VI SA/Wa 1603/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi z siedzibą w D. (Republika Irlandii) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC", "Organ") decyzją z dnia [...] marca 2025 r. nr [...]utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...]nakładającą na przewoźnika – R. [...] z siedzibą w D. ([...]) (dalej: "Spółka", "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości 18 000 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 2110, z późn. zm., dalej: "Prawo lotnicze"). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Placówki Straży Granicznej w B. [...] maja 2020 r. wystąpił z wnioskiem o wymierzenie Spółce kary pieniężnej w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API za lot z [...] stycznia 2020 r. nr [...]z [...] - [...] ([...]). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że [...] stycznia 2020 r. przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API ww. lotu, dotyczącą danych osobowych oraz danych dokumentów pasażerów: 1) K. A. - wskazane nazwisko to A., a powinno być K., natomiast jako imię wskazano K., podczas gdy powinno być A.; 2) B. D. - wskazano jako numer dokumentu [...], a powinno być [...]; 3) H. l. - wskazane nazwisko to I., a powinno być H., natomiast jako imię wskazano H., podczas gdy powinno być l.; 4) H. O. - wskazane nazwisko to O., a powinno być H., natomiast jako imię wskazano H., podczas gdy powinno być O.; 5) S. V.- wskazano jako numer dokumentu [...], a powinno być [...]; 6) T. I. - wskazano jako numer dokumentu [...], a powinno być [...]. W treści wniosku o wymierzenie kary odnotowano, że załączono do niego wniosek do przewoźnika o przekazanie danych, pismo dotyczące zwrotnego potwierdzenia odbioru listu, wydruk otrzymanej informacji API, wyciąg z oryginalnej listy API, wydruk ze Zintegrowanego Systemu Ewidencji. Wnioskodawca wyjaśnił, że wystąpienie z wnioskiem o przekazywanie informacji API było konieczne w celu usprawnienia kontroli granicznej, tj. wszystkich działań podejmowanych na granicy w odpowiedzi na zamiar przekroczenia tej granicy lub na akt jej przekroczenia. Wykorzystanie wyprzedzających informacji API, pod warunkiem, że są one poprawne, tj. pełne i prawdziwe, przyczynia się do usprawnienia odprawy granicznej, poprzez wcześniejsze sprawdzenie danych pasażerów w bazach poszukiwawczych, wobec których dokonano odpowiednich wpisów w celu zatrzymania, ustalenia miejsca pobytu lub z innych przyczyn. Dokonywanie tych sprawdzeń z wyprzedzeniem, na podstawie danych uzyskanych z informacji API przesłanej przez przewoźnika, pozwala przygotować się do odprawy pasażerów, a więc usprawnić kontrolę graniczną poprzez odpowiednią dyslokację posiadanych sił i środków, a co za tym idzie pozwala na lepsze ich wykorzystanie i przyśpieszenie całej procedury i postępowania. Prezes ULC uwzględnił wyjaśnienia złożone we wniosku Straży Granicznej, w związku z czym stwierdził, że przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API i decyzją z [...] grudnia 2024 r. nałożył na przewoźnika karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych na podstawie art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa Lotniczego. Spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezes ULC wydał powołaną na wstępie decyzję z [...] marca 2025 r. W jej uzasadnieniu organ powołał przepisy prawa, które mają zastosowanie w sprawie oraz wyjaśnił, że materiał dowodowy zebrany w toku postępowania w pierwszej instancji, tj. wniosek o wymierzenie kary, wniosek o przekazanie informacji API, notatka urzędowa dotycząca zwrotnego potwierdzenia odbioru listu, wydruk otrzymanej informacji, wyciąg z otrzymanej listy API, wydruk ze Zintegrowanego Systemu Ewidencji oraz kopie dokumentów pasażerów, wskazuje, że w związku z lotem określonym w zaskarżonej decyzji, przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację dotyczącą danych osobowych oraz wskazanych pasażerów. Organ podkreślił, że zebrany materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości, a Spółka miała możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami i wypowiedzenia się co do nich przed wydaniem decyzji. W ocenie Prezesa ULC, w sprawie nie zostały spełnione przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej określone w art. 189f § 1 i 2 k.p.a. Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zaskarżoną decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 189g § 1 k.p.a. w związku z art. 105 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na przedawnienie prawa do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na upływ 5 lat od dnia wykonania przez przewoźnika lotu będącego przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie 5 lat od dnia naruszenia prawa, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo braku zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych, w szczególności mając na uwadze fakt, że: a) na etapie pierwszej instancji Organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do 20 grudnia 2024 r. Skarżąca podniosła, że miała możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym 10 grudnia 2024 r., zaś już w dniu [...] grudnia 2024 r. (przed upływem terminu na załatwienie sprawy) Organ wydał decyzję, co powoduje, że decyzja została wydana bez zapewnienia stronie prawa do wypowiedzenia się w sprawie, b) na etapie drugiej instancji organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 13 marca 2025 r., podczas gdy już [...] marca 2025 r. Organ wydał decyzję administracyjną - pomimo otwartego terminu na załatwienie sprawy, bez zapewnienia stronie prawa do wypowiedzenia się w zakreślonym przez organ terminie, czym w sposób rażący pozbawił stronę prawa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych przez organ ustaleń, co miało wpływ na treść decyzji, gdyż okoliczności faktyczne które ustalał organ nie mogły zostać uznane za udowodnione, zgodnie z treścią art. 81 k.p.a.; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego w związku z art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszej instancji pomimo dokonania błędnej wykładni i uznania, że przekazanie informacji o imieniu i nazwisku pasażerów K. A., H. l., H. O. w odmiennej niż żądana kolejności prezentacji danych uzasadnia stwierdzenie, że przekazana informacja jest nieprawdziwa, pomimo faktu, że ustawa nie wskazuje w jakiej kolejności ma nastąpić przekazanie informacji o imieniu i nazwisku pasażera, z uwagi na wskazany spójnik "oraz" i ich łączne wskazanie w punkcie pierwszym art. 202a ust. 3 ustawy prawo lotnicze. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła argumentację podtrzymującą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę Prezes ULC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 10 październik 2025 r. Spółka przedstawiła stanowisko przed rozprawą, uzupełniając zarzuty przedstawione w skardze, podnosząc: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., skutkujące nieważnością wydanych decyzji w całości, z uwagi na wystąpienie przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a., poprzez przeprowadzenie czynności procesowych w obu instancjach przez tego samego pracownika Organu – p. M. L., co doprowadziło do fikcyjności postępowania w II instancji polegającej na podejmowaniu czynności procesowych przez pracownika podlegającego wyłączeniu, a w konsekwencji naruszeniem przepisów o właściwości w II instancji postępowania administracyjnego, co skutkowało nieważnością decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2025 r. oraz decyzji poprzedzającej z uwagi na wystąpienie przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a. zaś w przypadku nie podzielenia ww. zarzutu 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na wystąpienie przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 3) k.p.a., poprzez przeprowadzenie czynności procesowych w obu instancjach przez tego samego pracownika Organu – p. M. L., co doprowadziło do fikcyjności postępowania w II instancji polegającej na podejmowaniu czynności procesowych przez pracownika podlegającego wyłączeniu, a w konsekwencji skutkowało naruszeniem prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.); 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, polegające na fikcyjnym przeprowadzeniu postępowania w II instancji, co związane było zarówno z wydaniem decyzji przed terminem załatwienia sprawy jak i uczestnictwem w postępowaniu pracownika, który nie mógł brać udziału w wydaniu decyzji z uwagi na treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, bowiem ww. uchybienia, w szczególności mając na uwadze całokształt uchybień Organu – doprowadziły w istocie do fikcyjności postępowania w II instancji oraz pozbawiły Skarżącą prawa do czynnego udziału w postępowaniu i kontroli poczynionych przez Organ ustaleń, co spowodowane zostało przedłożeniem interesu Organu nad interes Strony, tj. koniecznością nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przed upływem terminu, o którym mowa w art. 189g § 1 k.p.a. Podnosząc powyższe naruszenia Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Organu zapadłych w obu instancjach. W tym samym piśmie Skarżąca wniosła o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności: a) w zakresie, w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości modyfikacji tego okresu rozporządzeniem, tj. aktem normatywnym niższego rzędu niż ustawa, b) w zakresie, w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia z mocą wsteczną, a ponadto bez wskazania precyzyjnego terminu rozpoczęcia oraz zakończenia okresu zawieszenia, z uwzględnieniem faktu, że zdarzenie mające rozpocząć bieg ww. okresu nastąpiło 17 dni przed wejściem w życie ustawy, tj. wprowadzenie w dniu 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, co nastąpiło bez wyraźnej podstawy w przepisach przejściowych, a ponadto bez wskazania szczególnych przyczyn, które miałyby uzasadniać odstąpienie od konstytucyjnej zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. W piśmie z dnia 20 października 2025 r. Organ odniósł się do zarzutów Spółki zawartych w piśmie z dnia 10 października 2025 r. W ocenie Prezesa ULC sformułowane przez Skarżącą zarzuty dotyczące braku wyłączenia pracownika nie zasługują na uwzględnienie. Organ podkreślił, że podpisanie przez M. L. zawiadomienia o wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy miało charakter formalno-procesowy. Nie można jednak uznać, że ww. pracownik brał udział w wydaniu decyzji w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. pełnomocnik Spółki poparł skargę. Postanowieniami wydanymi na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. Sąd nie uwzględnił wniosku Skarżącej o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - stosownie do § 2 powołanego artykułu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W pierwszej kolejności Sąd postanowił odnieść się do zarzutów Spółki podniesionych uzupełniająco w jej piśmie procesowym z dnia 10 października 2025 r., które to koncentrowały się na wykazaniu, że w sprawie zaistniały okoliczności prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Organ w obu instancjach, ewentualnie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto, stwierdzone wyżej kwalifikowane wady procesowe wraz z pozostałymi wskazanymi w skardze skutkowało również, zdaniem Skarżącej, naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę stwierdza, że podniesione w ww. piśmie procesowym zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. nie budzi wątpliwości, że norma z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wyraża zasadę bezstronności, która stwarza gwarancję, że ponowne rozpatrzenie sprawy nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do utrzymywania w mocy zaskarżonej decyzji. Celem regulacji przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. było zatem uniknięcie sytuacji, w której treść rozstrzygnięcia decyzji organu odwoławczego mogłaby być zdeterminowania wcześniejszym udziałem tej samej osoby w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie postępowania. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu. Ratio legis instytucji wyłączenia z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. jest zatem ochrona prawidłowości i rzetelności postępowania oraz bezstronność orzekania, czyli jednych z najistotniejszych wartości procedury administracyjnej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1158/23). Odnosząc powyższe do podniesionego w sprawie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 k.p.a. należy wskazać, że przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" obejmuje jedynie udział w czynnościach orzeczniczych (wydanie decyzji) lub innych czynnościach decyzyjnych, które mają bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia (tak NSA w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2004/17). Wprawdzie do wystąpienia przesłanki wyłączenia pracownika nie jest wymagane, aby podpisał decyzję w imieniu organu, jednakże wspomniany udział w wydaniu zaskarżonej decyzji polegać powinien na podejmowaniu tego rodzaju czynności w sprawie, które bezpośrednio wpływają na podjęte rozstrzygnięcie. Z pewnością nie wypełnia tej przesłanki udział pracownika w czynnościach procesowych o charakterze organizacyjnym, pomocniczym, przygotowawczym lub technicznym. Czynności tego rodzaju stanowią typowy przykład udziału w postępowaniu i jako takie nie mogą być uznane za przejaw "brania udziału w wydaniu decyzji", co w konsekwencji wyklucza ich kwalifikację jako przesłanki z art. 24 § 1 pkt 5 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2004/17). Przy ocenie konieczności wyłączenia pracownika, należy zatem ustalić jego rolę procesową i rzeczywisty wpływ na wydane rozstrzygnięcie, a w szczególności czy podjęte przez niego czynności doprowadziły do wydania określonego rozstrzygnięcia i miały bezpośredni wpływ na jego treść. Z akt sprawy wynika, że M. L. – zastępca dyrektora Departamentu Ochrony w Lotnictwie Cywilnym podpisał zawiadomienie z dnia 14 listopada 2024 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego. Ponadto, M. L. podpisał zawiadomienie z dnia 10 lutego 2025 r. o: wniesieniu