VI SA/Wa 1558/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. (dalej w skrócie także jako "ZUS") pismem z dnia 3 października 2018 r. wystąpił do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej też jako "Dyrektor [...]OW" lub "Organ I instancji") z wnioskiem o rozpatrzenie sprawy w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym A. W. (dalej także jako "Uczestnik" lub "Zainteresowany") z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z płatnikiem składek: P. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej także jako "Skarżąca", "Spółka" lub "Płatnik"), których przedmiotem było "przytwierdzenie słupków", "przymocowanie kojców", "położenie rusztów", "wygięcie kojców", "zamocowanie dozowników", "pocięcie elementów", "wyginanie elementów". Do swego wniosku ZUS dołączył kserokopie umów o dzieło nr [...], [...], [...], [...], [....], [...], [...] i [...] zawartych pomiędzy Uczestnikiem a Skarżącą (wraz z rachunkami do każdej z nich), kserokopię protokołu kontroli z [...] lutego 2018 roku; kserokopię zastrzeżeń do protokołu kontroli z [...] lutego 2018 roku oraz kserokopię informacji o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń z [...] czerwca 2018 roku. Po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, decyzją z dnia [...] marca 2019 roku nr [...], stwierdził objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym A. W. z tytułu wykonywania umów o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, na rzecz płatnika składek w okresach 4 sierpnia 2014 roku - 30 sierpnia 2014 roku, 1 września 2014 roku - 30 września 2014 roku, 10 października 2014 roku - 31 października 2014 roku, 12 listopada 2014 roku - 30 listopada 2014 roku, 8 grudnia 2014 roku - 31 grudnia 2014 roku, 12 stycznia 2015 roku - 29 stycznia 2015 roku, 10 lutego 2015 roku - 25 lutego 2015 roku i 5 marca 2015 roku - 31 marca 2015 r. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a) i e) ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1285, z późn. zm., dalej: "ustawa o świadczeniach"), obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a także osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osoby z nimi współpracujące. Z kolei treść umów zawartych przez Uczestnika z Płatnikiem, poza nazwą, nie zawiera innych postanowień, kwalifikujących się w świetle art. 627-646 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2019 roku, poz. 1145 ze zm., dalej też jako "K.c."), jako dzieło, które pozwalały na ich odróżnienie od umów o świadczenie usług. Brak jest w nich choćby postanowienia dotyczącego odpowiedzialności przyjmującego zamówienie za wady dzieła (rękojmia za wady dzieła - art. 637 K.c.). W odwołaniu od wspomnianej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2019 roku, Płatnik podkreślił między innymi, że uprawnienie do decydowania o charakterze umów cywilnoprawnych mają służby skarbowe a decydującym o formie jest zgodny zamiar stron. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także jako "Prezes NFZ", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), w wyniku rozpatrzenia odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a."), decyzją z [...] marca 2022 roku, nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji orzekając, że Zainteresowany podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umów o świadczenie usług, do których, zgodnie z przepisami ustawy - Kodeks cywilny, zastosowanie mają przepisy dotyczące zlecenia na rzecz Płatnika składek. Prezes NFZ nie zgodził się z zaprezentowanym w odwołaniu stanowiskiem, jakoby sporne umowy miały charakter umów o dzieło. W ocenie organu odwoławczego, wykonywane przez Uczestnika czynności, stanowiły jeden z elementów prac budowlano - montażowych związanych z funkcjonowaniem i działalnością Spółki. Nie zmierzały one do stworzenia nowej rzeczy lub przekształcenia rzeczy istniejącej do nowej postaci. Na skutek działań Zainteresowanego nie powstała zatem nowa rzecz, która uprzednio nie istniała (dzieło), ale został przygotowany do montażu element, służący późniejszej eksploatacji. Tak więc działania Zainteresowanego nie prowadziły do powstania samodzielnego rezultatu, a jedynie stanowiły etap dochodzenia do niego. Zadaniem wykonawcy było umiejętne zmontowanie lub umocowanie gotowych już elementów chlewu przemysłowego, ewentualnie pocięcie lub wygięcie rurek metalowych. Praca ta polegała więc na dokonywaniu czynności z należytą starannością. W konsekwencji Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, że zawarte przez strony umowy, nie były umowami o dzieło, lecz zakładały świadczenie usług z zachowaniem staranności. W skardze wniesionej przez Płatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] marca 2022 r., zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 109 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e w zw. z art. 69 ustawy o świadczeniach poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do przyjęcia przez organ, że zainteresowany w okresach wskazanych w decyzji podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów o świadczenie usług, do których zgodnie z k.c. odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące zlecenia, gdy tymczasem prawidłowa analiza wszystkich dokumentów prowadzi do wniosku, że zainteresowany nie był osobą świadczącą usługi na podstawie umowy o świadczenie usług, do których stosuje się art. 750 k.c., albowiem strony zawarły umowę o dzieło; b. art. 627 k.c. poprzez błędną wykładnię sprowadzające się do przyjęcia przez organ, że zawarte przez strony umowy nie posiadają żadnych elementów charakterystycznych dla umowy o dzieło, a przedmiotem zawartych umów było świadczenie na rzecz skarżącego zlecenia, w sytuacji w której przedmiotem umów było każdorazowo dokonanie czynności faktycznych w sposób określony w umowach oraz jej załącznikach, których rezultatem było powstanie dzieła a nie dokonanie przez zainteresowanego na rzecz skarżącego czynności prawnych co jest przedmiotem umowy zlecenia; c. art. 627 k.c. poprzez błędną wykładnię i jego niezastosowanie, w szczególności poprzez przeprowadzenie nieuprawnionej i niedopuszczalnej ingerencji organu w treść stosunku zobowiązaniowego, łączącego strony a ponadto poprzez nieuprawnione utożsamianie pojęcia dzieła, zdefiniowanego w k.c. z pojęciem dzieła w rozumienia przepisów ustawy Prawo autorskie; d. art. 627 k.c. poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, iż przedmiotem umowy określonej w powołanym przepisie może być jedynie rezultat posiadający cechy niepowtarzalności, co uzasadnia przyjęcie przez organ iż zakwestionowane umowy stanowią umowy o świadczenie usług, do których zastosowanie mają przepisy regulujące umowę o świadczenie usług; 2) naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 109, w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach poprzez błędne i nieuprawnione przyjęcie przez organ, że przepisy te zawierają normę dyspozycyjną dla organu do ingerowania w ustaloną przez strony treść umów przez co w sposób autorytarny i wbrew woli stron zmieniany jest ich charakter prawny; b. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej oraz podawanie w decyzji faktów i twierdzeń nieznajdujących odzwierciedlenia w dokumentach będących przedmiotem kontroli; a w konsekwencji, błędne przyjęcie, iż Uczestnik podlegał w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy dotyczące zlecenia; c. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji w której zachodziły przesłanki do jej uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez umorzenie postępowania w całości - stosownie do treści art. 138 § 1 ust 2 k.p.a., bądź alternatywnie do uchylenia decyzji I instancji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, iż zainteresowany, we wskazanych w decyzji okresach nie był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu zawartych ze skarżącym umów, bowiem umowy te stanowiły umowy o dzieło, które nie zostały wskazane w katalogu art. 66 ustawy o świadczeniach. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Płatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości a także zobowiązanie organu II instancji do wydania decyzji, przy wskazaniu jednocześnie sposobu rozstrzygnięcia sprawy, poprzez zobowiązanie ww. organu do wydania decyzji umarzającej postępowanie w całości - stosownie do treści art. 138 § 1 ust 2 k.p.a., bądź alternatywnie uchylającej decyzję I instancji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie, iż Zainteresowany, we wskazanych w decyzji okresach, nie był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu zawartych ze skarżącym umów, bowiem umowy te stanowiły umowy o dzieło, które nie zostały wskazane w katalogu art. 66 ustawy o świadczeniach. Ponadto Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z: a. decyzji ZUS oraz wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] lutego 2020 r. (sygn. akt [...]) na okoliczność posiadania przez zawarte pomiędzy zainteresowanym a skarżącym umowy charakteru umowy rezultatu - umowy o dzieło i potwierdzenia tych okoliczności zarówno przez Sąd Okręgowy w P., jak i ZUS, a także uznania przez ZUS, iż zakwestionowane w trakcie kontroli przeprowadzanej w przedsiębiorstwie skarżącego umowy zawierane z zainteresowanym a także innymi osobami zostały ostatecznie zakwalifikowane jako umowy o dzieło; b. wyjaśnień złożonych przez B. J. na okoliczność zgodnego zamiaru stron podczas zawierania umowy zakwestionowanej przez NFZ; c. akt postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w P. pod sygnaturą [...] - zwrócenie się do rzeczonego Sądu z wnioskiem o ich udostępnienie - na okoliczność tożsamości stanu faktycznego niniejszej sprawy ze stanem faktycznym ww. orzeczenia, gdzie analogiczne umowy zostały prawidłowo zakwalifikowane jako umowy o dzieło. W uzasadnieniu skargi Płatnik rozwinął i uargumentował podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zainteresowany nie zajął stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, nie narusza prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, Sąd nie dopatrzył się bowiem nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Istota sporu sprowadza się w realiach przedmiotowej sprawy do oceny, czy Prezes NFZ właściwie przyjął, że sporne umowy były w istocie umowami o świadczenie usług, co do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o zleceniu, a nie umowami o dzieło, jak nazwały je strony. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez Organ ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został w toku postępowania przed organami zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organy w przedmiotowej sprawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach. Zgodnie ww. przepisem, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osoby z nimi współpracujące. Z kolei zgodnie z art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o oświadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. W świetle art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie natomiast do art. 13 pkt 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 655), obowiązkowo ubezpieczeniom tym (społecznym) podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy - od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy. Uznanie więc, iż każda z ośmiu spornych umów, nie stanowiła umowy o dzieło, uregulowanej w art. 627 i nast. k. c., lecz umowę o świadczenia usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu (art. 750 k.c. ) oznacza, że skarżąca spółka, jako płatnik składek, była zobowiązana do obliczania i pobierania składek z dochodu ubezpieczonego oraz ich odprowadzania - na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach. Sąd w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska Skarżącej, że sporne umowy stanowią umowy o dzieło. Otóż przedmiotem umowy o dzieło jest przyszły, z góry określony, samoistny, materialny lub niematerialny, lecz ucieleśniony, obiektywnie osiągalny i (w danych warunkach) pewny rezultat pracy i umiejętności przyjmującego zamówienie, którego charakter nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o rękojmi za wady. Przedstawiony zespół cech konstytutywnych występować musi łącznie. Tym samym istotą umowy o dzieło jest osiągnięcie określonego rezultatu, co odróżnia ją od umowy zlecenia (art. 734 i następne k.c.) oraz od umowy o świadczenie usług (art. 750 k.c.). Z kolei, umowa o świadczenie usług jest umową starannego działania, a zatem jej celem jest wykonywanie określonych czynności, które nie muszą zmierzać do osiągnięcia rezultatu. Przedmiot umowy o dzieło może być określony w różny sposób i różny może być stopień dokładności tego określenia, pod warunkiem, że nie budzi wątpliwości, o jakie dzieło chodzi. Nie można jednak uznać za dzieło czegoś, co nie odróżnia się w żaden sposób od innych występujących na danym rynku rezultatów pracy - materialnych bądź niematerialnych, gdyż wówczas zatraciłby się indywidualny charakter dzieła. Dzieło nie musi wprawdzie być czymś nowatorskim i niewystępującym jeszcze na rynku, jednak powinno posiadać charakterystyczne, wynikające z umowy cechy, umożliwiające zbadanie, czy dzieło zostało wykonane prawidłowo i zgodnie z indywidualnymi wymaganiami bądź upodobaniami zamawiającego. Zatem przedmiotem umowy o dzieło jest doprowadzenie do weryfikowalnego i jednorazowego rezultatu, zdefiniowanego przez zamawiającego w momencie zawierania umowy. Dzieło jest wytworem, który w momencie zawierania umowy nie istnieje, jednak jest w niej z góry przewidziany i określony w sposób wskazujący na jego indywidualne cechy (por. wyrok SN z dnia 5 marca 2004 r., I CK 329/03 i z dnia 14 listopada 2013 r., II UK 115/13). Istotnym jest, że kryterium odróżnienia umowy o dzieło od umowy o świadczenie usług stanowi także możliwość poddania umówionego rezultatu (dzieła) sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych (por. wyrok SN z dnia 3 listopada 2000 r., IV CKN 152/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 63 i z dnia 14 listopada 2013 r., II UK 115/13). Sprawdzian taki jest zaś niemożliwy do przeprowadzenia, jeśli strony nie określiły w umowie cech i parametrów indywidualizujących dzieło. Taki brak kryteriów określających pożądany przez zamawiającego wynik (rezultat) umowy prowadzi do wniosku, że przedmiotem zainteresowania zamawiającego jest wykonanie określonych czynności, a nie ich rezultat. Z takim też przypadkiem mamy do czynienia na gruncie następujących umów łączących Uczestnika ze Skarżącą, tj. umowy o dzieło nr [...] - "przytwierdzenie do posadzki 48 słupków kojców grupowych dla loch w fermie w [...]"; umowy o dzieło nr [...] - "przymocowanie do posadzki 41 kojców pojedynczych w budynku nr 1 dla loch na fermie w [...]"; umowy o dzieło nr [...] - "położenie 96 sztuk rusztów betonowych w budynku nr 2 na fermie w [...]"; umowy o dzieło nr [...] - "wygięcie 68 kojców pojedynczych dla loch na fermie w [...]"; umowy o dzieło nr [...] - zamocowanie 146 sztuk dozowników do paszy dla loch w budynku nr 3 na fermie w [...]"; umowy o dzieło nr [...] - "pocięcie 400 elementów rurek metalowych na kojce dla loch na fermie w [...]"; umowy o dzieło nr [...] - "pocięcie 398 elementów rurek metalowych na kojce dla loch na fermie w Zielonej"; umowy o dzieło nr [...] - "wyginanie elementów na 44 jarzma porodowe dla loch do budynku nr 4 na fermie w [...]". Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że czynności wykonywane w ramach spornych umów były w istocie realizowane w ramach umów starannego działania, mających charakter umów o świadczenie usług, do których stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Badane umowy były umowami starannego działania a ich wykonawca nie przyjął do wykonania żadnego skonkretyzowanego i indywidualnie oznaczonego dzieła. Zobowiązał się on do wykonania w określonym czasie powtarzalnych czynności, podlegających nadzorowi zlecającego i wykonywanych zgodnie z jego poleceniem, w ramach budowy farmy. W sytuacji, w której przedmiot spornych umów określony został jako: "przytwierdzenie słupków", "przymocowanie kojców", "położenie rusztów", "wygięcie kojców", "zamocowanie dozowników", "pocięcie elementów", "wyginanie elementów" – każdorazowo "wedle instrukcji Zamawiającego", w istocie nie zaistniał żaden rezultat, który poddawałby się badaniu na okoliczność wad. Wobec zaś jedynie ogólnego określenia przedmiotu spornych umów nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy następcze ustalenie przez organy, w jaki sposób zostały wykonane sporne umowy, skoro nie ma możliwości zweryfikowania, czy zostały one wykonane zgodnie ze z góry zaplanowanym i sprecyzowanym rezultatem. Nie może być skuteczny argument, że umowy dawały możliwość kwestionowania jakości wykonanej usługi w oparciu o treść postanowienia ich § 7. Mowa tam jest o uprawnieniu zamawiającego do sprawdzenia zgodności dzieła z treścią umowy. Tymczasem w umowach brak oznaczenia dzieła. Nie stanowi bowiem skonkretyzowania dzieła ogólne przedstawienie przedmiotu umów, przy braku wskazania w choćby ogólny sposób parametrów oczekiwanego przez zamawiającego rezultatu. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wbrew treści zarzutu z pkt 1 lit. b skargi, do umów nie dołączono żadnych załączników, tak więc nie mogło w taki sposób dojść do dookreślenia przedmiotu każdej z umów. Ponadto w przedmiotowej sprawie argumentem przemawiającym za dokonaną przez orzekające organy oceną prawną umów zawartych przez Skarżącą jest również okoliczność, iż umowy te były zawierane z zainteresowanym na krótkie (głównie dwu lub trzytygodniowe) okresy w następujących po sobie miesiącach (od sierpnia 2014 r. do marca 2015 r.). W ocenie Sądu, okoliczności powyższe pozwalają na przyjęcie, że Uczestnik świadczył na rzecz Skarżącej określone usługi techniczne/montażowe i należy podzielić ustalenia organów o wykonywaniu przez Zainteresowanego, w ramach wykonania spornych umów, powtarzalnych, standardowych czynności technicznych. Trafnie wskazał Prezes NFZ, że czynności stanowiące przedmiot spornych umów oraz ich skutki były wykonywane w ramach procesu większych robót stąd nie mogą być wymaganym i samoistnym rezultatem - dziełem. Zainteresowany nie wykonywał dzieła, a jedynie uczestniczył w jednym z etapów procesu wykonywanych robót zgodnych z profilem działalności spółki. Prace wykonywane w ramach zawartych umów stanowiły niewątpliwie część większej całości procesu robót budowlanych, a zatem Zainteresowany nie wykonywał dzieła, a jedynie uczestniczył/współuczestniczył w elementach/etapach procesu robót składających się na pewną całość – wybudowanie farmy trzody chlewnej. Stąd też swoje czynności musiał wykonywać według tych samych zasad, jak inni wykonawcy. Z tych względów Sąd stwierdza, że Prezes NFZ, prawidłowo uznając sporne umowy za umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 w związku z art. 734 i nast. k.c., a w konsekwencji prawidłowo uznając, że zainteresowany podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania tych umów, w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji, nie naruszył art. 734 § 1 i art. 750 k.c., poprzez ich zastosowanie, art. 627 k.c., poprzez jego niezastosowanie oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach. W konsekwencji, organy nie naruszyły również art. 3531 i art. 65 § 2 k.c. uznając, że przyjęcie, iż sporne umowy stanowią umowy o dzieło sprzeciwiałoby się właściwości tego stosunku prawnego. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie także uchybień procesowych. W szczególności nie można organowi przypisać naruszenia art. 7, art. 77 § 1 ani 80 k.p.a. w zw. z art. 109 § 6 ustawy o świadczeniach. Stan faktyczny ustalono na podstawie treści umów, protokołu kontroli ZUS oraz wyjaśnień płatnika składek z dnia 12 listopada 2018 r. Wbrew twierdzeniom skargi, organy zebrały wystarczający materiał do podjęcia decyzji i należycie go przenalizowały w obu instancjach, nie naruszając obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej ani zapewnienia stronie możliwości korzystania z przysługujących jej gwarancji procesowych. Skarżona decyzja zawiera przy tym wyczerpujące uzasadnienie, wyjaśnia powody jej podjęcia z podaniem konkretów i przyczyn zakwestionowania nadanej umowie nazwy. Nie można zatem organowi przypisać naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W świetle powyższego, Prezes NFZ nie naruszył też art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję I instancji. Na koniec podnieść należy, że do skargi nie załączono protokołu przesłuchania przez ZUS Zainteresowanego, a także wyjaśnień złożonych przez B. J., jak też wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] lutego 2022 r. oraz decyzji ZUS. Jednocześnie, mając na uwadze brzmienie art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek dowodowy w zakresie zwrócenia się do Sądu Okręgowego w P. o udostępnienie akt o sygnaturze [...]. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.