VI SA/Wa 157/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy") z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...]o nałożeniu na Z. U. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo [...] Z. U. (dalej: "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 512, dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 3,4 i 22, art. 5, art. 5a, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728, dalej: "u.t.d."), lp.1.1, lp.6.3.17, lp.9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1), art. 66 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, dalej: "p.r.d."); § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141, dalej: "rozporządzenie"), art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, dalej: "rozporządzenie 581/2010" (Dz.U.UE.L.2010.168.16). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2023 r. na drodze krajowej nr [...] w P. dokonano kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd prowadził K. D. (dalej: "kierowca"), wykonując krajowy przewóz drogowy rzeczy - przejazd pod załadunek. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]z dnia [...] sierpnia 2023 r. (dalej: "protokół kontroli"). W dniu [...] stycznia 2023 r. Organ I instancji wydał decyzję nr [...]nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenie stwierdzone w toku kontroli. Pismem nadanym w dniu [...] stycznia 2024 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł odwołanie. Skarżący zarzucił Organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 k.p.a., poprzez zaniechanie przesłuchania Skarżącego oraz niesłuszne niepowołanie w sprawie biegłego. Pełnomocnik Skarżącego odnosząc się do Ip. 1.1 zwrócił uwagę na status kierowcy podnosząc, że wykonywał on przewóz na potrzeby własne. W przypadku Ip. 9.2 Skarżący stwierdził, że po kontroli organoleptycznej należało przeprowadzić szczegółową kontrolę techniczną pojazdu. Zdaniem Skarżącego, co zostało podkreślone w odwołaniu, § 6 ust. 2 rozporządzenia wymaga, aby po kontroli wstępnej, przeprowadzić szczegółową drogową kontrolę techniczną, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pojazd użytkowy zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska." oraz że "(...) wykryto usterki poważne lub niebezpieczne, ale nie wskazano, że usterki te zagrażają bezpieczeństwu." . W odniesieniu do lp.6.3.17 pełnomocnik Skarżącego poinformował, że winę za to naruszenie ponosi kierowca, nie zaś Skarżący. W związku z tym Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Organu I instancji oraz umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] GITD, po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...]nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie Organ odwoławczy nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto GITD wskazał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., GITD zauważył, iż licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. GITD wskazał, że konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., która karą pieniężną w wysokości 12.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. GITD wyjaśnił, że Organ I instancji pismem z dnia 25 sierpnia 2023 r. wystąpił do Starosty [...] z zapytaniem czy Skarżący zgłosił pojazd marki [...] do zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. W odpowiedzi wpłynęło pismo z dnia 4 września 2023 r. z informacją, iż przedmiotowy pojazd został zgłoszony do zaświadczenia w dniu 5 października 2023 r. Organ I instancji wystąpił z wnioskiem do GITD z zapytaniem czy Skarżący posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego/licencję wspólnotową na przewóz rzeczy oraz czy pojazd marki Scania został zgłoszony do zezwolenia lub/i zaświadczenia. W dniu 19 października 2023 r, wpłynęło pismo z GITD z informacją, że Skarżący nie posiada żadnych, wydanych przez GITD, uprawnień na wykonywanie krajowego i międzynarodowego transportu drogowego. W związku z powyższym, pismem z dnia 7 listopada 2023 r., Organ I instancji zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania w związku z ujawnieniem dodatkowego naruszenia, tj. Ip. 1.1 - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa. Organ I instancji wezwał jednocześnie Skarżącego do przesłania dokumentu uprawniającego do dysponowania w dniu [...] sierpnia 2023 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] (umowa najmu) oraz do wysłania dokumentu operacji transportowej wykonywanej przez kierowcę pojazdem marki [...] w dniu 24 sierpnia 2023 r. Wcześniej, pismem