VI SA/Wa 153/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. sprawy ze skargi P.S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę

Przedmiotem skargi wniesionej przez P. S.A. siedzibą w P. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z [...] listopada 2020 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 4 pkt 1, art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 470, dalej: "u.d.p."), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. Nr [...] z [...] września 2020 r. w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Powyższą decyzją Nr [...] z [...] września 2020 r., Prezydent Miasta P., na podstawie art. 40 ust. 12 pkt. 1, 13 w związku z art. 40 ust. 2 pkt. 3 u.d.p., art. 104 K.p.a., uchwały Nr 465/XXIII/04 Rady Miasta Płocka z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego na terenie miasta Płocka (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 100, poz. 2457 z dnia 29 kwietnia 2004 r.), zmienionej uchwałą: Nr 510/XXVI/04 z dnia 25 maja 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 168, poz. 4318 z dnia 09 lipca 2004 r.), Nr 129/IX/11 Rady Miasta Płocka z dnia 19 kwietnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 80 poz. 2566 z dnia 18 maja 2011 r.), Nr 195/XIII/2011 Rady Miasta Płocka z dnia 30 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 171 poz. 5388 z dnia 19 września 2011 r.), Nr 216/XV/2011 Rady Miasta Płocka z dnia 27 września 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 191 poz. 5802 z dnia 19 października 2011 r.), Nr 237/XVI/2011 Rady Miasta Płocka z dnia 25 października 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 219 poz. 6663 z dnia 30 listopada 2011 r.), Nr 377/XXIII/2012 Rady Miasta Płocka z dnia 24 kwietnia 2012 r.(Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 4357 z dnia 28 maja 2012 r.), Nr 453/XXVII/2012 z dnia 25 września 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 6786 z dnia 8 października 2012 r.) uchwały Nr 267/XIV/2019 Rady Miasta Płocka z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta Płocka (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego poz. 14244 z dnia 5 grudnia 2019 r.), wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 13.205,00 zł za zajęcie pasa drogowego ul. C. [...] (droga kategorii gminnej) w P. przez umieszczenie części obiektu budowlanego o powierzchni 13,90 m2 za okres od 18 marca 2017 r. do 23 października 2019 r. tj. przez 950 dni, bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, SKO wskazało, że niniejsza sprawa dotyczy kolejnego okresu zajęcia bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy C. [...] w P. (dz. nr [...]) przez umieszczenie części obiektu budowlanego o powierzchni 13,90m2. Pierwszy okres zajęcia zamykał się datami 19.10.2001 r. - 08,12.2014 r. i został rozstrzygnięty ostateczną decyzją SKO w P. Nr [...] z [...] maja 2017r., od której to decyzji Strona wniosła skargę, oddaloną przez WSA w Warszawie wyrokiem z 28 grudnia 2017r. sygn. akt VI SA/Wa 1697/17. Drugi natomiast okres zajęcia od 09.12.2014 r. do 17.03.2017 r. został rozstrzygnięty ostateczną decyzją SKO w P. Nr [...] z [...] czerwca 2017 r., a skarga na tę decyzję została oddalona przez WSA w Warszawie wyrokiem z 28 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1698/17. Od obydwu wyroków WSA w Warszawie zostały złożone przez Spółkę skargi kasacyjne, które zostały przez NSA oddalone. Zdaniem SKO związanie organu oceną prawną wyrażoną przez Sądy w przywołanych wyrokach dotyczy również niniejszej sprawy, gdyż pomimo objęcia zaskarżoną decyzją innego okresu zajęcia pasa drogowego, materialny przedmiot sprawy pozostał ten sam - sankcja dotyczy bowiem zajęcia tego samego odcinka pasa drogowego tym samym obiektem budowlanym, a wejście na działkę nr [...] nastąpiło w tym samym momencie: 19 października 2001 r. Różnicą jest jedynie okres zajęcia - postępowania dotyczą bowiem różnych, kolejno po sobie następujących okresów zajęcia. SKO podkreśliło, że w wyroku WSA w Warszawie z 21 grudnia 2015 r. w sprawie VI SA/Wa 2290/15 (wydanym w związku ze skargą P. S.A. na decyzję SKO w P. Nr [...] z [...] lipca 2015 r., mocą której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. Nr [...] z [...] maja 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 38 569,03 zł za zajęcie pasa drogowego ulicy C. w P. - dz. nr [...] przez umieszczenie części obiektu budowlanego o powierzchni 13,90m2 za okres od 19.10.2001 r. do 8.12.2014 r.), Sąd przesądził kwestię wydzielenia pasa drogowego i jego zajęcia. WSA w Warszawie w wyrokach z 28 grudnia 2017r. (sygn. akt VI SA/Wa 1698/17 i VI SA/Wa 1697/17) wskazał, iż dla tej sprawy istotne jest rozumienie pojęcia "samowolnego zajęcia pasa", którym posługiwało się rozporządzenie w § 11 ust. 4. Organy wydające decyzję o karze pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez Stronę obowiązane