VI SA/Wa 1741/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przejazdu po drogach publicznych bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia odrzucić skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: GITD lub organ) nałożył na M. P. (dalej jako: skarżący) karę pieniężną w wysokości 1500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o nr rejestracyjnym [...] w dniu [...] stycznia 2019 r. Skarżący w dniu 9 lipca 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Następnie, w dniu 16 lipca 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę decyzję. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jeżeli zaś stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W powyższego wynika, że w art. 52 § 3 P.p.s.a. ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie, jednakże nie oznacza to, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast jeżeli wystąpi ona z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to traci możliwość wniesienia skargi do sądu. W przypadku zaś złożenia obydwu tych środków, skarga będzie podlegała rozpoznaniu przez sąd jedynie wówczas, gdy zostanie wniesiona jako pierwsza. Niedopuszczalne jest bowiem, aby ta sama decyzja była przedmiotem oceny organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym oraz jednocześnie sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 25 lipca 2019 r., II SA/Wa 561/19, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że skarżący najpierw złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skargę do sądu administracyjnego. W tej sytuacji Sąd nie może rozpoznać skargi od decyzji wydanej w pierwszej instancji, ponieważ jest ona przedmiotem weryfikacji przez organ administracji publicznej, który ją wydał. Dopiero rozstrzygnięcie wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie mogło być skutecznie zaskarżone do sądu administracyjnego i poddane kontroli. W tym stanie faktycznym wniesiona skarga jest niedopuszczalna w świetle art. 52 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi w takiej sytuacji może być jedynie decyzja wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto Sąd zwraca uwagę, że skarżący załączył do skargi potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi. Jednak w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wpis od skargi został jedynie potwierdzony w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1739/19. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.