z dnia 25 sierpnia 2023 r., Organ I instancji zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania w związku z naruszeniem Ip. 6.3.17 oraz Ip. 9.2 oraz wezwał Skarżącego do przesłania dokumentu potwierdzającego zatrudnienie kierowcy oraz do wskazania osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie. W odpowiedzi Skarżący przesłał, pismem z dnia 4 września 2023 r., oświadczenie dotyczące wskazania osoby odpowiedzialnej za zarządzanie transportem oraz umowę zlecenie z dnia 18 sierpnia 2023 r. zawartą między kierowcą a Skarżącym. Na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji tj. m.in. umowy zlecenie przesłanej przez Skarżącego, pism z GITD oraz Starosty [...], Organ I instancji stwierdził brak przesłanek uprawniających do uznania, że przejazd z dnia kontroli stanowił przewóz drogowy na potrzeby własne - tym samym ujawnił naruszenie Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ I instancji wezwał Skarżącego, pismem z dnia [...] listopada 2023 r., do przesłania dokumentu uprawniającego do dysponowania w dniu [...] sierpnia 2023 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] (umowa najmu) oraz do wysłania dokumentu operacji transportowej wykonywanej przez kierowcę pojazdem marki [...] w dniu [...] sierpnia 2023 r. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów dających podstawę do uwolnienia go od odpowiedzialności, w tym nie przedłożył żadnych dokumentów, o które wezwał Organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2023 r. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 12.000 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na Skarżącego zasadnie. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez pełnomocnika Skarżącego, GITD wskazał, że Organ I instancji prawidłowo zidentyfikował naruszenie i słusznie nałożył za nie karę pieniężną. Zdaniem Organu odwoławczego art. 4 ust. 4 u.t.d. wskazuje warunki jakie należy spełnić alby przewóz można było zakwalifikować jako przewóz na potrzeby własne. Na gruncie niniejszej sprawy w opinii GITD nie ulega wątpliwościom, że przejazd z dnia [...] sierpnia 2023 r, nie spełniał wszystkich wymaganych kryteriów. Po pierwsze Skarżący, po uprzednim wezwaniu o przesłanie dokumentu obrazującego zatrudnienie kierowcy, przedłożył umowę zlecenie. Sprawdzenie w bazie CEPiK wykazało, że Skarżący nie dysponuje tytułem prawnym do dysponowania pojazdem marki [...] o nr rej. [...]. Według ustaleń Organu odwoławczego właścicielką tego pojazdu jest Pani B. N.. Co więcej GITD podniósł, że Organ I instancji wezwał Skarżącego, pismem z dnia 5 października 2023 r., do przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania pojazdem marki [...] tj. umowy najmu oraz dokumentu przewozowego dotyczącego zlecenia transportowego z dnia [...] sierpnia 2023 r. GITD wskazał, że Skarżący nie przesłał dokumentów, o które został wezwany ani w toku postępowania ani jako załącznik do odwołania - tym samym GITD skonkludował, że brak jest podstaw do uchylenia wobec Skarżącego przedmiotowej decyzji. Odnośnie naruszenia polegającego na uchybieniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę; lp.6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., Organ odwoławczy wskazał, że sankcją na naruszenie z lp. 6.3.17. załącznika nr 3 u.t.d. jest kara pieniężna w wysokości 500 zł – sankcjonująca naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę. Organ odwoławczy podkreślił, że analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, iż poprzedni odczyt danych wykonano w dniu 22 maja 2023 r. Od tego momentu upłynęło 94 dni kalendarzowe i 94 dni zarejestrowanej aktywności. Tym samym GITD stwierdził przekroczenie 28 - dniowego terminu na odczytanie danych z karty kierowcy aż o 66 dni. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 500 zł tytułu naruszenia Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. została zasadnie nałożona na Skarżącego. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika Skarżącego, GITD wskazał, że wewnętrzne ustalenia w przedsiębiorstwie przekazujące obowiązek pobierania danych na kierowcę nie stanowią okoliczności wyłączającej winę Skarżącego, albowiem art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 nie pozostawia żadnych wątpliwości i jasno wskazuje, że to przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem rozporządzenia 561/2006 i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają terminowe wczytywanie danych cyfrowych z karty kierowcy. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd; lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d., GITD nadmienił, że treść ww. załącznika sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Odnośnie do powyższego GITD ustalił, że w dniu [...]sierpnia 2023 r. w trakcie kontroli pojazdu [...] o nr rej. [...] ujawniono usterkę zaklasyfikowaną jako niebezpieczna. W toku czynności kontrolnych stwierdzono poważne uszkodzenia opon na stronie prawej i lewej osi pierwszej oraz na stronie prawej i lewej osi trzeciej. Usterka ta opisana jest pod pozycją 5.2.3d tj. znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony widoczny lub uszkodzony kord opony, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 2.000 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. została nałożona na Skarżącego zasadnie. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie ma podstaw do powołania biegłego. Zgromadzona w sprawie dokumentacja, w tym przede wszystkim dokumentacja fotograficzna, wskazuje że do naruszenia Ip. 9.2 faktycznie doszło. Niewątpliwie zdaniem GITD doszło do znaczącego uszkodzenia lub przecięcie opony widoczny lub uszkodzony kord opony. Zdaniem Organu odwoławczego przeprowadzone przez inspektora czynności w toku kontroli drogowej były wystarczające dla stwierdzenia niebezpiecznej usterki polegającej na znacznym uszkodzeniu, przecięciu opony i uszkodzeniu kordu, na pierwszej i trzeciej osi po stronie lewej pojazdu. Jak wskazano już w decyzji Organu odwoławczego, kontrola stanu technicznego. A zatem GITD przyjął, że czynności inspektora Inspekcji Transportu Drogowego posiadały umocowanie w przepisach szczególnych, które dopuszczały możliwość stwierdzenia ujawnionej w toku kontroli drogowej usterki niebezpiecznej na podstawie przeprowadzonej wzrokowej oceny stanu technicznego pojazdu. Organ odwoławczy wskazał, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 14.500 zł, ale z uwagi na art. 92a ust. 3 u.t.d. została ona zredukowana do 12.000 zł. Odnosząc się do zarzutów natury procesowej, GITD stwierdził, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Organ w ramach powierzonych obowiązków jest obowiązany do działania zgodnie z literą prawa. Natomiast w myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany zebrać i ocenić dowody na okoliczności faktyczne, które w jego ocenie są istotne dla sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem GITD ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu, który jest jednakże związany w tej mierze przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. W opinii Organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy. W ocenie GITD, sprawa została wyjaśniona w sposób wszechstronny. Organy orzekające w sprawie uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy również podkreślił, że nie jest jego rolą poszukiwanie dowodów niejako za stronę postępowania administracyjnego. Skoro Skarżący w postępowaniu przedstawia odmienne twierdzenia oraz wnioski, winien przedłożyć na ich poparcie Organowi odwoławczemu stosowny dowód. Konkludując, zdaniem GITD wydane rozstrzygnięcia zostały oparte na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniając swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., również czyniąc zadość treści art. 8 k.p.a. W ocenie GITD analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Według GIT, Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego, Organ odwoławczy nie stwierdził także istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c u.t.d. Z rozstrzygnięciem GITD nie zgodził się Skarżący, który pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zaskarżoną decyzję. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - prawa materialnego tj.: a) art, 7, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności naruszeń określonych pod lp. 1.1., 9.2 oraz 6.3.17. załącznika nr 3 do u.t.d., co doprowadziło do błędnej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów sankcyjnych załącznika nr 3 do u.t.d., b) art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. oraz art. 22 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy w zw. z art. 92a ust. 1, 7 i 11 u.t.d., które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegające na przyjęciu, że kierujący pojazdem nie był pracownikiem Skarżącego bez uprzedniego ustalenia, czy stosunek łączący Skarżącego oraz kierującego pojazd nie był faktycznie stosunkiem pracy, a jedynie stosunkiem cywilnoprawnym na podstawie umowy zlecenia, c) art. 4 pkt 4 lit. b u.t.d., które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegające na przyjęciu, że niepotwierdzenie przez Organ odwoławczy w toku postępowania administracyjnego tytułu prawnego do dysponowania pojazdem samochodowym ma w całości obciążać Skarżącego. - prawa procesowego tj. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez zastosowanie wykładni przepisów niezgodnej z interesem obywatela, poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej, powodującej nałożenie na Skarżącego obowiązku posiadania licencji. Skarżący w petitum skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Na zasadach określonych w art. 61 p.p.s.a. Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od GITD na swoją rzecz wszelkich kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż nie podziela stanowiska GITD, zgodnie z którym organy kontroli drogowej, jak też sąd administracyjny nie są upoważnione ani zobowiązane do wiążącego ustalania charakteru zawartej pomiędzy stronami umowy. Zdaniem Skarżącego nie można oczywiście wykluczyć, że wolą stron było zawarcie umowy o pracę, a nie umowy zlecenia. Według Skarżącego organy nie dokonały nawet jakiejkolwiek analizy treści umowy zlecenia zawartej z kierowcą, a oparły się tylko na samym fakcie jej zawarcia. Skarżący wskazał, że to był podstawowy zarzut odwołania, z którym organ GITD w ogóle się nie skonfrontował, ani nie przedstawił w tym zakresie uzasadnienia w zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że GITD uszło uwadze w całościowej analizie materiału sprawy, że kierowca w chwili kontroli posiadał własną działalność gospodarczą, co zdaniem Skarżącego oznacza, że mógł także realizować przewozy transportowe w pełni we własnym zakresie, czy na rzecz innych przedsiębiorców, poruszając się rożnymi pojazdami, np. nienależącymi do niego, czy też do Skarżącego. Tym samym Skarżący wskazał, że z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie transport (a precyzyjniej fakt poruszania się kontrolowanego pojazdu po drodze) wykonywany był przez osobę związaną w chwili kontroli stałym ze Skarżącym węzłem prawnym (określonym znaną GITD umową), niesłusznie zakwalifikowano go jako osobę wykonującą przewóz na nie własne potrzeby, a na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej Skarżącego. To, że Skarżący znalazł się w ogóle w protokole kontroli, jest jego zdaniem, wynikiem wyłącznie wskazania tego faktu przez kierowcę, który niewątpliwie był związany stałą umową ze Skarżącym i na jego rzecz wykonywał konkretnie zlecane usługi transportowe, objęte zawartą umową. W ocenie Skarżącego nie jest jednakże tak, że kierowca nie świadczył innych usług transportowych na rzecz innych podmiotów, niemniej jednak zapewne skala i zakres współpracy akurat ze Skarżącym uprawniała go do wskazania w protokole na osobę Skarżącego jako "dominującego zleceniodawcy". Skarżący wskazał również na kolejny element zaskarżonej decyzji, który dotyczył rzekomego wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę. Skarżący nadmienił, że Organ I instancji dokonał [...] sierpnia 2023 r. kontroli samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]wraz z naczepą o nr rejestracyjnym [...], którym kierował kierowca. Podczas kontroli drogowej GITD stwierdził, usterkę w postaci znacznego uszkodzenia, przecięcia opony, uszkodzonego kordu, co miało stanowić "bardzo poważne ryzyko dla bezpieczeństwa". Skarżący w uzasadnieniu skargi podtrzymał swoje stanowisko z odwołania, że powyższe ustalenia w zakresie stanu technicznego naczepy zostały poczynione niezgodnie z prawem, tj. z naruszeniem art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 2 i § 7 ust. 1 rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie zwrócenia się do biegłego w celu ustalenia kontroli stanu technicznego naczepy marki [...] o nr rej. [...]i ograniczenie działań Organu I instancji jedynie do kontroli organoleptycznej (wstępnej), którą to Skarżący niezmiennie kwestionuje. W niniejszym zakresie zdaniem Skarżącego w celu zbadania sprawy w sposób wszechstronny GITD powinien powołać biegłego, czego zaniechał. W dalszej kolejności Skarżący zauważył, że jak wynika z protokołu wstępnej kontroli (nr [...]), w punkcie 9 wskazano, że wykryto usterki poważne lub niebezpieczne, ale nie wskazano, że usterki te zagrażała bezpieczeństwu. Tym samym zdaniem Skarżącego w sprawie zachodzi sprzeczność pomiędzy ustaleniami faktycznymi, a zaskarżoną decyzją. Co więcej Skarżący podniósł, że nawet przy uznaniu, iż podnoszone nieprawidłowości w istocie były