były wykazać przesłankę samowolności tego zajęcia przez Spółkę. Takiej właśnie oceny dokonał organ I instancji wykazując w trakcie postępowania, że w wyniku działań odwołującej się Spółki nastąpiło bezprawne zajęcie pasa drogowego - działki nr [...] - przez część obiektu budowlanego Spółki zlokalizowanego - mimo świadomości przebiegu granic własności - na działce nr [...], co oznacza nieprzestrzeganie przepisów prawa i procedur wynikających z realizacji inwestycji i wypełnia przesłankę samowolności działania w zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia, co z kolei uzasadnia nałożenie na stronę kary pieniężnej z tego tytułu. Zdaniem Kolegium organ I instancji, prawidłowo dokonał analizy bezprawności, czyli de facto "samowolnego zajęcia pasa drogowego", o jakim to zajęciu stanowił § 11 pkt 4 rozporządzenia, który łączył to zajęcie z winą podmiotu zajmującego pas: odwołującą Spółką, która miała pełną świadomość przebiegu granic własności, w związku z czym umieszczenie części obiektu budowlanego na działce nr [...] stanowi o nieprzestrzeganiu przepisów prawa. Pas drogowy istniał już przed zajęciem go przez dobudowany obiekt, który tym samym pozostaje w kolizji z pasem drogowym na spornym jego odcinku o powierzchni 13,90m2, a kolizja ta ma źródło w samowolnym zajęciu tego odcinka - albowiem odwołująca Spółka nie legitymowała się udokumentowanym uprawnieniem do tego zajęcia. W ocenie Kolegium argumentacja decyzja organu I instancji na ten temat jest wyczerpująca i w analizowanych okolicznościach stanu faktycznego sprawy definitywnie wyjaśnia problem samowolności. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Kolegium stwierdziło, iż w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny, o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1, u.d.p., zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - powodujący obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż cała dokumentacja budowy skrzydła południowego zespołu Centrum Administracyjnego P. i wszystkie wydane w toku procesu budowlanego decyzje (m.in. decyzja o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę oraz pozwolenie na użytkowanie) odnoszą się wyłącznie do działki nr [...] przy ul. C. [...] w P.. W żadnej ze wskazanych decyzji nie została wymieniona działka nr [...], nigdzie nie ma mowy o możliwości zajęcia przez budowany obiekt części działki nr [...]. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że wobec takiej treści wydanych w toku procesu budowlanego decyzji, inwestor nie powinien był na działce nr [...] dokonywać żadnych naniesień, a tym bardziej lokalizować części budynku bez zezwolenia zarządcy drogi. Tymczasem z przedstawionych przez organ dokumentów, w tym m.in. opinia techniczna uprawnionego geodety W. L. wraz z protokołem wznowienia znaków granicznych dokonanego [...] czerwca 2014 r., wynika jednoznacznie, że część obiektu budowlanego o powierzchni 13,90m2 (część skrzydła południowego) zajmuje działkę nr [...], do której to działki ani dokumentacja budowy ani dokumentacja powykonawcza nie odnosi się. Pozostała część budynku natomiast znajduje się na działce nr [...]. Właścicielem działki nr [...] jest Gmina [...], a dysponentem Urząd Miasta P.. Natomiast właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa, a wieczystym użytkownikiem Spółka. Ponadto, jak wskazał organ, ze znajdującego się w aktach projektu zagospodarowania działki przy ul. C. [...] (stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji z [...] września 2000 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę), wynika, iż pierwotnie budynek skrzydła południowego planowany był w innym kształcie, niż faktycznie został wybudowany - nie miał wkraczać na działkę nr [...] i miał być położony tylko na działce nr [...], której to działki dotyczyły wszystkie wydane w toku procesu budowlanego decyzje. Niewątpliwie więc, takie usytuowanie obiektu nie było ustalone w projekcie budowlanym. W fazie budowy, na jednym z jej etapów doszło do zmiany kubatury obiektu - wynika to m.in. z zestawienia i porównania wskazanego powyżej załącznika mapowego do decyzji z [...] września 2000 r. z mapą poinwentaryzacyjną inwestycji (nr [...]), a więc z dokumentacją geodezyjną powykonawczą stanowiącą załącznik do decyzji z [...] października 2001 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie dobudowanego skrzydła południowego. Obiekt był więc pierwotnie zaprojektowany tak, aby nie wkraczać na działkę nr [...], która nie była w posiadaniu Spółki. Zdaniem Kolegium, zasadnie zatem organ I instancji nałożył na Spółkę karę pieniężną za umieszczenie obiektu budowlanego w pasie drogowym ulicy C. [...] (działka nr [...]) bez zezwolenia zarządcy drogi. Prawidłowo ustalono, że Strona dokonała tej czynności bez odpowiednich zezwoleń zarządcy drogi, mimo że również w latach 2000-2001 były one wymagane. Strona miała pełną świadomość przebiegu granic własności, w związku z czym umieszczenie części obiektu budowlanego na działce nr [...] stanowi o nieprzestrzeganiu przepisów prawa wówczas obowiązującego i procedur wynikających z realizacji inwestycji pn.: "Dobudowa skrzydła południowego do istniejącego Centrum Administracyjnego P. S.A." Nie można tym samym uznać, iż zajęcie nastąpiło w sposób nieumyślny, bez winy inwestora, za przyzwoleniem zarządcy drogi. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż jedna z największych polskich firm, posiadająca wszelkie możliwe wyspecjalizowane służby, nie może zrealizować inwestycji na gruntach, które nie są jej własnością, z pominięciem właścicieli gruntów przyległych. Decyzje zaś wydane w związku z inwestycją, w tym decyzje zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę oraz decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie dobudowanego skrzydła południowego wskazywały jednoznacznie, na jakich działkach dozwolona jest realizacja inwestycji (tj. [...] i [...]). Żaden z wydanych w sprawie dokumentów i pozwoleń nie uprawniał inwestora do lokalizacji części budynku na działce pasa drogowego - nr ewid. [...]. Zajęcie działki drogowej o nr ewid. [...] o powierzchni 13,90m2 trudno zatem określić jako błąd czy nieumyślne działanie, dodatkowo za przyzwoleniem zarządcy drogi. Każda inwestycja powinna mieć zapewnioną obsługę geodezyjną, profesjonalną kadrę inspektorów nadzoru w poszczególnych branżach jak i kierowników budowy z odpowiednimi uprawnieniami. Pozwolenia wydane w trybie przepisów budowlanych nie zwalniają bowiem inwestora z obowiązku stosowania ustawy o drogach publicznych. Odnosząc się zaś do uzgodnienia inwestycji z Zespołem Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej (zarząd drogi jest stałym członkiem), SKO podkreśliło, iż temu uzgodnieniu podlegały kolizje z infrastrukturą techniczną i plan zagospodarowania działki. Czym innym jest zaś spełnienie wymogów wynikających z Prawa budowlanego, a czym innym jest spełnienie wymogów wynikających z ustawy o drogach publicznych. Podczas posiedzeń ww. Zespołu nie wymaga się potwierdzania posiadania prawa dysponowania gruntem ani zezwoleń właścicieli czy zarządców gruntów. Zezwolenie zarządcy drogi w zakresie lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych nie jest zaś konieczne przed takim uzgodnieniem. Wobec powyższego trudno uznać, że zarządca drogi, uzgadniając pozytywnie inwestycję na etapie dokumentacji projektowej zezwolił na lokalizację inwestycji w pasie drogowym ul. C. w P.. Przepisy prawa budowlanego nie mogą ingerować w przepisy i wymogi ustawy o drogach publicznych. Inwestor winien mieć świadomość, iż wchodząc z budową w pas drogowy, winien mieć do tej czynności stosowne zezwolenia i ponosić opłaty za zajęcie pasa drogowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżając decyzję SKO z [...] listopada 2020 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie, czy w niniejszej sprawie do oceny zachowania Skarżącego organ odwoławczy zastosował przepisy określające przesłanki nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (i) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (nałożenia sankcji) czy też (ii) w brzmieniu obowiązującym w dacie ukończenia przez Skarżącego budowy południowego skrzydła budynku zajmującego w części działkę nr ewid. [...], stanowiącą własność Gminy Miasto P. (co nastąpiło w 2001 r.), co narusza zasady sporządzenia uzasadnienia decyzji administracyjnej określone w ww. przepisie, bowiem uniemożliwia poznanie rzeczywistych motywów, jakimi kierował się organ odwoławczy przy wydaniu zaskarżonej decyzji, a jednocześnie uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd administracyjny, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 40 ust. 4 i ust. 7 u.d.p. w zw. z § 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33, dalej: "rozporządzenie z 1986 r."), w brzmieniu obowiązującym w dacie ukończenia przez Skarżącego budowy południowego skrzydła budynku, a także art. 2 Konstytucji RP, poprzez brak ich zastosowania lub ewentualnie poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia Skarżącej kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego ulicy C. [...] w P. (dz. nr ewid. [...]), podczas gdy z uwagi na ukończenie przez Skarżącego ww. budowy w 2001 r. niniejsza sprawa powinna być oceniana według przepisów z tej daty, które są względniejsze dla Skarżącego, a które łączą możliwość nałożenia kary administracyjnej ze spełnieniem przesłanki "samowolności" zajęcia pasa drogowego, co potwierdził również w szczególności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 21 grudnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2290/15, wydanym w sprawie dotyczącej wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie ww. pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi za wcześniejszy okres (tj. od 