VI SA/Wa 166/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 25 grudnia 2024 r. [...][...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca", "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ") z [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, że decyzją z [...] listopada 2024 r. nr [...] cofnął Stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (seria [...] numer [...]). Pismem z 26 listopada 2024 r. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie pismem z 25 grudnia 2024 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że co do zasady strona musi najpierw wykorzystać administracyjny tok instancji (odwołanie, zażalenie), a dopiero później ma prawo wnieść skargę na rozstrzygnięcie, wydane przez organ odwoławczy. Ustawodawca uczynił wyjątek w sytuacji, gdy przysługującym stronie środkiem prawnym jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, cechujący się brakiem dewolutywności –sprawę rozpoznaje jeszcze raz ten sam organ, który wydał kwestionowaną decyzję. Wówczas strona ma wybór, z jakiego środka korzysta – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czyli z administracyjnej drogi odwoławczej, czy też od razu decyduje się na wniesienie skargi do sądu. Wybranie pierwszej opcji nie pozbawia strony możliwości złożenia skargi od decyzji, wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Należy zaznaczyć, że możliwość wyboru środka prawnego nie oznacza, że strona może korzystać z obu możliwości zakwestionowania decyzji równolegle. Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której zarówno sąd (w ramach postępowania, zainicjowanego skargą) jak i organ administracji publicznej (rozpatrujący sprawę ponownie) dokonywałyby kontroli zgodności z prawem tej samej decyzji ostatecznej. Te dwa postępowania – sądowoadministracyjne oraz administracyjne, wszczęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy – nie mogą toczyć się jednocześnie. Mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której w obrocie prawnym zaistniałyby dwa wzajemnie ze sobą sprzeczne rozstrzygnięcia, odnoszące się do tej samej decyzji pierwszoinstancyjnej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, że od zaskarżonej do tut. Sądu decyzji GITD z [...] listopada 2024 r. Stronie przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub skarga do sądu administracyjnego (art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a." w zw. art. 52 § 3 p.p.s.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika również, że Strona skorzystała z instytucji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bowiem bezsporne jest, że pismem z 26 listopada 2024 r. (nadanym w dniu 9 grudnia 2024 r.) wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy przez GITD. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że wniesienie skargi od decyzji z [...] listopada 2024 r. jest niedopuszczalne z uwagi na dokonane przez Skarżącą skorzystanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika, że ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru zostało pozostawione stronie. Skoro wybrała jako pierwszy – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - to późniejsza skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Krakowie z 30 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 7/22). W orzecznictwie wskazuje się także, że decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowanie w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd administracyjny nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17). W rozpoznawanej sprawie Skarżąca została prawidłowo pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Skoro wybrała jako pierwszy – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - to późniejsza skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.