VI SA/Wa 1929/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "Prezes NFZ", "organ II instancji" lub "organ") decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1373 z późn. zm.), dalej "ustawa o świadczeniach", oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. J. (dalej "Strona", "Skarżący" lub "Płatnik składek") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "J.", od decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej organu I instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] w sprawie podlegania K. J. (dalej "Zainteresowany" lub "Wykonawca") obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresach: od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. oraz od dnia 1 września 2003 r. do dnia 25 czerwca 2004 r., z tytułu zatrudnienia na podstawie umów o charakterze umów o świadczenie usług, do których mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartych z płatnikiem składek, w związku z brakiem udziału strony bez jej winy w postępowaniu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o ustalenie objęcia zainteresowanego w okresach: od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. oraz od dnia 1 września 2003 r. do dnia 25 czerwca 2004 r., obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umów cywilnoprawnych o charakterze umów o świadczenie usług, do których mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartych z płatnikiem składek, nazwanych przez strony "umowami o dzieło". Przedmiotem umów było opracowanie i wygłoszenie cyklu wykładów z języka angielskiego. Rozpatrując wniosek organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], stwierdził, że zainteresowany podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresach: od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. oraz od dnia 1 września 2003 r. do dnia 25 czerwca 2004 r" z tytułu zawartych umów cywilnoprawnych o charakterze umów o świadczenie usług, do których mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu z płatnikiem składek, nazwanych przez strony "umowami o dzieło". Decyzja stała się ostateczna. Pismem z dnia 15 lutego 2011 r. Płatnik składek wystąpił do organu I instancji z wnioskiem o wznowienie postępowania, wskazując, że nie brał udziału w postępowaniu i nie miał możliwości złożenia wyjaśnień, a także skorzystania z praw przysługujących stronie. Organ I instancji w dniu [...] lutego 2011 r. decyzją nr [...] postanowił odmówić wznowienia postępowań uznając, iż płatnik składek nie jest stroną postępowania. W wyniku wniesionego odwołania, Prezes NFZ decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał decyzję w mocy. Płatnik składek wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na decyzję Prezesa NFZ nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1564/11, uchylił decyzję Prezesa NFZ oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że skarżący był stroną w postępowaniu, a organ I i II instancji błędnie ocenił brak interesu prawnego skarżącego w postępowaniu o wznowienie postępowania. Stosując się do wyroku WSA w Warszawie organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W toku wznowionego postępowania, organ I instancji wystąpił do zainteresowanego o wskazanie okoliczności wykonywania pracy na podstawie umów zawartych z Płatnikiem składek poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie. A także poinformował płatnika składek o wznowionym postępowaniu oraz pouczył o wszystkich uprawnieniach wynikających z k.p.a. W odpowiedzi Płatnik składek wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych opisów umów, przesłuchanie wszystkich osób objętych postępowaniem, przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych w załącznikach, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, przeprowadzenie dowodów z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, załączonych do pisma. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], w sprawie podlegania zainteresowanego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresach: od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. oraz od dnia 1 września 2003 r. do dnia 25 czerwca 2004 r., z tytułu zatrudnienia na podstawie umów o charakterze umów o świadczenie usług, do których mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartych z Płatnikiem składek, w związku z brakiem udziału strony w postępowaniu bez jej winy. Organ I instancji uznał, że treść spornych umów i warunki ich wykonywania uzasadniają uznanie ich za umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 k.c., a to skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego zainteresowanego w okresach realizacji umów. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. stwierdził zatem, że Zainteresowany podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu zawartych umów. W wyniku wznowionego postępowania organ I instancji uznał Płatnika składek za stronę postępowania i umożliwił udział w prowadzonym postępowaniu. Biorąc pod uwagę poczynione ustalenia oraz treść art. 146 § 2 k.p.a. decyzją nr [...] organ I instancji nie uchylił swojej decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Wadliwość procesowa polegająca na braku udziału Strony w postępowaniu nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego określonego w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. W wyniku wniesionego odwołania, Prezes NFZ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że organ administracji publicznej rozpoznający sprawę po wznowieniu postępowania musi badać nie tylko, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., lecz także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. Przepis ten zawiera dwie przesłanki negatywne, uniemożliwiające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Wystąpienie tych przesłanek nie ogranicza wprawdzie dopuszczalności samego wznowienia postępowania, natomiast ogranicza możliwość organu rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada więc, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu może prowadzić do wniosku, że pomimo usunięcia wad treść rozstrzygnięcia powinna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W takim wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 k.p.a. należy wykazać, jakiego naruszenia przepisów proceduralnych dopuścił się organ administracji publicznej w poprzednim postępowaniu, oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, że bezsporny jest fakt, że płatnik składek nie brał udziału w postępowaniu toczącym się w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego zainteresowanego z tytułu wykonywania przez niego pracy na rzecz płatnika składek. W tej sytuacji, organ I instancji słusznie przyjął, iż zaszły podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, o których mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i ponownej merytorycznej oceny sprawy. Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie było zaś ustalenie, czy zawarte przez strony umowy cywilnoprawne, nazwane "umowami o dzieło", były nimi faktycznie, czy też stanowiły inne umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Z akt sprawy wynika, że zainteresowany zawarł z płatnikiem składek w dniach: 10 listopada 2002 r. oraz 25 sierpnia 2003 r. umowy nazwane "umowami o dzieło". Przedmiotem umów było opracowanie i wygłoszenie cyklu wykładów z języka angielskiego, na podstawie materiałów własnych i dostarczonych przez zamawiającego. Zajęcia miały odbywać się w budynku Szkoły Podstawowej nr [...] w Z. w okresach: od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. oraz od dnia 1 września 2003 r. do dnia 25 czerwca 2004 r. w terminach ustalonych przez zamawiającego. Wynagrodzenie było płatne po opracowaniu i odbyciu miesięcznego cyklu wykładów oraz przedstawieniu w siedzibie firmy wypełnionej karty ewidencji jako podstawy rozliczenia miesięcznego za wykonanie dzieła. W sytuacji wykonania umów niezgodnie z zamówieniem lub gdy wystąpią usterki w realizacji umów, zamawiający zastrzegł sobie możliwość wstrzymania wypłaty wynagrodzenia do momentu usunięcia ich przez wykonawcę. Zdaniem organu II instancji, mając na względzie zadania placówki zajmującej się szeroko rozumianą oświatą, nie ma wątpliwości, iż celem zawartych umów było przekazanie wiedzy uczestnikom kursu i ich wyedukowanie w zakresie umiejętności językowych. Samo przeprowadzenie zajęć czy przygotowanie materiałów stanowiło jedynie "środek do celu" jakim była edukacja uczestników zajęć. Wiedza zdobyta przez nich oraz ewentualne umiejętności nie mogą być jednak utożsamione z wymaganym samoistnym i z góry określonym w umowie rezultatem. W ocenie organu II instancji, czynności wykonywane przez zainteresowanego w ramach przedmiotowych umów nie miały charakteru czynności przynoszących konkretny materialny rezultat, były one w istocie realizowane w ramach umów starannego działania, mających charakter umów o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Ewentualne powstałe materiały dydaktyczne w postaci np. skryptów, konspektów, czy syllabusa, również nie są samodzielnym, samoistnym czy zamierzonym rezultatem. Stanowiły one pomoc