19 października 2001 r. do 8 grudnia 2014 r.), a w konsekwencji zaskarżona decyzja narusza także art. 153 p.p.s.a., a niezależnie od tego art. 189c k.p.a. i art. 7a § 1 k.p.a., zaś właściwe zastosowanie ww. przepisów powinno prowadzić do przyjęcia, że nie została spełniona przesłanka "samowolności" zajęcia pasa drogowego, a tym samym brak jest podstaw do nałożenia kary administracyjnej na Skarżącą, a zatem powyższe naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, 3) art. 38 ust. 1 u.d.p., poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że spełnione zostały przesłanki wymierzenia Skarżącemu kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego ulicy C. [...] w P. (dz. nr ewid. [...]), podczas gdy ww. przepis znajduje zastosowanie w sprawie, co znajduje potwierdzenie w ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z [...] maja 2018 r., znak: [...], odmawiającej wydania nakazu rozbiórki części południowego skrzydła budynku zlokalizowanego w części na ww. działce, której rozstrzygnięcie i motywy powinny zostać wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy z uwagi na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a., zaś zastosowanie ww. przepisu art. 38 ust. 1 u.d.p. powinno prowadzić do przyjęcia, że brak jest podstaw do nałożenia kary administracyjnej na Skarżącą, a zatem powyższe naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3, a także art. 6 i art. 8 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, a także z naruszeniem zasady praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej, a w konsekwencji brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co przejawia się w wadliwym rozważeniu i ustaleniu przez organ odwoławczy okoliczności faktycznych niezbędnych do ustalenia braku spełnienia przesłanki "samowolności" zajęcia pasa drogowego przez Skarżącego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe ustalenie ww. okoliczności i wyciągnięcie z nich należytych wniosków powinno skutkować przyjęciem, że przesłanka "samowolności" zajęcia pasa nie została spełniona, a także w całkowicie błędnym i arbitralnym ustaleniu przez organ odwoławczy na s. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że pierwotnie obiekt był zaprojektowany w taki sposób, aby nie wkraczać na dz. nr ewid. [...], zaś w trakcie jego realizacji doszło do zmiany kubatury obiektu, na skutek czego doszło do przekroczenia granicy ww. działki, co nie znajduje poparcia w przywołanych przez organ odwoławczy na tę okoliczność dokumentach, a które to ustalenie faktyczne nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wpłynęło na dokonaną przez organ odwoławczy ocenę spełnienia przesłanek nałożenia kary pieniężnej, ale jednocześnie narusza słuszny interes Skarżącego, 5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary za zajęcie pasa drogowego za okres od 18 marca 2017 r. do 23 października 2019 r. jako bezprzedmiotowego. Skarżący na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów, wskazując, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie: 1) decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z [...] maja 2018 r., znak: [...] odmawiająca rozbiórki obiektu budowlanego, 2) decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] października 2001 r. o pozwoleniu na użytkowanie, znak: [...], 3) protokół uzgodnienia nr [...] z [...] lipca 2000 r. sporządzony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej działający w ramach Urzędu Miasta P., 4) protokół oględzin (kontroli) z [...] października 2001 r., 5) treść aktualna księgi wieczystej nr [...] (dział II), data wydruku: [...] grudnia 2020 r. W uzasadnieniu skargi, Skarżący obszernie rozwinął podniesione zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia jego zarządcy. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie, którego dotyczy kara pieniężna wymierzona Spółce w niniejszej sprawie, pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania (vide art. 39 ust. 1 u.d.p.). Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne bez zezwolenia zarządcy drogi (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy stanowi wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Jak wynika bowiem z art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia. Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego, liczby dni zajmowania pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie (art. 40 ust. 6 u.d.p.). Wyjaśnienia wymaga, że również zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie, w którym doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporną część budynku - dobudowane skrzydło południowe zespołu budowli Centrum Administracyjnego, za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobierało się opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobierało się kary pieniężne (art. 40 ust. 4 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w 2001 r.). Zgodnie natomiast z brzmieniem § 11 ust. 1 – 3 rozporządzenia z 1986 r., kara pieniężna wynosiła 10-krotność należnej opłaty. Kwestia zajęcia pasa drogowego przez Spółkę, poprzez umieszczenie części obiektu budowlanego o powierzchni 13,90 m2 w obrębie działki nr [...] przy ul. C. [...] w P., stanowiącej pas drogowy drogi gminnej, nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie. Okoliczność ta nie jest również kwestionowana przez Skarżącego. Wskazania wymaga, że w tej kwestii zapadły już trzy wyroki wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądzające tę okoliczność. W wyroku zatem z 21 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2290/15 WSA w Warszawie stwierdził, że w wyniku działań Spółki nastąpiło zajęcie pasa drogowego ul. C. w P. na działce nr [...], przez część obiektu budowlanego. Strona dokonała tego w oparciu o decyzję nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...) dla inwestycji p.n. dobudowa skrzydła południowego zespołu budowli Centrum Administracyjnego, (...) przewidzianej do realizacji przy ul. C. [...] w P. - działka nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta P., decyzję nr [...] (...) z [...] września 2000 r. zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą pozwolenie na budowę dla Spółki, dobudowy skrzydła południowego do istniejącego zespołu Centrum Administracyjnego, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. C. [...] w P. wydaną przez Prezydenta Miasta P.. W żadnym z tych dokumentów nie jest wymieniona działka nr [...] działka pasa drogowego ul. C.. (...) Przebieg pasa drogowego ul. C. pokazany jest na dokumencie geodezyjnym z bazy danych wchodzących w skład systemu informacji o terenie. Granice działki nr [...] (pas drogowy) pokazane są również na załączniku mapowym do opinii technicznej sporządzonej na okoliczność wznawiania znaków granicznych przez geodetę uprawnionego (...). W wyrokach z 28 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1697/17 i VI SA/Wa 1698/17, WSA w Warszawie stwierdził, że z dokumentów stanowiących płaszczyznę podejmowanych przez organy decyzji w sprawie, tj. w szczególności z decyzji z [...] września 2000 r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę dla skarżącej spółki – dobudowę skrzydła południowego do istniejącego zespołu Centrum Administracyjnego (...) na działce nr [...] przy ul. C. [...] w P., wcześniejszej decyzji z [...] czerwca 2000 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji "przewidzianej do realizacji przy ul. C. [...] w P. – działka nr [...]", zawiadomienia z [...] września 2000 r. o przystąpieniu do robót budowlanych "na nieruchomości położonej w P. ul. C. [...] nr ewid. gruntu [...] (...) na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę nr [...]" nie wynika – jak prawidłowo ustalono w sprawie – że przedmiotowy obiekt (dobudowa południowego skrzydła do istniejącego budynku) może znajdować się na działce sąsiedniej nr [...] stanowiącej pas drogowy ulicy C. (...) Skoro, jak stwierdził WSA w Warszawie, ww. akty nie uwzględniają działki nr [...], natomiast jest w nich mowa wyłącznie o działce nr [...] lub [...], prawidłowe jest ustalenie organu, że inwestor/skarżąca spółka nie miała prawa lokalizować czegokolwiek na działce nr [...] bez zezwolenia zarządcy drogi. Z powyższymi ustaleniami zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 3 września 2020 r. sygn. akt II GSK 854/18 i z 25 września 2020 r. sygn. akt II GSK 795/18, oddalających skargi kasacyjne na powyższe wyroki WSA w Warszawie. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę również nie znalazł podstaw do podważenia ustaleń dokonanych przez organy obu instancji. Analiza, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy ww. dokumentów, prowadzi do wniosku, że prawidłowe jest stwierdzenie SKO, iż cała dokumentacja budowy skrzydła południowego zespołu Centrum Administracyjnego P. i wszystkie wydane w toku procesu budowlanego decyzje (m.in. decyzja o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę oraz pozwolenie na użytkowanie) odnoszą się wyłącznie do działki nr [...] przy ul. C. [...] w P.. W żadnej ze wskazanych decyzji nie została wymieniona działka nr [...], nigdzie nie ma mowy o możliwości zajęcia przez budowany obiekt części działki nr [...], wobec czego inwestor nie powinien był na działce nr [...] dokonywać żadnych naniesień, a tym bardziej lokalizować części budynku bez zezwolenia zarządcy drogi. Należy wyjaśnić, że w świetle treści art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd jest związany oceną prawną zawartą ww. wyrokach WSA w Warszawie i NSA, które dotyczą spornego w niniejszej sprawie zajęcia pasa drogowego przez przedmiotową nieruchomość Skarżącego, bez zezwolenia zarządcy drogi, lecz we wcześniejszych okresach od 19 października 2001 r. do 8 grudnia 2014 r. i od 9 grudnia 2014 r. do 17 marca 