyzji art.140aa ust. 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczy sytuacji określonej w art. 64 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, czyli jednego z warunków dotyczącego dozwolonego ruchu pojazdu nienormatywnego, co do którego wymagane jest zezwolenie. Skoro strona nie posiadała zezwolenia i nie wykonywała, dozwolonego ruchu pojazdem nienormatywnym, o którym mowa w art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to nie tylko nie mogła naruszyć jego warunków, ale nie była w stanie ich spełnić, w szczególności warunków pilotowania zespołu pojazdów, bez wymaganego zezwolenia, którego nie posiadała. Jest to o tyle istotne, że tylko wtedy możliwe byłoby nałożenie na stronę sankcji określonej w art. 140ab ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1a, w wysokości 3000 zł - za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie. Ponadto z wydanych w sprawie decyzji wynika, że przedmiotem przejazdu był ładunek podzielny, doszło więc do naruszenia zakazu określonego w art. 64 ust.2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i otrzymanie przez stronę zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym w ogóle nie było możliwe, co wynika wprost z powołanego art. 64 ust. 2. Reasumując, w ocenie Sądu strona została bezpodstawnie ukarana na podstawie art. 140ab ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W sprawie zaistniała więc sytuacja, która nie wymaga dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, bowiem Sąd orzekł, że wymierzenie stronie kary na podstawie art.140ab ust. 3 pkt 1 nie znajduje uzasadnienia prawnego. Organ dokonał błędnej subsumcji przepisów prawa materialnego art. 64 ust. 1 pkt 3, art 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 140aa ust. 1, ust. 1a i ust. 3a pkt 1, art. 140ab ust. 2 i ust. 3 pkt 1 tej ustawy do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Z tych względów, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, zastosowanie przez organ art.189f k.p.a., bowiem kara pieniężna nałożona na stronę zaskarżoną decyzją, nie znajduje podstaw prawnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku, a na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne (pkt 2). Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, gdyż nie wniósł o to skarżący, pomimo pouczenia o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. zawartego w zawiadomieniu o rozprawie (pkt 7 pouczenia dla stron postępowania).