naukową, dydaktyczną mającą na celu prawidłowe zrealizowanie wykładu. Organ zauważył, iż opracowane materiały, jakkolwiek urzeczywistnione, stanowiły jedynie środek przekazu pozwalający "lepiej", "efektywniej" urzeczywistnić cel zawartych umów poprzez przeprowadzenie wykładów. Ponadto w przedmiotowych umowach rezultat nie został określony, lecz wskazano wykonywane przez zainteresowanego czynności w ramach ich realizacji polegające na nauczaniu języka angielskiego. Nie było więc przedmiotem badanej umowy stworzenie czegoś lub przetworzenie do postaci, w jakiej dotychczas nie istniało. Czynności wykonywane na rzecz płatnika składek były wyłącznie starannym działaniem wykonawcy umowy, który stosownie do posiadanych umiejętności wykonywał zlecone obowiązki. W rozpoznawanej sprawie Prezes NFZ uznał, że strona postępowania tj. płatnik składek bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji ostatecznej, tym samym wydanie tej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, niemniej merytoryczne rozstrzygniecie sprawy było prawidłowe, a tym samym spełnione zostały przestanki o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Na decyzję Prezesa NFZ płatnik składek złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie: A. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji przez Prezesa NFZ, mimo że organ I i II, wbrew dyspozycji przepisu art. 149 § 2 k.p.a. nie przeprowadzili postępowania co do istoty sprawy; B. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 77 § 1, 78 i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że organ I instancji pominął i nie rozpoznał wniosków dowodowych zawartych w podaniu o wznowienie postępowania oraz wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 23 maja 2014 r. i przyjął a priori, bez zapoznania się z tymi dowodami, że są one nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy; C. art. 136 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego przez organ II instancji, mimo stosownych wniosków złożonych przez pełnomocnika skarżącego w odwołaniu oraz w późniejszych pismach z dnia 23 grudnia 2014 r. oraz z dnia 21 stycznia 2015 r., tj.: a. ponowienie wniosków dowodowych zawartych: w podaniu o wznowienie postępowania z dnia 15 lutego 2011 r.; w piśmie pełnomocnika strony z dnia 19 maja 2014 r.; w piśmie pełnomocnika strony z dnia 23 maja 2014 r., w szczególności wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków: W. W., W. S., A. Z., M. R., R. B. i P. S.; w piśmie pełnomocnika strony z dnia 9 czerwca 2014 r.; w piśmie pełnomocnika strony z dnia 22 lipca 2014 r., b. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i wezwanie na rozprawę osób będących stronami we wszystkich analogicznych sprawach toczących się przez organem odwoławczym a dotyczących decyzji organu I instancji, c. o zwrócenie się do ZUS celem aktualizacji jego stanowiska w zakresie objęcia strony ubezpieczeniem zdrowotnym; D. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej, mimo że organ I instancji pominął wniosek skarżącego o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej; E. art. 32 i art. 64 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez organy I i II instancji, że czynności procesowe podjęte przez adw. M. D. do dnia 12 sierpnia 2014 r. są bezskuteczne sytuacji gdy: - pierwsze pełnomocnictwo do reprezentacji przez organem zostało złożone jeszcze przed wszczęciem postępowania i złożeniem wniosku o wznowienie postępowania - vide: załącznik do pisma o odmowie dopuszczenia do akt, - kolejne pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawach wznowienia były składane w postępowaniu przed WSA oraz NSA, - następnie organ samodzielnie adresował do adw. M. D. pisma merytoryczne uznając go za pełnomocnika (vide: np. pismo z dnia 6 lipca 2014 r., 10 lipca 2014 r.), - jeżeli nawet organ uznawał, że adw. M. D. nie był umocowany do reprezentacji płatnika składek na etapie składania poszczególnych pism to winien wezwać tego pełnomocnika do uzupełnienia braków poprzez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa lub ewentualnie wystosować do adw. A. D. prośbę o potwierdzenie czynności przez adw. M. D., - wnioski dowodowe zawarte w pismach złożonych przed dniem 12 sierpnia 2014 r. zostały ponowione w późniejszych pismach z dnia 23 grudnia 2014 r. oraz 21 stycznia 2015 r.; F. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu przez organ postępowania administracyjnego z pominięciem strony oraz na zaniechaniu zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a tym samym pozbawienie możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranych materiałów oraz zgłoszenia nowych żądań, w szczególności wniosków formalnych i dowodowych; G. art. 36 § 1 oraz 10 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niezawiadomienie strony, ani jej pełnomocnika ani razu w przeciągu 3 lat trwania postępowania o przedłużeniu postępowania i jego przyczynach, co w powiązaniu z zaniechaniem zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania, doprowadziło do zaskoczenia skarżącego faktem wydania decyzji i uniemożliwiło końcowe zapoznanie się z aktami i złożenie finalnych wniosków dowodowych, jak również zaktualizowanie dowodów i stanowiska, które to po 3 latach znacznie ewoluowało; H. art. 10 w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że organ I instancji nie poinformował strony o terminach przesłuchania świadków (oraz stron) co pozbawiło stronę oraz jej pełnomocnika prawa do uczestnictwa o przesłuchaniach oraz uniemożliwiło zadawanie pytań oraz ustosunkowywanie się do wypowiedzi świadków; I. art. 10 w zw. z art. 75 oraz 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że organ I instancji przesłuchał świadków w formie pisemnej tj. poprzez wysłanie im listy pytań i umożliwienie udzielenie odpowiedzi pisemnych, co pozbawiło stronę prawa do zadawania pytań i ustosunkowywania się i składania wyjaśnień; J. art. 10 w zw. z 75 § 1 oraz 123 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające zaniechaniu wydawania postanowień w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu, co doprowadziło do zaskoczenia strony faktem odmowy przeprowadzenia wszystkich zawnioskowanych dowodów (strona dowiedziała się o tym z uzasadnienia decyzji) i uniemożliwiło zaoferowanie innych dowodów w sprawie; K. art. 14 k.p.a. poprzez rażące braki w dokumentacji rozpoznawanej sprawy, w szczególności: brak w aktach pism strony wysyłanych po dacie 23 maja 2014 r., tj. brak pism z dnia 9 czerwca 2014 r., 22 lipca 2014 r., 5 sierpnia 2014 r. i 11 sierpnia 2014 r.; brak protokołów ze stawiennictwa pełnomocników skarżącego na czynność wysłuchania stron, tj. adw. A. D. z dnia 26 czerwca 2014 r. oraz aplikanta adwokackiego P. P. z dnia 25 czerwca 2014 r.; brak kompletnej metryki oraz kompletnej numeracji akt; L. art. 15 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego przez organ II instancji, co pozbawiło stronę prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w postępowaniu dwuinstancyjnym; M. art. 65 § 2, art. 632, art. 734 i art. 750 k.c. w zw. art. 9 ust. 1 pkt 1 lit e ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. z 2003, Nr 45, poz. 391 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że umowa łącząca zainteresowanego ze skarżącym stanowiła umowę o świadczenie usług, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia łączącej trony umowy wskazuje, iż była to umowa o dzieło. W pkt 3 petitum skargi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: pisma pełnomocnika uczestnika postępowania z dnia 23 maja 2014 r. wraz z załącznikami; pisma z dnia 9 czerwca 2014 r., pisma pełnomocnika strony z dnia 22 lipca 2014 r.; pisma z dnia 19 września 2014 r. - pismo pełnomocnika uczestnika postępowania; pisma z dnia 14 października 2014 r. - odpowiedź na pismo; pisma z dnia 23 grudnia 2014 r. - pismo po zapoznaniu się z treścią akt w Centrali NFZ; pisma z dnia 21 stycznia 2015 r. - wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału; pisma z dnia 21 stycznia 2015 r. - pismo po zapoznaniu się z treścią aktu w organie I instancji, na okoliczność ich treści, w szczególności na okoliczność wniosków dowodowych kierowanych przez stronę do organów I i II instancji zmierzających do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. treści umowy łączącej skarżącego i zainteresowanego oraz aktualnego stanowiska ZUS w tej kwestii, a także ewentualnie na okoliczność niekompletności akt postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania w związku z wystąpieniem okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 pkt 4 i § 2 k.p.a.Sąd podzielił stanowisko organu co do tego, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W konsekwencji organ słusznie nie uchylił ostatecznej Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] W tym miejscu wyjaśnić należy, że obowiązkiem organu administracyjnego rozpoznającego sprawę po wznowieniu postępowania było nie tylko zbadanie, czy istniały przyczyny wznowienia podane w art. 145 § 1 k.p.a., ale także ustalenie, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 § 1 k.p.a., zgodnie z którym uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b tej ustawy, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat oraz art. 146 § 2 k.p.a. stanowiącym, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Artykuł ten zawiera zatem dwie negatywne przesłanki ograniczające dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania i rozstrzygnięcia we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Wyjaśnić przy tym należy, że mająca zastosowanie w sprawie przesłanka przewidziana w art. 146 § 2 k.p.a. zakłada, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ujawnienie się określonych wad, a następnie ich usunięcie we wznowionym postępowaniu nie musi prowadzić do uchylenia wcześniejszej decyzji, którą wydano w postępowaniu dotkniętym wadami. W sytuacji zatem, gdy zaszły przesłanki wznowienia i jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ, działając na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., powinien ograniczyć się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz podania przyczyny, z której powodu nie może uchylić decyzji. W sytuacji takiej organ powinien wykazać, że nawet gdyby uchylił zaskarżoną decyzję z powodu wadliwości postępowania, to nowe rozstrzygnięcie byłoby tożsame z dotychczasowym jako zgodnym z prawem materialnym. Tym samym, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to brak jest podstaw do jej uchylenia również w przypadku, gdy postępowanie, w którym ją wydano, było dotknięte wadą na skutek braku udziału strony w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do zakwestionowania merytorycznej oceny dokonanej przez organy obu instancji. Rozpatrując sprawę, Prezes NFZ zgromadził materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i dokonał jego szczegółowej oceny zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a ocena ta znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu Skarżący działający przez pełnomocnika miał zapewniony w toku postępowania administracyjnego czynny udział, o czym świadczą znajdujące się w aktach stanowiska pełnomocnika Skarżącego wyrażone w pismach z 15 grudnia 2014 r. oraz 21 stycznia 2015 r. W tym miejscu należy wskazać, że bezsporne jest, że Skarżący jako płatnik składek, nie brał udziału w postępowaniu toczącym się w sprawie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego zainteresowanego co było podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego. Osią sporu w rozpoznawanej sprawie jest natomiast kwalifikacja zawartych umów jako umów o dzieło bądź też umów o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o umowie zlecenia. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny charakteru prawnego umów zawartych między Płatnikiem a Zainteresowanym i rozstrzygnięcia czy umowy te są, jak twierdzi Skarżący, umowami o dzieło, które nie dają podstaw do objęcia Zainteresowanego obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, czy też są, zgodnie z poglądami organów – NFZ i ZUS, umowami o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia, a których zawarcie i wykonywanie daje podstawę do objęcia Wykonawcy(Zainteresowanego) umowy obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 627 k.c. przez umowę o dzieło rozumie się zobowiązanie do wykonania oznaczonego dzieła za wynagrodzeniem. W stosunkach tego rodzaju chodzi o zobowiązanie do osiągnięcia w przyszłości indywidualnie oznaczonego, samoistnego, obiektywnie możliwego a subiektywnie pewnego rezultatu pracy ludzkiej, o charakterze materialnym lub niematerialnym. Niezależnie od wątpliwości dotyczących możliwości uznania za dzieło rezultatów niematerialnych, nieucieleśnionych w rzeczy, wskazać należy, że rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy może być wynik czynności, a nie sama czynność. Tym samym umowa o dzieło jest umową o "rezultat usługi". Przypomnieć w tym miejscu należy, że przedmiotem umów zakwestionowanych przez ZUS, a następnie organy NFZ, było opracowanie i wygłoszenie cyklu wykładów z języka angielskiego na podstawie materiałów własnych i dostarczonych przez Płatnika (por. § 1 umów z 10 listopada 2002 r. i 25 sierpnia 2003 r.). Odnotować należy, że w wyroku z 4 czerwca 2014 r. (sygn. akt II UK 420/13) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że możliwe jest zawarcie umowy o dzieło, której przedmiotem jest wygłoszenie wykładu, pod warunkiem jednak, iż wykładowi można przypisać cechy utworu. Ten warunek spełnia tylko wykład naukowy o charakterze niestandardowym, niepowtarzalnym, wypełniający kryteria twórczego indywidualnego dzieła naukowego. Natomiast wykonanie szeregu