VI SA/Wa 1579/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Skarżąca A. R., pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2014 r., w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia (w sprawie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia). W skardze A. R. wniosła o "wstrzymanie/anulowanie ponownego rozpatrzenia sprawy przez dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w [...] – jako bezzasadne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konstrukcja powołanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do wykazywania tych okoliczności przysługuje stronie skarżącej (vide: postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 138/04, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W pierwszej kolejności podnieść należy, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dowolny lub przymusowy, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego realizacji, polegające na działaniu, zaniechaniu, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Konkludując, wstrzymanie wykonania aktów na podstawie regulacji art. 61 p.p.s.a., może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania (vide: J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str.120–126; T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str.293–303). Analizując treść zaskarżonej decyzji – uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia – stwierdzić należy, iż nie ma ona przymiotu wykonalności. Decyzja w tym przedmiocie oznacza, że organ pierwszej instancji zobowiązany będzie ponownie przeprowadzić postępowanie w sprawie objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia. Innymi słowy, skutkiem wydania zaskarżonej decyzji będzie konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu. Przymiot wykonalności, uwzględniając powyższe uwagi, dotyczy działania strony, jako podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do określonych działań stosowanie do treści rozstrzygnięcia organu administracji. Wniosek skarżącej tymczasem zmierza do powstrzymania organu pierwszej instancji przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Instytucja ochrony tymczasowej regulowana treścią art. 61 p.p.s.a., nie obejmuje zobowiązania organu do wstrzymania się od prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. W tej sytuacji Sąd, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.