przez Stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie postępowania; zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w określonym czasie; wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy (nieponumerowane akta administracyjne). W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, sam fakt podpisania pisma, które w istocie zawiadamia Skarżącą, że złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy oraz możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w określonym terminie w żadnym stopniu nie oznacza to bezpośredniego wpływu tego samego pracownika na treść decyzji Prezesa ULC z dnia [...] marca 2025 r. wydanej po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Badając przesłankę wyłączenia pracownika, należy ustalić jego rolę procesową i rzeczywisty wpływ na decyzję wydaną w zwykłym postępowaniu. W każdej sytuacji chodzi więc o sprawdzenie i ustalenie czy pracownik brał udział w sprawie w taki sposób, że podjęte przez niego czynności, w konsekwencji doprowadziły do wydania określonego rozstrzygnięcia i miały bezpośredni wpływ na jego treść. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco. Nie jest sporne, że M. L. podpisał oba ww. pisma, niemniej jednak nie sposób zgodzić się ze Skarżącą, że ww. pracownik miał wpływ na kierunek i treść rozstrzygnięcia. Z akta sprawy to nie wynika, w szczególności, że ww. pracownik np. brał udział przygotowaniu zaskarżonej decyzji lub akceptował jej projekt. Takich dowodów nie dostarczyła również Spółka, że M. L. brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji – miał wpływ na jej treść. Należy zauważyć, że decyzja w pierwszej instancji została podpisana przez J. Z. – dyrektora Departamentu Ochrony w Lotnictwie Cywilnym. Natomiast zaskarżoną decyzję podpisał J. R. – Prezes ULC. Tym samym Skarżąca nie wykazała żadnym stopniu, że w sprawie wystąpiła przesłanka do zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W związku z tym złożenia podpisu pod pismem z dnia 10 lutego 2025 r. nie należy postrzegać w innych kategoriach niż czynności o charakterze informacyjnym, a nie jak stara się wykazać Spółka "brania udziału". Zatem, w świetle dokonanych rozważań, brak uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. czyni również bezzasadnym wniosek do zastosowania regulacji z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Dokonując oceny zawisłej przed Sądem sprawy należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 209u ust. 1 pkt 2 Prawa lotniczego, zgodnie z którym przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a, przekazał informację nieprawdziwą - podlega karze pieniężnej w wysokości 18 000 zł za każdy lot, w którym przekazał informację nieprawdziwą. Stosownie zaś do treści art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes ULC wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes ULC, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 Prawa lotniczego). Przepis art. 202a ust. 1 Prawa lotniczego stanowi, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do treści ust. 2 art. 202a powołanej ustawy obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzeczpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzeczpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen. W art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego ustawodawca określił, że informacja przekazywana przez przewoźnika lotniczego obejmuje następujące dane: 1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu; 2) datę urodzenia; 3) numer i rodzaj dokumentu podróży; 4) obywatelstwo; 5) nazwę przejścia granicznego, w którym nastąpi przekroczenie granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej; 6) numer lotu; 7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego; 8) liczbę pasażerów statku powietrznego; 9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu. Informacja, o której mowa w przywołanych przepisach, jest przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 Prawa lotniczego). Przewidziany w Prawie lotniczym obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku implementacji dyrektywy Rady 2004/82/WE 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.Urz.UE.L.2004.261.24). Zakres danych o których mowa w Prawie lotniczym, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w dyrektywie 2004/82. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji, skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną. W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/82/WE Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych, przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego, wskazując jednocześnie zakres przekazywanych informacji (art. 3 ust. 2), który jest tożsamy z tym, jaki polski ustawodawca określił w art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze. W dyrektywie zobowiązano też Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby nałożyć sankcje na przewoźników, którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe, a podejmowane środki powinny zapewnić, że nakładane sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne (art. 4 ust. 1). W ocenie Sądu, Prezes ULC zasadnie uznał, że Spółka wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a Prawa lotniczego, przekazał nieprawdziwe informacje API lotu [...]z [...], dotyczącą danych dokumentów i pasażerów: 1) K. A. - wskazane nazwisko to A., a powinno być K., natomiast jako imię wskazano K., podczas gdy powinno być A.; 2) B. D. - wskazano jako numer dokumentu [...], a powinno być [...]; 3) H. l. - wskazane nazwisko to I., a powinno być H., natomiast jako imię wskazano H., podczas gdy powinno być l.; 4) H. O. - wskazane nazwisko to O., a powinno być H., natomiast jako imię wskazano H., podczas gdy powinno być O.; 5) S. V.- wskazano jako numer dokumentu [...], a powinno być [...]; 6) T. I. - wskazano jako numer dokumentu [...], a powinno być [...]. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ prawidłowo stwierdził, że powyższe okoliczności zostały w tej sprawie ustalone, na podstawie dokumentów załączonych do wniosku Komendanta Placówki Straży Granicznej w B., w tym kopii paszportów. Tak ustalonego stanu faktycznego Skarżąca skutecznie nie zakwestionowała. Sąd nie podziela zarzutu, że Skarżący nie może podlegać odpowiedzialności administracyjnej, bowiem art. 202a ust. 3 Prawa lotniczego nie daje podstaw do przyjęcia, że informacją nieprawdziwą jest podanie przez przewoźnika imienia i nazwiska pasażerów: 1) K. A. - wskazane nazwisko to A., a powinno być K., natomiast jako imię wskazano K., podczas gdy powinno być A.; 2) H. l. - wskazane nazwisko to I., a powinno być H., natomiast jako imię wskazano H., podczas gdy powinno być l.; 4) H. O. - wskazane nazwisko to O., a powinno być H., natomiast jako imię wskazano H., podczas gdy powinno być O., w odmiennej kolejności niż przyjął organ. Wbrew wywodom skargi w art. 202a ust. 3 pkt 1 Prawa lotniczego wskazano, że informacja przekazywana przez przewoźnika lotniczego obejmuje imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu. Kolejność przedstawienia tych danych przez przewoźnika wynika więc bezpośrednio w powołanego art. 202a ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, a nie specyfiki języka polskiego. Z przepisem tym koresponduje wzór wniosku o przekazanie informacji API kierowanego przez Komendanta Placówki Straży Granicznej do przewoźników lotniczych, w tym do Skarżącej stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 października 2012 r. w sprawie wymagań technicznych i organizacyjnych dotyczących przekazywania Straży Granicznej informacji przez przewoźników lotniczych (Dz.U. poz.1249). Ponadto - w ocenie Sądu - niezachowanie wskazanej przez ustawodawcę kolejności danych, z uwagi na różnorodność imion i nazwisk, może doprowadzić do błędów w identyfikacji pasażera. Podkreślenia wymaga, że imiona i nazwiska obcego pochodzenia mogą okazać się niełatwe do rozkodowania i znaczna ich część nie pozwoli na prawidłową identyfikację imion i nazwisk pasażerów, jeżeli nie zostanie zachowana kolejność danych określona w ustawie. Zdaniem Sądu, rzetelnie przekazana informacja API, tj. obejmująca swoim zakresem wszystkie dane oraz ich kolejność ma również zasadnicze znaczenie dla prowadzonej kontroli przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Skoro do systemu wprowadzone są określone dane, które różnią się od danych rzeczywistych, to owa różnica może stanowić istotną przeszkodę w prawidłowym przeprowadzeniu kontroli (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 24 października 2024 r. sygn. VI SA/Wa 1876/24, z 7 października 2024 sygn. VI SA/Wa 2382/24 i z 18 listopada 2024 r. sygn. VI SA/Wa 2258/24). Sąd stwierdza, że upływ czasu, który nastąpił między naruszeniem obowiązku przez Skarżącego (12 stycznia 2020 r.) a nałożeniem kary za to naruszenie ostateczną decyzją administracyjną ( [...] marca 2025 r.) nie stanowił przeszkody w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 189g § 1 k.p.a., administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 2 powołanego artykułu). Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie doszło do określonego w art. 189g § 1 k.p.a. przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Termin przedawnienia nałożenia tej kary biegł od dnia naruszenia art. 202a Prawa lotniczego przez Skarżącego, czyli od 12 stycznia 2020 r. Jednakże bieg tego terminu był zawieszony na mocy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID. Przepis ten stanowił, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Powołany przepis uzyskał takie brzmienie na podstawie art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568, dalej: "ustawa COVID-19"). Ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem uchwalenia - tj. z dniem 31 marca 2020 r. - odnosiła się jednak do już istniejącego stanu zagrożenia epidemicznego, który swoją kwalifikację prawną uzyskał wcześniej. Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego nastąpiło bowiem z dniem 14 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433). Art. 15zzr ustawy COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Stosownie do treści art. 68 ust. 6 tej ustawy zmieniającej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzr ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się lub został wstrzymany na podstawie art. 15zzr tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołana ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem 16 maja 2020 r. Podsumowując, przewidziane przepisami prawa administracyjnego terminy przedawnienia (w tym przewidziany w art. 189g § 1 k.p.a.) nie rozpoczynały się w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (włącznie), a rozpoczęte ulegały zawieszeniu na ten okres. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło zatem na 71 dni i z woli ustawodawcy o ten właśnie okres czasu ów termin został wydłużony. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia: 3 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 2387/23; 23 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 1928/23; 21 marca 2024 r., sygn. akt II GSK 2040/21; 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 771/23, a Sąd w składzie orzekającym w pełni go akceptuje. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy decyzja organu odwoławczego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, wydana została [...] marca 2025 r., zatem miało to miejsce jeszcze przed upływem terminu przedawnienia karalności deliktu administracyjnego, który na mocy powyższych uregulowań uległ wydłużeniu do 24 marca 2025 r. Uwzględniając zawieszenie terminu biegu przedawnienia kompetencji orzeczniczej kontrolowanego organu w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., na podstawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, ostateczne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy nałożenia kary pieniężnej, nastąpiło zatem przed upływem pięciu lat od stwierdzonego nim naruszenia prawa. Wymaga podkreślenia, że zawieszenie biegu przewidzianego przepisami prawa administracyjnego terminu przedawnienia było jednym ze środków zapobieżenia negatywnym skutkom zaistnienia sytuacji nadzwyczajnej, jaką było zagrożenie epidemiczne SARS-CoV-2. Środek ten był stosowany do już istniejącego - bo ogłoszonego wcześniej - stanu zagrożenia epidemicznego, który w znaczeniu prawnym obowiązywał w określonych ramach czasowych. Normatywne skutki zastosowanego środka zapobiegawczego odnoszą się zatem do całego okresu obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i nie oznacza to w tym przypadku wstecznego działania prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 771/23). Wyjaśnienia wymaga, że Trybunał Konstytucyjny w powołanym przez Skarżącego wyroku z dnia 12 grudnia 2023 r. sygn. akt P 12/22, stwierdził, że art. 15zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19 (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten miał następujące brzmienie: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe" i nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Zastosowanie w niniejszej sprawie miał natomiast art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, odnoszący się do terminów prawa administracyjnego, za jaki należy uznać termin przedawnienia wynikający z art. 189g § 1 k.p.a. Jak wcześniej wskazano, zgodnie z powołanym art. 15zzr ust. 1 pkt 3 "w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres". Już choćby z tego względu bezzasadne byłoby umorzenie postępowania administracyjnego w związku z ww. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Dodatkowo wskazać jednak należy, że w ocenie Trybunału ar. 15zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19 godził w zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa m.in. z tego powodu, że nie został wprowadzony w marcu 2020 r., czyli w początkowym okresie pandemii (który w sposób bezprecedensowy wpłynął na dezorganizację życia publicznego), lecz dopiero po upływie piętnastu miesięcy od wystąpienia epidemii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, o ile w marcu i kwietniu 2020 r. – czyli w początkowym okresie pandemii COVID-19 – faktycznie występowały problemy z efektywnym funkcjonowaniem organów państwa (co stanowi fakt notoryjny), o tyle postępowania karne były zasadniczo kontynuowane przez cały czas jej dotychczasowego trwania. Stąd też wejście w życie tak daleko idącej normy prawnej – piętnaście miesięcy po ogłoszeniu stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii – zawieszającej wprost instytucję przedawnienia w prawie karnym, musi być uznane za nieproporcjonalne i sprzeczne z art. 2 Konstytucji. Tymczasem znajdujący zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. wszedł w życie już 31 marca 2020 r. i obowiązywał jedynie do 16 maja 2020 r. Z powołanych względów sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. i wydania zaskarżonej decyzji w warunkach przedawnienia, okazał się bezzasadny. Wskazania przy tym wymaga, że błędne jest przekonanie Skarżącej, że za datę wydania skarżonej decyzji powinien być uznany dzień jej doręczenia. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to bowiem trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe, jak i materialne (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OPS 6/13). Z kolei powoływane w skardze i w piśmie procesowym z dnia 10 października 2025 r., wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego dotyczące problematyki przedawnienia zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych, choć zaistniałych w związku z pandemią COVID-19. W związku z przedstawioną powyżej argumentacją Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w trybie art. 193 Konstytucji o zbadanie czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020.568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł doprowadzić także zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Podnosząc ten zarzut Skarżący nie wykazał, że przypisywane organowi naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest wymagane w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W szczególności nie podał jakie konkretnie - dotychczas nieznane okoliczności lub dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - mogłyby zostać przez Skarżącego skutecznie zgłoszone przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w tezie wyroku z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 287/23 "Sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa. W tak przedstawionej sytuacji uchylenie decyzji, z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. nie będzie miało racjonalnych podstaw i mogłoby prowadzić do przewlekłości postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych". Skarżący takiej okoliczności nie wykazał. Przepisy ustawy Prawo lotnicze nie regulują materii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie przekazywania informacji o pasażerach (art. 189a § 2 kpa). Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za przekazanie nieprawidłowych informacji API mogło zatem nastąpić na podstawie art. 189f kpa. Sąd podziela argumentację Prezesa ULC, że waga stwierdzonego naruszenia prawa nie była znikoma, mając na uwadze cele wprowadzenia obowiązku przekazywania informacji API, a przede wszystkim kwestię usprawnienia kontroli granicznej. Stwierdzone naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego, ponieważ przekazanie Służbie Granicznej nieprawdziwej informacji o danych identyfikujących pasażera mogło wywołać następstwa sprzeczne z celami, dla realizacji których owe obowiązki przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, zostały ustanowione. Przekonująco Prezes ULC wskazał przy tym na wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta Placówki Straży Granicznej w B.. Ponadto, Sądowi z urzędu (w związku z innymi rozpoznanymi już w WSA w Warszawie sprawami ze skarg przewoźnika na decyzje Prezesa ULC w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązku przekazywania informacji API) wiadoma jest okoliczność, że przekazanie Straży Granicznej nieprawdziwych, czy też niepełnych informacji API było zdarzeniem powtarzalnym, co świadczy o wadliwej organizacji zbierania i przekazywania tych informacji. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, iż w Organ w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz reguły postępowania określone w kodeksie postępowania administracyjnego. Z powyższych względów zarzuty skargi, dotyczące zarówno naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, w całości nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ rozstrzygający sprawę działał na podstawie i w granicach przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 15 kpa. Sprawę rozstrzygnięto po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia (art. 77 i art. 80 kpa). Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.