VI SA/Wa 1598/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. S. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na refundację leku postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 120 złotych (sto dwadzieścia złotych) powiększonej o kwotę 27,60 złotych (dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego

Skarżąca M. C. w dniu 8 czerwca 2016 r. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na refundację leku. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2016 r. sygn. akt VI SO/Wa 3/16 umorzono postępowanie z wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego z urzędu. W piśmie z dnia 29 czerwca 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego A. S.-B. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. Skarżąca, reprezentowana przez radcy prawnego A. S.-B., w dniu 9 lipca 2016 r. wniosła skargę na ww. decyzję Ministra Zdrowia. Wyrokiem z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1598/16 uchylono zaskarżona decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2016 r. Radca prawny A. S.-B. w dniu 25 listopada 2016 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 25 listopada 2016 r. przyznano ze środków Sądu na rzecz radcy prawnego A. S.-B. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 zł powiększone o kwotę 55,20 zł stanowiącą 23% podatku VAT. Radca prawny A. S.-B. złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia, jednakże Sąd postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego. Pismem z dnia 21 grudnia 2016 r. Minister Zdrowia złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 27 października 2016 r. Pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. radca prawny A. S.-B. udzieliła odpowiedzi na skargę kasacyjną organu. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 442/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił omawianą skargę kasacyjną. W piśmie z dnia 8 maja 2018 r. radca prawny A. S.-B. zawarła wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w urzędu w postepowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, oświadczając, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości ani w części. W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715). Jednakże w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W przedmiotowej sprawie ustanowiona z urzędu radca prawny A. S.-B. reprezentowała skarżącą w postępowaniu pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zakończonym wydaniem wyroku z dnia 27 października 2016 r. W związku z tym postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 25 listopada 2016 r. przyznano jej ze środków budżetowych Sądu koszty nieopłaconej pomocy prawnej za powyższe postępowanie. Skarga kasacyjna od wyroku z dnia 27 października 2016 r. do Sądu została wniesiona w dniu 21 grudnia 2016 r. Tym samym, w świetle powyższego, rozpoznając wniosek w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed sądem II instancji należy zastosować przepisy ww. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata wynosi 50 % określonej w pkt 1 tego przepisu, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji wszczętym skargą kasacyjną Ministra Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016 r. wyznaczony pełnomocnik sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. II FPS 4/12 (ONSAiWSA z 2013 r. nr 3, poz.38) odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika i wniesiona w przepisanym terminie swym charakterem najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Dlatego należy przyjąć, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata, jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, wyznaczonemu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie według stawki określonej § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Ponieważ prowadził ona sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, opłata wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. W myśl tego przepisu opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie wynoszą 240 zł. Należne zatem wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w niniejszej sprawie przysługuje w wysokości 50% zasądzonej opłaty wynoszącej 240 zł, co daje kwotę 120 złotych W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia ww. kwotę 120 zł, należną za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 41,40 zł. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie, w ocenie rozpoznającego wniosek, nie zaistniały przesłanki wymienione w § 4 ust. 2 rozporządzenia, które uzasadniałyby przyznanie wynagrodzenia według wyższej opłaty. W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.