niebezpieczne, ale nie zagrażały bezpieczeństwu, to niezasadne jest zastosowanie maksymalnej kary z tego tytułu. W zakresie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, według Skarżącego GITD w zaskarżonej decyzji wskazał lakonicznie, że "wewnętrzne ustalenia w przedsiębiorstwie przekazujące obowiązek pobierania danych na kierowcę nie stanowią okoliczności wyłączających winę przedsiębiorcy, albowiem art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006 nie pozostawia żadnych wątpliwości i jasno wskazuje, że to przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem rozporządzenia 561/2006 i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają terminowe wczytywanie danych cyfrowych z karty kierowcy". W ocenie Skarżącego nałożona kara w zakresie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, została nałożona w oderwaniu od winy Skarżącego, który każdorazowo wskazuje kierowcom na konieczność przestrzegania wskazanego obowiązku. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto Organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Drogowego, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2024 r., nie naruszają prawa. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2024 r. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. za stwierdzone naruszenia, tj.: (i) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej ni z wspólnotowa (lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.), (ii) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowanego jako niebezpieczne (lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d.), (iii) naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.) Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest zatem prawidłowe ustalenie, czy kierujący pojazdem Karol Dyga był w dacie kontroli tj. w dniu 24 sierpnia 2023 r. pracownikiem Skarżącego. Od ustalenia tej okoliczności zależy bowiem, czy kontrolowany przejazd mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, czy też stanowił transport drogowy wymagający posiadania licencji. Ponadto przedmiotem rozsądzenia jest ustalenie czy organy obu instancji w sposób prawidłowy dokonały ustaleń w zakresie uszkodzenia opon na stronie prawej i lewej osi pierwszej oraz na stronie prawej i lewej osi trzeciej, a także w zakresie terminowego pobierania danych z karty kierowcy. W myśl art. 4 pkt 3, lit. a u.t.d. transport drogowy stanowi każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej niespełniający warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 ustawy, czyli warunków przewozu na potrzeby własne. Stosownie do art. 4 pkt 4 u.t.d. przewozem na potrzeby własne jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. W rozpatrywanej sprawie sporne jest jedynie spełnienie warunku z art. 4 pkt 4 lit. a i b u.t.d. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277, dalej: "k.p.") pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Wobec braku definicji "pracownika" w u.t.d. w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że posłużenie się definicją z k.p. jest zasadne (por. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2007 r. i powołane tam orzecznictwo). Jak stanowi z kolei art. 22 § 1 i § 11 k.p. przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Z kolei umowę zlecenie regulują przepisy art. 734-751 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, dalej: "k.c."). Punktem spornym w niniejszej sprawie jest, czy K.D. był pracownikiem Skarżącego w dacie kontroli tj. w dniu [...] sierpnia 2023 r. w sytuacji, gdy w dniu [...] sierpnia 2023 r., a więc przed kontrolą – pomiędzy Skarżącym a kierowcą została zawarta umowa zlecenie (k.36 akt administracyjnych). W ocenie Sądu ustalenia GITD, co do statusu K. D. w dacie kontroli są prawidłowe i nie można stwierdzić, że w dniu kontroli kierowca był zatrudniony u Skarżącego na podstawie stosunku pracy w rozumieniu przepisów k.p. Z treści umowy zlecenie z dnia 18 sierpnia 2023 r. wynika bowiem wprost, że zgodnie z § 2 pkt 2 umowy: zleceniobiorca nie jest podporządkowany zleceniodawcy. Jak stanowi § 8 umowy: z tytułu niniejszej umowy zleceniobiorca nie nabywa żadnych uprawnień pracowniczych wynikających z Kodeksu pracy. Z kolei zgodnie z § 9 pkt 2 umowy: w sprawach nieuregulowanych w niniejszej umowie mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego, co zdaniem Sądu stanowi jedynie potwierdzenie, że wolą stron nie było zawarcie umowy o pracę na podstawie przepisów k.p., lecz umowy zlecenie w rozumieniu przepisów