VI SA/Wa 1620/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. "A." Sp. j. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia patentu na wynalazek oddala skargę

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe [...] spółka jawna z siedzibą w C., utrzymał w mocy decyzję własną z [...] listopada 2017 r. stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Łącznik przegubowy" [...]. Wydając powyższą decyzję organ działał na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 776, dalej p.w.p.). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] marca 2017 r. Urząd Patentowy RP wydał decyzję o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Łącznik przegubowy" [...], pod warunkiem uiszczenia przez zgłaszającego opłaty za pierwszy okres ochrony w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi zgłaszającego [...] marca 2017 r., trzymiesięczny termin do wniesienia wymaganej opłaty upłynął z dniem [...] czerwca 2017 r. W wyznaczonym terminie opłata za pierwszy okres ochrony nie została uiszczona, dlatego też Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu. W ustawowym terminie ([...] lutego 2018 r.) wpłynął do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści wniosku ustanowiona w sprawie pełnomocnik wyjaśniła, że decyzja o udzieleniu patentu została nadesłana do jej kancelarii [...] marca 2017 r. wraz z innymi dokumentami, które podlegają digitalizacji i wprowadzeniu do systemu, a ich kopie są doręczane mocodawcom. Pełnomocnik podniosła, że w systemie jej kancelarii nie znajduje się ślad wpływu decyzji o udzieleniu patentu na przedmiotowy wynalazek a o istnieniu decyzji o udzieleniu patentu pełnomocnik dowiedziała się dopiero po otrzymaniu decyzji stwierdzającej jej wygaśnięcie. Odwołała się do okoliczności, które miały miejsce w 2016 i 2017 r. W marcu 2017 r. w siedzibie kancelarii mieli pojawić się instalatorzy w celu zamontowania nowego łącza światłowodowego. Wykonywany przez nich montaż instalacji dezorganizował pracę kancelarii. Pełnomocnik wyraziła przypuszczenie, że właśnie w tym czasie jedna z osób mogła - zapewne nieumyślnie - zabrać wraz ze swoimi dokumentami decyzję o udzieleniu patentu. Dlatego decyzja ta nie dotarła do rąk pełnomocnika zgłaszającego. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dołączono dokumenty mające uwiarygodnić argumentację przedstawioną przez pełnomocnika, tj. oświadczenie informatyka współpracującego z kancelarią pełnomocnika, pisemne potwierdzenie odbioru routera w dniu [...] czerwca 2017 r. pismo kierowane do operatora z [...] czerwca 2017 r. oraz dowód opłaty za ochronę wynalazku [...]. Ponownie rozpoznając sprawę organ utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2017 r. Powołując się na art. 225 ust. 3 p.w.p. podał, że decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu z powodu nieuiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. W ocenie Urzędu Patentowego RP zarzut dotyczący niedoręczenia decyzji jest bezpodstawny, a to, że odebrana korespondencja nie trafiła ostatecznie do rąk pełnomocnika ani nie została poddana digitalizacji (zgodnie z praktyką przyjętą w biurze) nie ma wpływu na skuteczność doręczenia decyzji. Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia przesyłki zawierającej decyzję o udzieleniu patentu na zgłoszony wynalazek. Zgodnie zaś z adnotacją umieszczoną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej korespondencji, decyzja powyższa została przyjęta przez pracownika kancelarii w dniu [...] marca 2017 r. Obok daty widnieje również odręczny podpis odbiorcy oraz pieczęć kancelarii. Opłata za ochronę patentu nie została uiszczona w terminie trzech miesięcy od doręczenia decyzji, obowiązek ten został dopełniony dopiero, w dniu złożenia przez pełnomocnika wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. [...] lutego 2018 r. W ocenie organu powołane przez pełnomocnika zgłaszającego zdarzenia mające na celu uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wymaganej opłaty stanowią okoliczności, którym przy dochowaniu należytej staranności można było zaradzić. Zdarzenia na które powołała się pełnomocnik. towarzyszące utracie korespondencji, zawierającej decyzję o udzieleniu patentu, są jedynie przypuszczeniami pełnomocnika, jakoby z powodu trwających prac montażowych w siedzibie kancelarii korespondencja mogła zaginąć. Opisane zdarzenia, w świetle dokumentacji złożonej do akt sprawy, w małym stopniu wydają się mieć związek z utraceniem korespondencji urzędowej, która napłynęła do kancelarii pełnomocnika pod koniec