VI SA/Wa 1600/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę

Skarżący – B. J., złożył do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD") skargę, w której, wskazując na wstępie cztery znaki/sygnatury, zażądał skierowania sprawy do odpowiedniego Sądu Administracyjnego, a to z uwagi na brak możliwości rozstrzygnięcia, na szczeblu administracyjnym, kwestii wykroczenia wobec osoby, która się dopuściła tego wykroczenia. GITD w odpowiedzi na skargę, jako przedmiot sprawy wskazał swoją decyzję z [...] marca 2019 r. nr [...], którą nałożono na Skarżącego karę 1.500 złotych. Zarządzeniem z 30 lipca 2019 r. Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL. Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu, na adres wskazany w skardze, 26 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd zauważa, że Skarżący nie podał w skardze wprost jej przedmiotu. Z przywołanych na wstępie skargi znaków/sygnatur, tylko jeden można odnaleźć w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych, tj. [...] - opatrzono nim wezwanie GITD z [...] maja 2019 r. do przesłania przez Skarżącego dokumentu potwierdzającego, że dnia [...] sierpnia 2019 r. nie był posiadaczem pojazdu. Powyższe w ocenie Sądu powoduje, że GITD mając na uwadze treść skargi oraz zakres kognicji sądów administracyjnych zasadnie przyjął, że jej przedmiotem jest decyzja nakładająca na Skarżącego karę pieniężną, tj. decyzja z [...] marca 2019 r. nr [...], którą wydał w pierwszej instancji. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), którą to nowelizacją wprowadzono szereg istotnych zmian w procedurze sądowoadministracyjnej, uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 9 pkt 2 powołanej ustawy z 7 kwietnia 2017 r. nowe brzmienie otrzymał między innymi art. 52 § 2 i § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca pozostawił stronie wybór co do sposobu wzruszenia decyzji, tj. albo poprzez złożenie od niej do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem Skarżący w rozpoznawanym przypadku skorzystał z obu sposobów wzruszenia tej samej decyzji GITD, tj. w pierwszej kolejności – w kwietniu 2019 r. złożył od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie skargę do Sądu. Sąd zauważa, że w obecnym stanie faktycznym, w odniesieniu do jednej decyzji administracyjnej GITD, są wszczęte dwa, niezależne postępowania – tj. administracyjne przed GITD oraz niniejsze – sądowoadministracyjne przed Sądem. Taka sytuacja jest niedopuszczalna. Prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego równolegle do toczącego się postępowania administracyjnego doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której GITD i Sąd, niezależnie od siebie, rozpoznawaliby różne środki zaskarżenia na ten sam akt administracyjny. W konsekwencji Sąd stwierdza, że Skarżący nie był uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi po uprzednim uruchomieniu trybu weryfikacji decyzji GITD w postępowaniu administracyjnym, zainicjowanym w kwietniu 2019 r. wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obecnym stanie sprawy, jedynie rozstrzygnięcie GITD wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, będzie mogło stanowić przedmiot zaskarżenia do Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.