k.c. Jak trafnie podkreśla się w literaturze przedmiotu, nie nazwa umowy ani wola stron, lecz praca w określonej zależności, właściwej dla stosunku pracy, powinna mieć znaczenie rozstrzygające. Rozwijając tę myśl, wskazuje się, że podporządkowanie zatrudniającemu nie stanowi przesłanki właściwej tylko dla stosunku pracy, a nadzór i kierownictwo zatrudniającego nie jest zastrzeżone wyłącznie dla niego (stosunku pracy). Wynika to niejako z tego, że stosunek zlecenia i stosunek pracy mają swój rodowód w prawie cywilnym (zobowiązań): ich odrębność jedynie oznacza, że treść zlecenia nie może być taka sama jak w stosunku pracy, ale może być zbliżona. W zleceniu mogą wystąpić cechy kierownictwa i podporządkowania, choć nie takie same jak w stosunku zależności właściwej dla stosunku pracy (zob. glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2013 r., II PK 372/12, OSP 2015/1/8). Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że przesłanką właściwą dla stosunku pracy jest niewątpliwie podporządkowanie pracownika oraz wykonywanie przez niego pracy pod kierownictwem i nadzorem pracodawcy. Skoro z treści zawartej między Skarżącym a kierowcą umowy zlecenie tj. § 2 pkt 2 expressis verbis wynika, że zleceniobiorca nie jest podporządkowany zleceniodawcy, to w ocenie Sądu nie można zatem przyjąć, że w dacie kontroli kierowca był związany ze Skarżącym stosunkiem pracy. Na gruncie przedmiotowej sprawy bezspornym jest również fakt, że Skarżący w dniu kontroli nie dysponował tytułem prawnym do pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. GTID już na etapie postępowania administracyjnego podjął bowiem stosowne działania w celu ustalenia właściciela pojazdu, dokonując sprawdzenia w bazie CEPiK. Według ustaleń Organu odwoławczego właścicielką przedmiotowego pojazdu była Barbara Niewiadomska. Sąd nie może również zgodzić się z zarzutem Skarżącego odnośnie naruszenia przez Organ odwoławczy art. 4 pkt 4 lit b u.t.d., poprzez niepotwierdzenie w toku postępowania administracyjnego tytułu prawnego Skarżącego do dysponowania pojazdem samochodowym, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej. W ocenie Sądu Organ I instancji pismem z dnia 5 września 2023 r. prawidłowo wezwał Skarżącego do przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania pojazdem marki Scania tj. umowy najmu oraz dokumentu dotyczącego zlecenia transportowego z dnia 24 sierpnia 2023 r. GITD wskazał, że Skarżący nie przesłał ww. dokumentów, zarówno ani jako załączników w toku prowadzonego postępowania, ani jako załączników do odwołania od decyzji Organu I instancji. W związku z tym, że Skarżący nie udowodnił faktu posiadania tytułu prawnego do kontrolowanego pojazdu samochodowego, Sąd przyjął, że GITD zasadnie orzekł o braku podstaw do uchylenia wobec Skarżącego decyzji nakładającej karę pieniężną. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu GITD właściwie ustalił, że kierowca K. D. nie był w chwili kontroli pracownikiem Skarżącego, zaś Skarżący nie udowodnił w toku postępowania administracyjnego posiadania tytułu prawnego do kontrolowanego pojazdu samochodowego. Przy takich ustaleniach faktycznych Organ odwoławczy prawidłowo zastosował prawo materialne i uznał, że kontrolowany przejazd nie spełniał przesłanek przewozu na potrzeby własne wymienionych w art. 4 p. 4, lit. a i b u.t.d. polegających na kierowaniu pojazdem przez pracownika przedsiębiorcy oraz konieczności legitymowania się przez przedsiębiorcę tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi. Skoro wykonywany w niniejszej sprawie przewóz nie był przewozem na potrzeby własne, to w związku z treścią powołanego wyżej art. 4 p. 3 lit. a i b u.t.d. - był transportem drogowym; zatem przewóz ten wymagał licencji. Skoro więc prawidłowo GITD ustalił, że kontrolowany przejazd był transportem drogowym, tj. wykonywanym był bez licencji – zasadnie nałożył karę za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi twierdzenia, dotyczącego nieprawidłowych ustaleń w zakresie stanu technicznego naczepy, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko Organu odwoławczego w tym zakresie. Należy zauważyć, że generalną zasadą wynikająca z przepisów prawa, a dokładnie art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wynika, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Stosownie natomiast do postanowień § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu. Na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu użytkowego kontrolujący decyduje, czy pojazd ten poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza się w szczególności w przypadku, gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pojazd użytkowy zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska. Przepis § 5 ust. 3 stosuje się odpowiednio (ust. 2). W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenia nie budzą wątpliwości, że naczepa kontrolowanego pojazdu posiadała uszkodzenia opon, które zagrażały bezpieczeństwu i nie było potrzeby poddania jej szczegółowej kontroli technicznej lub powoływania na te okoliczność biegłego. Z protokołu kontroli, który został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń wynika jednoznacznie, że naczepa marki [...] o nr rej. [...] posiadał usterki zakwalifikowane jako niebezpieczne, tj. "znaczne uszkodzenie, przecięcie opony, uszkodzony kord (oś pierwsza i trzecia strona lewa), które stanowiły bardzo poważne ryzyko dla bezpieczeństwa – lp. 5.2.3d2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 listopada 2019 r.) – oś I str. Prawa i lewa, oś III str. Prawa i lewa." (k. 3 akt administracyjnych). Stan opon naczepy, w dniu kontroli, został utrwalony dokumentacją fotograficzną (k. 18 – 23 akt administracyjnych). W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do uznania przez organy, iż stan opon zagraża bezpieczeństwu. Dokonane w toku kontroli ustalenia potwierdzają prima facie i bez potrzeby przeprowadzenia szczegółowej drogowej kontroli lub powoływania biegłego, że ogumienie naczepy posiadało poważne uszkodzenia zagrażające bezpieczeństwu. Trafnie przyjął Organ odwoławczy, że w tym przypadku wzrokowa ocena kontrolującego oraz materiał dowodowy było wystarczające do przypisania Skarżącemu odpowiedzialności z tego tytułu. Nie zasługuje również na uwzględnienie stanowisko Skarżącego w zakresie błędnego przypisania mu odpowiedzialności z tytułu terminowego pobierania danych z karty kierowcy. Jak wynika z protokołu kontroli, analiza karty kierowcy nr [...] z data ważności do 21 września 2027 r., wykazała przekroczenie o 66 dni termin wczytywania danych kierowcy. Tymczasem art. 10 ust. 5 lit. a) pkt i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, nakłada na przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 obowiązek zapewnienia wczytywania danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywania odpowiednich danych częściej aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego. W ocenie Sądu, w świetle powyższych przepisów GITD zasadnie uznał, że naruszono maksymalny okres na wyczytywanie danych z karty kierowcy K. D., bowiem w świetle powyższego to przedsiębiorstwo transportowe (tu: Skarżący) zobligowany był do terminowego wczytywania danych cyfrowych z karty kierowców. Przedmiotowego obowiązku nie wyłączają wewnętrzne regulacje w przedsiębiorstwie, mocą których ten obowiązek jest przenoszony na kierowców. Takie rozwiązanie nie jest wykluczone, niemniej jednak w przypadku jego zaniedbania przez kierowcę odpowiedzialność ponosi przedsiębiorstwo transportowe. W opinii Sądu organy obu instancji uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z art. 7 oraz 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu GITD słusznie przyjął, że rolą organu nie jest poszukiwanie dowodów niejako za stronę postępowania administracyjnego. Skoro strona postępowania przedstawia odmienne twierdzenia oraz wnioski, winna przedłożyć na ich poparcie organowi stosowne dowody. Za niezasadne należy również uznać zarzuty naruszenia art. 7 i 8 k.p.a., jakoby organ zastosował wykładnię rozszerzająca, skutkującą nałożeniem na Skarżącego obowiązku posiadania licencji. Sąd wskazuje, że przypisane Skarżącemu naruszenie było wynikiem ustaleń na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, nie zaś wynikiem rozszerzającej egzegezy przepisów u.t.d. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że przejazd pojazdu w dniu kontroli nie spełniał przesłanek przewozu na potrzeby własne, a Skarżący nie posiadał innego dokumentu uprawniającego go do wykonywania transportu drogowego. Organ odwoławczy podczas wydawania zaskarżonej decyzji oparł się więc na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując przy tym jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach prawa tj. w art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznaje za niezasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego. Czyni to również uznaniem za niezasadne zarzutów naruszenia prawa materialnego. Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.