marca 2017 r. W wyjaśnieniach pełnomocnika organ stwierdził pewne sprzeczności. W treści wniosku pełnomocnik zaznaczyła, że pod koniec 2016 r. i na początku 2017 r. w jej kancelarii odbywały się prace związane z instalacją łącza światłowodowego, które dezorganizowały funkcjonowanie biura. W tym czasie miało dojść do omyłkowego i nieumyślnego przejęcia korespondencji urzędowej przez pracowników zewnętrznych zajmujących się montażem przyłącza internetowego. Z kolei z pisma kierowanego do operatora dostarczającego Internet wynika, że prace te miały miejsce [...] czerwca 2017 r., zaś od [...] do [...] czerwca 2017 r. występowały trudności z działaniem Internetu uniemożliwiające działanie kancelarii przez kolejne kilka dni, tzn. znacznie później niż to opisała we wniosku pełnomocnik. Niezależnie od wskazanych powyżej niejasności w wyjaśnieniach pełnomocnika, kluczowa w ocenie organu wydaje się kwestia niezachowania przez nią należytej staranności w zabezpieczeniu dokumentacji wpływającej do kancelarii, gdzie wykonywane były prace instalacyjne. Montaż przyłączy lub inne czynności wykonywane przez osoby spoza kancelarii z reguły wpływają negatywnie na bieżące funkcjonowanie biura, jednakże to na profesjonalnym pełnomocniku i jego pracownikach ciąży obowiązek zminimalizowania ryzyka wystąpienia nieprawidłowości w swojej bieżącej pracy. Właściwe przygotowanie pomieszczeń i odpowiednie zabezpieczenie dokumentacji urzędowej z pewnością uchroniłoby pełnomocnika przed utratą korespondencji jej doręczonej. Mając na względzie interesy klientów, pełnomocnik, od której - z racji zawodowego charakteru świadczenia usług - zasadnie wymaga się podwyższonego stopnia należytej staranności, powinna była podjąć stosowne przygotowania, zwłaszcza uniemożliwić dostęp osobom nieupoważnionym do istotnych przesyłek pocztowych. Nieskuteczności pełnomocnika w tym zakresie nie może zostać uznana za należytą dbałość o interesy mocodawcy, której wymaga się w kontekście braku winy ujętego w art. 225 ust. 3 p.w.p. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego i niejasne omówienie w uzasadnieniu wydanej decyzji istotnych dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia okoliczności. Wobec tak sformułowanego zarzutu wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała, że w marcu 2017 r. (w tym także w dniu [...] marca 2017 r.) w kancelarii pełnomocnika skarżącej pojawiali się zmieniający się monterzy, instalatorzy przysyłani przez operatora a także przedstawiciele pośredników, którzy mieli dokonać instalacji nowego łącza. Osoby te rozkładały własny sprzęt i własne dokumenty na biurku, na którym przyjmowany jest listonosz i przy którym odbierana jest poczta. Wykonywane prace dezorganizowały pracę kancelarii. Instalatorzy popełnili szereg błędów w czasie nieudanych prób zainstalowania połączenia. Prace wykonane zostały wadliwie i wymagały interwencji (wymiany wymagał router, przedstawiono też nieprawidłową umowę, która wymagała zmiany). Jedną z nieprawidłowości i nadzwyczajnych okoliczności, która została spowodowana przez monterów było, zdaniem pełnomocnika skarżącej, zaginięcie decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2017 r. poprzez wyniesienie jej przez pracowników operatora, a której odbiór (jak się później okazało) pracownica kancelarii potwierdziła. Pełnomocnik podniósł, że o decyzji dowiedział się [...] lutego 2018 r. W ocenie skarżącej, znajdujące się w aktach sprawy załączone do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dokumenty potwierdzają, zaistnienie w niniejszej sprawie nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że nastąpiła sytuacja, gdy do terminów nie ma zastosowania przepis ust. 1 art. 243 lecz ust. 6 p.w.p. Według skarżącej, treść wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dawała podstawy do przyjęcia, że zamiarem strony było domaganie się zastosowania przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Zastosowanie art. 243 ust. 6 p.w.p. zostało spełnione, gdyż uchybienie nastąpiło bez winy strony, składając wniosek dopełniono czynności, których dopełnienie wcześniej nie było możliwe, poruszanie się po biurze instalatorów instalacji światłowodowej jest zdarzeniem niecodziennym, ma charakter siły wyższej, liczne błędy popełnione przez te osoby zostały wykazane, zaś przywłaszczenie dokumentu było kolejnym wydarzeniem o takim charakterze. W uzupełnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie jest możliwe ustalenie jaki dokument z Urzędu Patentowego RP starano się doręczyć w dniu [...] marca 2017 