powtarzających się czynności, takich jak cykliczne prowadzenie zajęć nauki języka obcego, jest cechą charakterystyczną dla umów o świadczenie usług (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II UK 12/14). Rozpoznając sprawę, Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia stanowiska organów, zgodnie z którym umowę, której przedmiotem było nauczanie języka obcego, niezależnie od nazwy umowy nadanej przez strony, należało ocenić jako umowę o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Zauważyć bowiem należy, że prowadzenie zajęć nauczania języka obcego nie odrywa się od osoby prowadzącego te zajęcia i trwa tak długo, jak same zajęcia, nie pozostawiając ucieleśnionego rezultatu. Za taki rezultat nie mógł być uznany np. konkretny poziom znajomości języka obcego, jaki osiągnie każdy z uczestników zajęć prowadzonych przez wykładowcę. Jest to wyłącznie staranne działanie wykonawcy umowy, który stosownie do posiadanej wiedzy przekazuje ją uczestnikom zajęć bez gwarancji posługiwania się danym językiem, gdyż taki rezultat należy uznać za obiektywnie nieosiągalny. Odnotować przy tym należy, że przeciwne stanowisko sprzeciwiałoby się właściwości (naturze) zawiązanego stosunku zobowiązaniowego, o której mowa w art. 3531 k.c. Przyjmujący zamówienie może jedynie zobowiązać się do starannego przeprowadzenia wszystkich czynności umożliwiających zaznajomienie się z językiem obcym oraz umożliwiających posługiwanie się nim, ale nie przyjmuje na siebie odpowiedzialności za ich rezultat, co nakazuje oceniać taką umowę z punktu widzenia art. 750 k.c. Poziom opanowania materiału przez uczestników zajęć nie może być oceniany, jako rezultat w znaczeniu określonym w art. 627 k.c. Wskazać w tym miejscu należy, że Sąd [...] w L. w wyroku z [...] czerwca 2013 r., sygn. akt [...], wskazał, iż w przypadku przeprowadzenia cyklu zajęć dydaktycznych z języka obcego nie występuje żaden rezultat uwidoczniony w jakiejkolwiek postaci materialnej lub niematerialnej. Nie ma także podstaw do konstruowania ewentualnej odpowiedzialności za wady "dzieła". Lektor nie może bowiem zobowiązać się do tego, że jego uczeń z całą pewnością opanuje język na zakładanym poziomie, gdyż jest to kwestia indywidualnych zdolności, ambicji i wysiłku każdego słuchacza. Praca lektora polega na starannym działaniu, w celu przekazania określonego zasobu wiedzy uczestnikom kursu, motywowania ich do nauki czy sprawdzania postępów. Poziom opanowania materiału i umiejętności uczestników kursów językowych nie stanowi rezultatu w znaczeniu art. 627 k.c. Nadto fakt cykliczności prowadzenia wykładów i nauczania oraz wielomiesięczny (6 lub 7- miesięczny) czasookres prowadzenia wykładów nadaje im charakter czynności powtarzalnych. Wprawdzie dobór metodologii nauczania jest zindywidualizowany przez wykładowcę, ale nie zmienia to usługi edukacyjnej w umowę rezultatu, gdyż wkład w postaci wysiłku intelektualnego jest elementem obowiązku starannego działania. W ocenie Sądu takiej oceny charakteru umowy zawartej przez Skarżącego z Wykonawcą nie mogły zmienić podnoszone w skardze zarzuty związane z naruszeniem w sprawie przepisów postępowania. Podkreślić w tym miejscu należy, że konieczność uchylenia decyzji przez Sąd może być spowodowana wyłącznie takim naruszeniem przepisów, które mogło spowodować, iż wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia, a Skarżący również nie wykazał wystąpienia tak daleko idącego wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Wnioski dowodowe złożone przez Skarżącego w postępowaniu administracyjnym i sądowym nie zostały właściwie uporządkowane przez odniesienie ich do okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Jako przykład wskazać należy wniosek Skarżącego o przesłuchanie w postępowaniu administracyjnym osób reprezentujących jednostki wojskowe, podczas gdy w stanie faktycznym sprawy nie chodzi o świadczenie usług na rzecz takiego podmiotu. Skarżący nie wykazał także związku ze sprawą innych świadków, o których przesłuchanie wnosił w piśmie z 23 maja 2014 r. w odniesieniu do zawieranych przez Płatnika umów w ramach współpracy z klientami indywidualnymi, w ramach współpracy z podmiotami gospodarczymi czy szkołami oraz gimnazjami. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty związane z nieuwzględnieniem wniosku o przesłuchanie "wszystkich osób objętych niniejszym postępowanie, na okoliczność charakteru i przebiegu realizowanych przez nie umów". Zauważyć bowiem należy, że sprawa poddana pod ocenę Sądu dotyczy umów zawartych z Wykonawcą i w tym zakresie za pozbawione znaczenia należy uznać okoliczności wykonywania umów zawartych przez Skarżącego z innymi osobami. Odnotować również należy, że pełnomocnik skarżącego nie wskazał, jakie pytania powinny zostać zadane w toku postępowania w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy niewyjaśnionych pytaniami zadanymi Wykonawcy i Płatnikowi w pismach organu z 9 maja 2014 r. Z kolei, jeśli chodzi o przedstawione w toku postępowania kopie dokumentów, w tym m.in. decyzji ZUS oraz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, które miały potwierdzać, że w analogicznych sprawach nie stwierdzono podstaw do objęcia określonych osób obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu wykonywania umowy na rzecz płatnika składek, uznać należy, że każda sprawa administracyjna ma charakter indywidualny, w konsekwencji czego organ dokonuje zindywidualizowanej oceny określonej sprawy. Podobnie należy odnieść się do wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, celem przesłuchania świadków i stron oraz rozpoznania łącznie kilkudziesięciu analogicznych spraw Skarżącego, bowiem jak już Sąd wskazał wyżej, każda sprawa administracyjna rozpoznawana jest indywidualnie przez organ a następnie przez Sąd i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, jakie umowy i w jakich okolicznościach Skarżący zawierał z innymi podmiotami. Niezależnie od powyższego należy odnotować, że w aktach sprawy znajdują się pisma pełnomocnika Skarżącego z 9 czerwca , 22 lipca 2014 r. 11 sierpnia 2014 r., których brak zarzucono w złożonej skardze. Brak jest pisma z 5 sierpnia 2014 r., jednakże tak jak w przypadku pozostałych pism co do, których strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a., Sąd nie mógł uwzględnić powyższego pisma w rozstrzygnięciu, bowiem strona nie załączyła powyższego pisma do skargi. Ponadto strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobniła iż takie pismo zostało do organu wniesione, jaka była jego treść i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to pismo na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Dodatkowo należy odnotować, że zgodnie z pismem organu z 9 czerwca 2014 r. przesłuchanie w charakterze strony K. J. miało odbyć się 25 czerwca 2014 r. Jednak w wezwaniu do osobistego stawiennictwa z dnia 9 czerwca 2014 r. organ wskazał na dodatkową możliwość złożenia pisemnych wyjaśnień, z której K. J. skorzystał pismem z 19 czerwca 2014 r. odpowiadając na pytania organu. Z akt sprawy nie wynika aby K. J. stawił się na wezwanie z dnia 9 czerwca 2014 r. osobiście w siedzibie organu w dniu 25 czerwca 2014 r. Z tego względu niesporządzenie protokołu stawiennictwa pełnomocnika Skarżącego w tym dniu, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Natomiast na 26 czerwca 2014 r., nie został wskazany przez organ termin przesłuchania strony, zarzut jest więc całkowicie niezrozumiały. W skardze nie wykazano również jak ta okoliczność mogła wpłynąć na rozstrzygniecie w niniejszej sprawie. W przypadku pism z 19 września 2019 r. oraz z 21 stycznia 2015 r.( po zapoznaniu z treścią decyzji organu), których brak jest w aktach sprawy, Sąd uwzględnił wniosek strony. Jak wynika z pisma 19 września 2014 r. strona domagała się wydania i doręczenia postanowień dowodowych oraz wydania postanowień o włączeniu do akt sprawy dokumentów załączonych do pisma z dnia 23 maja 2014 r. Postanowień tych brak w aktach sprawy, ale organ odniósł się do wniosków dowodowych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a następnie po wniesieniu skargi do Sądu, wszystkie wnioski i dowody przedłożone przez stronę zostały ocenione przez Sąd. Dokumenty załączone przez Stronę do pisma z 23 maja 2014 r. znajdują się w aktach sprawy i również zgodnie z art.133 p.p.s.a. podlegały ocenie Sądu. W piśmie z 21 stycznia 2015 r.(po zapoznaniu z decyzją organu) Strona wyraziła swoja ocenę co do błędnej kwalifikacji prawnej organu, zawieranych przez Skarżącego umów argumentując, iż umowy te są umowami o dzieło w rozumieniu art.627 k.c. Sąd rozważył tę argumentację, jednakże zauważenia wymaga, iż stanowisko strony w powyższym piśmie nie dotyczy umów zawartych z Zainteresowanym, ale innymi podmiotami, co jak już Sąd wskazywał wyżej, nie mogło mieć wpływu, na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Co do pozostałych dowodów, wskazanych w pkt 3 petitum skargi, o przeprowadzenie których wnioskowała Strona, wskazać należy, iż zbędne było przeprowadzenie dowodu uzupełniającego przez Sąd na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a., ponieważ pisma z dnia: 23 maja 2014 r., 9 czerwca 2014 r., z 22 lipca 2014 r.,14 pażdziernika 2014 r.,23 grudnia 2014 r., 21 stycznia 2015 r.(wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego) znajdują się w aktach sprawy, a więc na podstawie art.133 p.p.s.a. z urzędu, stanowią materiał dowodowy na podstawie których orzekał Sąd w niniejszej sprawie. Ponadto należy odnotować, że prowadzenie metryki postępowania jest czynnością techniczną polegającą na utrwaleniu informacji o datach, czynnościach i ich wykonawcach podejmowanych w toku postępowania administracyjnego. Jako taka czynność prowadzenia metryki postępowanie nie ma zatem wpływu na sam proces wydania rozstrzygnięcia i jego prawidłowość. Odnotować jednakże należy, że obowiązujące przepisy zezwalają na bieżące prowadzenie metryki postępowania w formie elektronicznej (por. § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 6 marca 2012 r. w sprawie wzoru i sposobu prowadzenia metryki sprawy – Dz.U. z 2012 r. poz. 250), przy czym metrykę prowadzoną w formie elektronicznej drukuje się i załącza do akt postępowania po wykonaniu ostatniej czynności w sprawie (por. § 3 ust. 2 przywołanego rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się metryki postępowań prowadzonych przez organy zarówno w pierwszej instancji, jak i drugiej. Niezależnie od powyższego odnotować należy, że zgodnie z zasadą ekonomiki postępowania przedmiotem dowodzenia w toku postępowania administracyjnego mogą być wyłącznie okoliczności niezbędne dla wydania rozstrzygnięcia wynikające z zakresu normy materialnej, a nie wszystkie okoliczności wykazujące związek ze sprawą. Zebrany pod tym kątem materiał dowodowy należy uznać za zgodny z przepisami postępowania, nawet jeżeli strona postępowania wyciąga na jego podstawie wnioski odmienne od konkluzji organu. Podkreślić przy tym należy, że niedokładne określenie przedmiotu umowy nie może skutkować automatycznym przyjęciem, że strony umowy zmierzały do uzyskania określonego rezultatu, który może być osiągnięty różnymi środkami prawnymi (różnymi rodzajami umów). Przenosząc te spostrzeżenia na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że nieprecyzyjne sformułowanie przedmiotu umowy nie może przemawiać za zwolnieniem z podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organami, że przedmioty poszczególnych umów (wygłoszenie cyklu wykładów z języka angielskiego) polegają, zgodnie z przedstawionymi powyżej wywodami, na starannym wykonaniu określonych czynności, nie zaś osiągnięciu określonego rezultatu. Organy słusznie przyjęły, że umowy zawarte z Wykonawcą nie noszą znamion umowy o dzieło, gdyż dotyczyły one wykonywania określonych czynności, a nie osiągnięcia określonego, mierzalnego rezultatu podlegającemu testowi na występowanie wad. W ocenie Sądu terminologia, jaką posłużyły się strony, zawierając sporne umowy, bezsprzecznie nie przesądza o zakwalifikowaniu ich do grupy umów o dzieło, gdyż to nie nazwa umowy przesądza o jej charakterze, ale jej treść decydująca o charakterze (istocie) łączącego strony stosunku. W konsekwencji powyższego Prezes NFZ nie naruszył również art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osobami z nimi współpracującymi. W ocenie Sądu Prezes NFZ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organy rozpatrując sprawę zgromadziły w aktach materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięć i dokonały jego szczegółowej oceny, czyniąc to zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a ocena ta znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, uzasadniając zaskarżoną decyzję w sposób wyznaczony treścią art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu Skarżący, działający przez pełnomocnika, miał zapewniony w toku postępowania administracyjnego czynny udział, o czym świadczą znajdujące się w aktach wyrażone przez niego stanowiska - pisma z 23 grudnia 2014 r. oraz z 21 stycznia 2015 r. Reasumując zdaniem Sądu organ prawidłowo zastosował również przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, co było konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że skoro ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadziła do rozstrzygnięcia tożsamego z rozstrzygnięciem zawartym we wcześniejszej decyzji wydanej w postępowaniu objętym wadami skutkującymi wznowieniem postępowania, to zaszły przesłanki określone w art. 146 § 2 k.p.a. i organ prawidłowo ograniczył swoje rozstrzygnięcie do stwierdzenia wydania pierwotnej decyzji z naruszeniem prawa, realizując dyspozycję art. 151 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną