VI SA/Wa 1554/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S.A. z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego na używanie urządzeń nadawczo-odbiorczych p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie

Pismem z 16 czerwca 2017 r. (nadanym w tym samym dniu w Urzędzie Pocztowym [...] Z. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej - skargę na decyzję tego organu z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego na używanie urządzeń nadawczo-odbiorczych. Do skargi został załączony (złożony na urzędowym formularzu PPPr) wniosek o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym została kompleksowo uregulowana w art. 243-263 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Ustawodawca ukształtował w powołanych przepisach zarówno pozytywne, jak i negatywne przesłanki przyznania prawa pomocy. Odmowa przyznania prawa pomocy może nastąpić w sytuacji, gdy nie są spełnione pozytywne przesłanki, bądź w sytuacji, w której co prawda pozytywne przesłanki są spełnione, ale jednocześnie stwierdza się zaistnienie przesłanki negatywnej. Pozytywne przesłanki uregulowane zostały w art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. Negatywne przesłanki, wyłączające dopuszczalność przyznania prawa pomocy, sformułowane zostały w art. 246 § 3 i w art. 247 p.p.s.a. Art. 247 p.p.s.a. stanowi, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2015, s. 978-979). Stwierdzenie przez Sąd oczywistej bezzasadności skargi wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W konsekwencji nawet w przypadku, gdy sytuacja materialna strony uzasadniałaby przyznanie jej prawa pomocy, to oczywista bezzasadność skargi skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Z akt sprawy wynika bowiem, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu 15 maja 2017 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał w dniu 14 czerwca 2017 r. Natomiast skargę nadano w dniu 16 czerwca 2017 r., a więc z uchybieniem ww. terminu. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stwierdzona niedopuszczalność skargi – wobec wypełnienia dyspozycji przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. - oznacza jej oczywistą bezzasadność przewidzianą w art. 247 p.p.s.a. W takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Dlatego Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.