VI SA/Wa 186/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. sp. o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką postanawia: odrzucić skargę.

Skarżąca – N sp. o.o. z siedzibą w W, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie oraz prawem przewidzianym trybie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Sąd zarządzeniem z 26 stycznia 2017 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu z jej KRS. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej 6 lutego 2017 r., a jego odbiór pokwitował upoważniony pracownik (z.p.o. k. 11 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Na wstępie Sąd zauważa, że wezwanie w zakresie braku formalnego skargi zostało odebrane przez upoważnionego pełnomocnika skarżącej – tego samego, który w toku postępowania administracyjnego odbierał w imieniu skarżącej kierowaną do niej korespondencję, w tym zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżąca została zatem skutecznie wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie KRS. Wezwanie to zostało doręczone 6 lutego 2017 r. wraz z pouczeniem, że niewykonanie tego wezwania skutkować będzie odrzuceniem skargi. Zatem ostatnim dniem zakreślonego, ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków skargi był 13 lutego 2017 r. Sąd stwierdza, że przedmiotowe wezwanie do chwili obecnej nie zostało przez skarżącą wykonane. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w sentencji, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.