r. do kancelarii pełnomocnika. Kody kreskowe, którymi opisana została przesyłka dostarczona w dniu [...] marca 2017 r. nie umożliwiają ustalenia, jaką ona miała zawartość, gdyż służą do identyfikacji przesyłek pocztowych w obrocie krajowym. W ocenie skarżącej, z dowodu doręczenia na który powołuje się Urząd Patentowy RP w żaden sposób nie wynika by doręczonym dokumentem była decyzja o udzieleniu patentu. Ponadto, skarżąca powołała się na art. 11 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646) dotyczący zasady przyjaznej interpretacji przepisów (rozstrzygania wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy). Podniosła również, że pracownicy kancelarii postępowali zgodnie ze starannie opracowanymi, przestrzeganymi i skutecznie działającymi od lat procedurami obowiązującymi w kancelarii, a oczekiwanie listów na dalszy bieg nie stanowi przejawu braku nadzoru ale jest zwykłym etapem pracy nad nimi. Nie spuszczanie z oczu przez 3 pracowników kancelarii liczniejszej grupy monterów nie było możliwe. Praca monterów była nadzorowana ale ryzyko popełnienia błędów istniało. Zamknięcie w szafach w wydzielonym pomieszczeniu wszystkich dokumentów, nad którymi w tym czasie pracowano w kancelarii, w ocenie skarżącej, wiązałoby się ze sparaliżowaniem pracy biura na okres wielu tygodni. Zdaniem skarżącej, opisane zdarzenia, które miały miejsce w czasie złożonych prac montażowych były ewidentne, a wykazane błędy popełnione przez operatorów przypominały swych charakterem powódź i pożar. W ocenie skarżącej, organ nie wziął pod uwagę znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia specjalisty M. K. W., który potwierdził, że pracownicy operatora nie tylko wielokrotnie odwiedzali kancelarię ale również to, że szczególne nasilenie prac miało miejsce w ostatnich dniach marca 2017 r., tj. także w dniu [...] marca 2017 r. Pracownicy rozkładali dokumenty, kable, kuli ściany, podłączali router, demontowali, przedstawili do podpisania umowę, która wymagała sprostowania i wypowiedzenia. Zdaniem skarżącej miernik należytej staranności tzn. zasady współżycia społecznego, szczegółowe normy prawne, pragmatyki zawodowe, zasady funkcjonowania w obrocie, zwyczaje, pozwalają na uwzględnienie niniejszej skargi w trybie art. 249 ust. 2 zdanie 1 p.w.p. (uwzględnienie skargi przez organ), zgodnie z art. 11 ustawy Prawo Przedsiębiorców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Podczas rozprawy wyznaczonej na dzień 10 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej złożył załącznik do protokołu oraz poparł skargę. Na pytanie Sądu oświadczył zaś, że nie było składane zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa; był to okres przedświąteczny. W załączniku do protokołu skarżąca zwróciła uwagę na przywracanie terminów przed innymi urzędami patentowymi na świecie na przykładzie Europejskiego Urzędu Patentowego (EPO) oraz omylności stron postępowania, w tym błędów w bazach danych Urzędu Patentowego RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza prawa, a podniesione zarzuty i przedstawiona argumentacja skargi nie zasługują na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z [...] marca 2017 r. udzielił skarżącej patentu na wynalazek pt. "Łącznik przegubowy" [...] pod warunkiem uiszczenia opłaty za I okres ochrony wynalazku w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Skarżąca w postępowaniu przed organem była reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, pełnomocnictwo dotyczyło wszelkich prawem przewidzianych czynności, w tym w szczególności związanych ze zgłoszeniem, z wnoszeniem i wycofaniem opłat, ze zmianą zakresu ochrony i jej utrzymaniem, z obroną, z dokonaniem zmian i wpisów w stosownych rejestrach (k. 31 akt administracyjnych). Ponadto strony nie kwestionowały także tego, że opłata za pierwszy okres ochrony nie została w terminie uiszczona. Dlatego też, na podstawie art. 52 ust. 2 p.w.p., została wydana przez organ decyzja stwierdzająca wygaśniecie decyzji z [...] marca 2017 r. o udzieleniu patentu. Zgodnie z art. 225 ust. 3 p.w.p. decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu z powodu nieuiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. Zaległa opłata została uiszczona wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak więc kwestią sporną pozostaje to czy skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W pierwszej kolejności należy odnieść się do doręczenia decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek w dniu [...] marca 2017 r. pełnomocnikowi skarżącej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych, wbrew twierdzeniom skarżącej, wynika, że przesyłka oznaczona numerem (00)95900773[...] zawierała decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2017 r. o numerze [...] i została zaadresowana do występującego w sprawie pełnomocnika. Ponadto [...] marca 2017 r. została doręczona pod wskazany adres, a jej odbiór pokwitowała J. M., posiadająca stosowne pełnomocnictwo. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdują się: pieczęć kancelarii pełnomocnika skarżącej, data oraz podpis osoby, która pokwitowała odbiór, podpis listonosza doręczającego przesyłkę wraz z datą wydania przesyłki, pieczęć organu, numer i data decyzji, datowniki urzędów pocztowych. W ocenie Sądu, powyższe potwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] marca 2017 r. o udzieleniu patentu. Należy wskazać, że w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o doręczeniu przesyłki, a nie jej otwarciu, czy też przeczytaniu listu, przekazaniu przez pracownika w odpowiednim terminie pełnomocnikowi prowadzącemu sprawę (rozdział 8 zatytułowany "Doręczenie", artykuły od 39-49b k.p.a.). Tak więc zarzuty skarżącej dotyczące niedoręczenia decyzji o udzieleniu patentu, czy też niemożności ustalenia jaki dokument starano się doręczyć w dniu [...] marca 2017 r. do kancelarii pełnomocnika są bezzasadne. W dniu [...] marca 2017 r. skutecznie doręczono pełnomocnikowi skarżącej decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2017 r. o udzieleniu patentu na wynalazek pt. "Łącznik przegubowy" [...]. Natomiast odnosząc się do zaginięcia przesyłki, a tym samym uprawdopodobnienia, że uchybienie dotyczące uiszczenia wymaganej opłaty nastąpiło bez winy skarżącej zostało prawidłowo ocenione przez organ jako zdarzenie, które nie uzasadnia uchylenia decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o udzieleniu patentu w trybie art. 225 ust. 3 p.p.s.a. Zdaniem organu, przy zachowaniu należytej staranności takiej sytuacji można było zaradzić. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy ale przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne sprawy. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (zob. postanowienie NSA z 13 września 2012 r. sygn. akt II FZ 689/12). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (postanowienie NSA z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 993/12). Natomiast za działania i zaniechania osób trzecich w zakresie powierzonych im czynności procesowych odpowiedzialność ponosi strona. Zdaniem Sądu, powyższe twierdzenia znajdują zastosowanie także w postępowaniu administracyjnym, a zaniedbanie osoby, której powierzono wykonanie czynności, do której zobowiązana była Spółka, nie uzasadnia uchylenia decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu. W ramach kryterium dochowania staranności, warunkującego brak winy w uchybieniu terminowi mieści się bowiem również kontrola sposobu wykonania powierzonej czynności. Jeżeli bowiem strona powierza dokonanie określonych czynności konkretnej osobie, licząc na jej dokładność i staranność, ponosi także ryzyko związane z zachowaniem tej osoby. Zawinienie osoby, której powierzono wykonanie czynności, w uchybieniu terminowi nie stanowi przesłanki do przywrócenia terminu (postanowienia NSA z 12 kwietnia 2018 r. I FZ 53/18; z 25 października 2016 r. I FZ 335/16; z 26 czerwca 2018 r.). W ocenie Sądu, zaginięcie korespondencji związane z błędem pracownika, który był odpowiedzialny za jej odbiór (segregację, wprowadzenie do systemu, przekazanie właściwemu pełnomocnikowi), nie pozwala na przyjęcie, że strona bez własnej winy uchybiła terminowi do wniesienia opłaty za I okres ochrony. Na przyjęcie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącej nie pozwalają także okoliczności wiązane z ewentualnym "wyniesieniem" przesyłki przez pracownika instalującego łącza światłowodowe. Po pierwsze wskazać należy, że to pracownik kancelarii był odpowiedzialny za korespondencję jakiej odbiór pokwitował. Po drugie, powoływane przez pełnomocnika skarżącej problemy związane z routerem dotyczą czerwca 2017 r. a nie daty [...] marca 2017 r., kiedy to miała zaginąć korespondencja zawierająca decyzję o udzieleniu patentu. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało załączone oświadczenie z [...] czerwca 2017 r. dotyczące odbioru routera celem zwrotu do operatora, zaś pismo skierowane do operatora jest datowane na [...] czerwca 2017 r. i dotyczy okresu od [...] do [...] czerwca 2017 r. Natomiast oświadczenie informatyka K. W. jest jedynie e-mailem, potwierdzającym okoliczności, które we wcześniejszej wiadomości opisała mu pełnomocnik. Oznacza to, że w żadnej z tych wiadomości nie ma mowy o zaginięciu jakichkolwiek dokumentów, przesyłek, czy też wyniesieniu ich przez pracowników operatora czy pracowników K. W.. W e-mailach tych jest mowa o pracach monterów wpływających destabilizującą na prace kancelarii. Zauważenia wymaga, jak podała pełnomocnik, że K. W. jest jedynie informatykiem współpracującym z kancelarią od 2 lat, tym samym nie jest pracownikiem operatora, którego to pracownicy lub przedstawiciele pośredników, wg. skarżącej, mieliby "wynieść" korespondencję. Skarżąca także nie wskazywała, aby zwracała się do operatora o wskazanie pracowników dokonujących w dniu [...] marca 2017 r. prac związanych z instalowaniem łącza światłowodowego w kancelarii pełnomocnika. Ponadto, na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, na pytanie Sądu, pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie składał zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy nie zostały poczynione przez pełnomocnika skarżącej żadne działania zmierzające do wyjaśnienia ewentualnego "wyniesienia, kradzieży" przesyłki przez pracowników operatora czy przedstawicieli pośredników, skarżąca nie wykazała, że uchybiła terminowi bez swojej winy. Prawidłowa jest ocena organu, że na gruncie niniejszej sprawy, to w wyniku działań pracownika kancelarii korespondencja nie została przekazana w odpowiednim czasie do właściwej osoby. Powyższe jest co najmniej następstwem niedbalstwa i wyklucza przyjęcie braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt II Oz 635/18). Sąd podkreśla, że wina pracownika, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną uchybienia terminowi, jest tożsama z winą podmiotu go zatrudniającego, organizującego pracę w sposób zapewniający nadzór nad wykonywaniem zadań przez pracowników (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt I GZ 159/13). Pełnomocnik skarżącej jako prowadząca kancelarię odpowiada za wewnętrzną jej organizację, między innymi w zakresie obiegu i właściwego nadzoru korespondencji. Natomiast okoliczności związanych z instalowaniem łącza światłowodowego, opisanych zarówno w skardze jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w żaden sposób nie można porównać, jak twierdzi skarżąca, swym charakterem do powodzi czy pożaru. Rację ma skarżącą, że oczekiwanie listów na dalszy bieg (zarejestrowanie w systemie, przekazanie właściwej osobie) nie stanowi o braku nadzoru pełnomocnika nad pracownikami kancelarii, ale o braku właściwego nadzoru świadczy zaginięcie takiej przesyłki, a tego pełnomocnik skarżącej nie kwestionuje. W niniejszej sprawie nie zachodziły zatem jakiekolwiek wątpliwości dające podstawie rozstrzygania na korzyść przedsiębiorcy, co wynikałoby z powołanej przez skarżącą regulacji art. 11 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646) dotyczący zasady przyjaznej interpretacji przepisów. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do zarzucenia organowi, by dopuścił się naruszenia prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, natomiast sad administracyjny nie ma uprawnień do orzekania na podstawie zasad współżycia społecznego, czy zasad słuszności. Kwestia przywracania terminów przed innymi urzędami patentowymi na świecie na podanym na rozprawie przykładzie Europejskiego Urzędu Patentowego (EPO) oraz omylności stron postępowania, czy błędów w bazach danych Urzędu Patentowego RP nie ma istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Powyższe oznacza, że organ zasadnie utrzymał w mocy decyzję o wygaśnięciu decyzji o udzieleniu patentu bowiem skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Ponadto, należy wskazać, że nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, jak wskazuje skarżąca, art. 243 ust. 6 p.w.p. Zasadnie bowiem w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarżąca dokonała nieuprawnionego połączenia regulacji zawartych w różnych przepisach ustawy Prawo własności przemysłowej. Decyzja o udzieleniu patentu, prawa ochronnego, prawa z rejestracji jest decyzją kończącą postępowanie a od warunku w niej zawartego zależy skuteczne udzielenie twego prawa a nie dalszy bieg postępowania, o którym mowa w art. 243 p.w.p. Reasumując, w ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Poprzez uzasadnienia faktyczne i prawne organ nie naruszył też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zawiera wskazane prawem elementy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.