VI SA/Wa 1597/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C.Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skarżąca – C. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że obecnie przed Prezydentem W. oraz przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. toczy się kilkaset postępowań administracyjnych w przedmiocie zajęcia pasa drogowego przez nośniki należące do spółki. Wykonanie wydanych w tych sprawach decyzji będzie miało ogromny wpływ na sytuację finansową Spółki poprzez ograniczenie jej płynności finansowej co grozi wyrządzeniem znacznej szkody. Dotychczas nałożone na skarżącą kary pieniężne wynoszą około 1023110,29 złotych, co stanowi 78% wartości gotówki na rachunkach skarżącej na koniec 2018 r. i 36% osiągniętego przez skarżącą zysku w 2018 r., natomiast wartość potencjalnych rocznych kar, które mogą zostać nałożone na spółkę zdecydowanie przekracza osiągane oraz planowane przez skarżącą wyniki finansowe. W ocenie strony przeznaczenie tak dużej kwoty na ich uregulowanie znacząco wpłynie na możliwość prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, w tym uniemożliwi rozwój przedsiębiorstwa, jak również spowoduje ograniczenie działalności spółki poprzez zmniejszenie skali współpracy z klientami, co bardzo mocno i nieodwracalnie wpłynie na jej sytuację finansową, jak również pozycję rynkową i wizerunek w oczach obecnych oraz potencjalnych klientów. Szkoda raz zaistniała spowoduje istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonych decyzji, będzie mógł nastąpić po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Do wniosku dołączono oświadczenie prokurentów skarżącej z 4 grudnia 2019 r. "w sprawie potencjalnego wpływu postępowań o naliczone opłaty z tytułu zajęcia pasa drogowego na sytuację finansową spółki", oświadczenie pełnomocnika o ilości prowadzonych postępowań i wysokości wymierzonych kar oraz wydruk zakresu informacji wykazywanych w sprawozdaniu finansowym o którym mowa w art. 45 ustawy o rachunkowości dla jednostek innych niż banki (...) za okres 1 stycznia - 31 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., strona powinna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co powinno wyrazić się w zobrazowaniu jej realnej sytuacji determinowanej wykonaniem adresowanego do niej aktu, a przez to odnosić się do konkretnych i obiektywnych okoliczności, z zaistnieniem których wiązać należałoby ziszczenie się przesłanki wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione przesłanki dotyczą więc zdarzeń przyszłych będących spodziewanym, potencjalnym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub wykonujących swoje obowiązki. W sytuacji, gdy podstawowym źródłem wiedzy sądu administracyjnego rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest argumentacja strony, wobec istoty instytucji ochrony tymczasowej i przesłanek, od spełnienia których uzależniona jest możliwość jej udzielenia, podkreślić należy, że argumentacja ta powinna wykazywać konkretne i obiektywne okoliczności dające podstawę do wnioskowania o zasadności wstrzymania aktu lub czynności, co powinno nastąpić, w szczególności poprzez odwołanie się przez wnioskodawcę do konkretnych dokumentów źródłowych (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2018 r., sygn. II GZ 194/18; orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu warto zaakcentować, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide: postanowienie NSA z 18 października 2011 r., sygn. II GSK 1799/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, świadczenie pieniężne ma charakter odwracalny i w przypadku zwrotu zapłaconej kary zostanie przywrócony stan sprzed wydania ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik skarżącej akcentując hipotetyczne zmniejszenie skali współpracy z klientami oraz zmianę wizerunku wśród partnerów biznesowych, powołał się na mnogość prowadzonych w stosunku do niej postępowań administracyjnych w przedmiocie zajęcia pasa drogowego i wskazał sumę nałożonych na nią kar z tego tytułu. W ocenie Sądu, przedstawione dokumenty nie pozwalają na stwierdzenie, czy w niniejszej sprawie zachodzi szczególna dotkliwość nałożonej kary pieniężnej. Należy bowiem zwrócić uwagę, że załączony wydruk sprawozdania finansowego obejmuje jedynie okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., brak jest natomiast dokumentów obrazujących stan majątkowy spółki na dzień wniesienia skargi, tj. 18 czerwca 2020 r. Przedłożony wydruk nie pozwala w szczególności na określenie wartości majątku skarżącej na dzień złożenia wniosku, w tym wartości środków pieniężnych i innych aktywów, których upłynnienie pozwoliłoby na zapłatę kary pieniężnej. Pełnomocnik skarżącej nie przedstawił również żadnych dokumentów obrazujących wysokość sald na bieżących rachunkach bankowych skarżącej, z których wynikałby aktualny stan przepływów finansowych Spółki, mając przy tym na względzie zawarty w ww. sprawozdaniu finansowym zamiar kontunuowania działalności gospodarczej przez okres co najmniej 12 miesięcy po dniu bilansowym (31 grudnia 2018 r.), przy wypracowanym za rok 2018 zysku netto w wysokości 2278000 złotych i stracie z lat poprzednich w wysokości 207931000 złotych. Sąd nie uwzględnił również oświadczenia prokurentów z 4 grudnia 2019 r., bowiem są to czysto abstrakcyjne i hipotetyczne rozważania na temat kalkulacji sumy prognozowanych możliwych kar pieniężnych (a więc niepewnych) do nałożenia na spółkę, w oparciu o zakres prowadzonej przez nią działalności. Tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja, której sankcja pieniężna wynosi 2564,48 złotych. Reasumując, brak jest podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (vide: postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.