2017 r. Kluczową w niniejszej sprawie, sporną kwestią, której dotyczy większa część zarzutów oraz argumentacji podniesionej w skardze, jest kwestia oceny przedmiotowego zajęcia pasa drogowego w ujęciu przepisów prawa obowiązujących w okresie, w którym doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporną część budynku - dobudowane skrzydło południowe zespołu budowli Centrum Administracyjnego, a więc obowiązującego w 2001 r. rozporządzenia z 1986 r., normującego wówczas kwestie poboru kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Chodzi przede wszystkim o treść § 11 ust. 4 rozporządzenia z 1986 r., zgodnie z którym, przez zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia rozumie się: samowolne zajęcie pasa, przekroczenie terminu zajęcia lub zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 21 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2290/15, regulacja ta miała charakter względniejszy od regulacji prawnej obowiązującej po uchyleniu powyższego rozporządzenia 10 grudnia 2004 r., w związku z tym, że "samowolne" zajęcie pasa drogowego wiąże się z zawinionym działaniem. Skarżący podnosi natomiast w skardze, że do spornego zajęcia pasa drogowego nie doszło w wyniku zawinionego działania Spółki, nie miało ono bowiem charakteru samowolnego. Odnosząc się do powyższej kwestii, należy wskazać, że wyrok WSA w Warszawie z 21 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2290/15, dotyczył przedmiotowego zajęcia pasa drogowego, ale w okresie od 19 października 2001 r. do 8 grudnia 2014 r., a więc w okresie obejmującym czas obowiązywania rozporządzenia z 1986 r., co uzasadnia uwzględnienie przepisów tego rozporządzenia, jako względniejszych od późniejszej regulacji. Ponadto, kwestia samowolnego zajęcia pasa drogowego przez Skarżącego, poprzez umieszczenie w pasie drogowym spornej części budynku, a więc dobudowanego skrzydła południowego do istniejącego zespołu Centrum Administracyjnego, została już przesądzona w wyroku WSA w Warszawie z 28 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1697/17, rozstrzygającym sprawę zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w pasie drogowym dobudowanego skrzydła południowego do istniejącego zespołu Centrum Administracyjnego, w okresie od 19 października 2001 r. do 8 grudnia 2014 r. W wyroku tym WSA w Warszawie uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał analizy samowolnego zajęcia pasa drogowego, o jakim stanowił § 11 pkt 4 rozporządzenia z 1986 r., wiążąc to zajęcie z winą Spółki, która miała pełną świadomość przebiegu granic własności, w związku z czym umieszczenie części obiektu budowlanego na działce nr [...] stanowi o nieprzestrzeganiu przepisów prawa i procedur wynikających z realizacji inwestycji pn.: "dobudowa skrzydła południowego do istniejącego Centrum Administracyjnego P. S.A.". WSA w Warszawie podzielił następnie argumentację organu odwoławczego, prowadzącą do konkluzji o bezprawnym i samowolnym zajęciu pasa przez Spółkę, skoro nie legitymuje się ona dokumentem potwierdzającym zgodę na zlokalizowanie części spornego obiektu w spornym odcinku pasa drogowego. WSA w Warszawie jednoznacznie stwierdził, że: "(...) w sprawie rozstrzygnięto (zasadnie) kwestię samowolności działania/zajęcia pasa drogowego przez stronę w ujęciu przepisów poprzedzających nowelizację ustawy." Powyższe stanowisko WSA w Warszawie powtórzył w wyroku z 28 grudnia 2017 r. sygn. akt 1698/17, rozstrzygającym sprawę zajęcia pasa drogowego poprzez umieszczenie w pasie drogowym spornego dobudowanego skrzydła południowego do istniejącego zespołu Centrum Administracyjnego, w kolejnym okresie od 9 grudnia 2014 r. do 17 marca 2017 r. i stanowisko to zaakceptował NSA w wyrokach z 3 września 2020 r. sygn. akt II GSK 854/18 i z 25 września 2020 r. sygn. akt II GSK 795/18. Również i w tym zakresie, w świetle treści art. 153 P.p.s.a., Sąd w składzie rozpatrującym niniejsza sprawę, jest związany oceną prawną zawartą ww. wyrokach WSA w Warszawie i NSA. W tym stanie rzeczy, w związku z tym, że przedmiotowa sprawa dotyczy przesądzonego już sądownie zajęcia pasa drogowego przez Skarżącego, jednak za kolejny okres od 18 marca 2017 r. do 23 października 2019 r., w którym nie obowiązywało rozporządzenia z 1986 r., jak również w związku z tym, że w sprawie została przesądzona również kwestia samowolnego, w rozumieniu § 11 pkt 4 rozporządzenia z 1986 r., zajęcia pasa drogowego w 2001 r., Sąd stwierdza, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie przepisy prawa obowiązujące w okresie, którego dotyczy wymierzona Spółce kara pieniężna, wskazując jednocześnie na samowolność zajęcia pasa drogowego w 2001 r., o jakim stanowił § 11 pkt 4 rozporządzenia z 1986 r. Dlatego za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez SKO art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wewnętrznie sprzeczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie według jakich przepisów Kolegium dokonało oceny zachowania Skarżącego. Wbrew stanowisku Skarżącego, zaskarżona decyzja poddaje się kontroli sądowadministracyjnej, jasne są bowiem motywów, jakimi kierował się organ odwoławczy przy jej wydaniu. Z przyczyn omówionych powyżej, za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Kolegium art. 40 ust. 4 i ust. 7 u.d.p. w zw. z § 11 ust. 4 rozporządzenia z 1986 r., art. 2 Konstytucji RP, poprzez brak ich zastosowania lub ewentualnie poprzez ich błędną wykładnię, a także naruszenia art. 153 P.p.s.a. oraz art. 189c i art. 7a § 1 K.p.a. Z postawionych przez Skarżącego powyższych zarzutów skargi oraz z argumentacji uzasadniającej te zarzuty, wynika, że zdaniem Skarżącego, organy administracyjne rozstrzygając sprawę kary pieniężnej za sporne zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego, za każdy kolejny okres, powinny każdorazowo badać czy przedmiotowe zajęcia pasa drogowego w kolejnych okresach odpowiada przesłance samowolnego zajęcia pasa drogowego, w rozumieniu § 11 ust. 4 rozporządzenia z 1986 r. Tymczasem, kwestia ta dotyczy przedmiotowego zajęcia pasa drogowego w 2001 r., kiedy doszło do zakończenia budowy spornego południowego skrzydła budynku zajmującego część działki nr [...] i kiedy obowiązywała względniejsza regulacja rozporządzenia z 1986 r. Ma ona istotne znaczenie ponieważ uznanie, że zajęcie przez Skarżącego spornego pasa drogowego w 2001 r. nie miało charakteru samowolnego, kończyłoby definitywnie przedmiotową sprawę zajęcia przez Skarżącego pasa drogowego. Kwestia ta jednak została prawomocnie rozstrzygnięta w odmienny sposób, poprzez uznanie, że w 2001 r. na skutek umieszczenia spornego południowego skrzydła budynku w granicach pasa drogowego, doszło do samowolnego zajęcia pasa drogowego przez Skarżącego. Jest to więc, co należy podkreślić, prawomocnie rozstrzygnięty w wyroku WSA w Warszawie z 28 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1697/17 oraz w wyroku NSA z 3 września 2020 r. sygn. akt II GSK 845/18, problem prawny, który nie podlega kolejnej ocenie prawnej przez organy administracji rozstrzygające o przedmiotowym zajęciu pasa drogowego w kolejnych okresach, jak również ocenie sądów administracyjnych kontrolujących decyzje administracyjne wydane przez te organy. Ocena zatem przedmiotowego zajęcia pasa drogowego w kolejnych okresach, powinna odbywać się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w danym okresie, nie jest bowiem wykluczona zmiana regulacji prawnej, korzystna dla Skarżącego. Z powyższych względów nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że w niniejszej sprawie organy administracji powinny również oceniać przedmiotowe zajęcie pasa drogowego w okresie od 18 marca 2017 r. do 23 października 2019 r. na podstawie § 11 ust. 4 rozporządzenia z 1986 r. i, że właściwe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa powinno prowadzić do przyjęcia, że nie została spełniona przesłanka "samowolności" zajęcia pasa drogowego, a tym samym brak jest podstaw do nałożenia kary administracyjnej na Skarżącą. Sąd stwierdza, że niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Kolegium art. 38 ust. 1 u.d.p., poprzez jego niezastosowanie. Zgodnie z tym przepisem, istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Należy zauważyć, że również kwestia zastosowania w niniejszej sprawie art. 38 ust. 1 u.d.p., została prawomocnie przesądzona przez WSA w Warszawie w wyroku z 21 grudnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2290/15, w którym WSA uznał, że skoro nie doszło do przewidywanej zmiany granicy pasa drogowego, która obejmowałaby lokalizację spornej części budynku, Skarżący nie może powoływać się na uregulowania z art. 38 u.d.p. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że powyższy przepis znajduje zastosowanie w przypadku obiektów i urządzeń położonych w pasie drogowym w chwili wejścia w życie ustawy o drogach publicznych, a więc umieszczonych w granicach pasa drogowego przed 1 października 1985 r. oraz do obiektów i urządzeń, które znalazły się w pasie drogowym na skutek zmian w planach zagospodarowania przestrzennego i wynikającego z tych zmian nowego przebiegu granic pasa drogowego (por. wyroki: WSA w Gdańsku z 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 578/2005, WSA w Warszawie z 19 stycznia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2218/2008 i NSA z 14 października sygn. akt II GSK 350/2008). Żadna z powyższych sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie, w związku z czym w sprawie nie miał zastosowania art. 38 ust. 1 u.d.p. Wyjaśnienia również wymaga, że omawiany art. 38 u.d.p., nie stanowi podstawy prawnej, w oparciu o który organy nadzoru budowlanego wydawałyby decyzje rozstrzygające o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Musiałoby to bowiem wprost wynikać z art. 38 u.d.p., bądź innych przepisów prawa. Przepisem natomiast, który odnosi się do kwestii rozbiórki, jest art. 36 u.d.p., który rozstrzyga m.in. o tym, że zarządca drogi nie może orzec o przywróceniu zajętego pasa drogowego bez zezwolenia do stanu poprzedniego, jeżeli zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymaga podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. O konieczności jednak wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, organ nadzoru budowlanego rozstrzyga na podstawie przepisów Prawa budowlanego, jeżeli spełnione są przesłanki określone w tym akcie prawnym – art. 36, jak również art. 38 u.d.p., nie przewidują bowiem innej procedury. Ponadto, brak jest również podstaw prawnych do przyjęcia, że z art. 38 u.d.p., wynika kompetencja dla organu nadzoru budowlanego do rozstrzygania o tym, czy istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, tym bardziej, gdy zarządca drogi stoi na stanowisku, że istniejący w pasie drogowym obiekt budowlany niezwiązany z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, zakłóca wykonywanie zadań zarządu drogi. Taka sytuacja wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Nr [...] z [...] maja 2018 r., odmawiającej rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że zarządca spornej w niniejszej sprawie drogi, którego zadania wykonuje Miejski Zarząd Dróg w P. potwierdził, że sporna w niniejszej sprawie część obiektu nie powoduje zagrożenia i utrudnienia ruchu drogowego, natomiast ogranicza i uniemożliwia prawidłowe wykonywanie zadań należących do właściwości zarządcy drogi. Skarżący jednak powołuje się na tę decyzję jako dowód na ziszczenie się w niniejszej sprawie przesłanek z art. 38 ust. 1 u.d.p. Niezależnie jednak od tego, Sąd wyjaśnia, że nie przeprowadził dowodu uzupełniającego z powyższej decyzji ponieważ nie miała ona istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ze względu na to, że art. 38 ust. 1 u.d.p., nie miał zastosowania w niniejszej sprawie z przyczyn wyjaśnionych przez Sąd powyżej, jak również ze względu na to, że przepis ten nie stanowi podstawy prawnej rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego, czego nie zmienia powołanie się przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na ten przepis w powyższej decyzji z [...] maja 2018 r. Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Kolegium art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 107 § 3, a także art. 6 i art. 8 K.p.a. Naruszenie tych przepisów Skarżący wiąże z omówionymi powyżej kwestiami, podnosząc, że przejawia się ono w wadliwym rozważeniu i ustaleniu przez organ odwoławczy okoliczności faktycznych niezbędnych do ustalenia braku spełnienia przesłanki "samowolności" zajęcia pasa drogowego przez Skarżącego, która zdaniem Skarżącego, nie została spełniona. Sąd odniósł się powyżej do tej kwestii i wykazał wadliwości stanowiska Skarżącego w tym zakresie. Dlatego też należy stwierdzić, że organ obu instancji, działając na podstawie przepisów prawa zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Wyjaśnienie przez organy stanu faktycznego odpowiadało przesądzonym już prawomocnie przez WSA w Warszawie oraz NSA kwestiom, co zostało powyżej wyjaśnione. Sąd stwierdza, że na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie miały wpływu dokumenty załączone przez Skarżącego do skargi tj.: decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] października 2001 r. o pozwoleniu na użytkowanie, znak: [...], protokół uzgodnienia nr [...] z [...] lipca 2000 r. sporządzony przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej działający w ramach Urzędu Miasta P. oraz protokół oględzin (kontroli) z [...] października 2001 r. Dokumenty te zostały już poddane kontroli sądowoadministracyjnej w wyroku z 28 grudnia 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1697/17, w którym WSA w Warszawie stwierdził, że wszystkie dokumenty, na które powołuje się Spółka, dotyczą działki nr [...] a nie działki nr [...], która obejmuje pas drogowy ulicy C. [...] w P., przy czym Spółka w żaden sposób nie wykazała dlaczego sporny dobudowany obiekt znalazł się częściowo na działce nr [...]. WSA w Warszawie stwierdził, że odpowiedzi na to pytanie nie daje również protokół z [...] października 2001 r. z oględzin w sprawie "zgłoszenia do użytkowania dobudowanego skrzydła (...)", decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] października 2001 r. o udzieleniu spółce pozwolenia na użytkowanie dobudowanego skrzydła wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz protokół z [...] lipca 2000 r. dot. uzgodnienia lokalizacji obiektu z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Zdaniem WSA w Warszawie z dokumentów tych nie wynika, żeby ich sporządzenie było poprzedzone szczegółowymi pomiarami weryfikującymi faktyczne posadowienie obiektu oddawanego do użytku (czy innymi badaniami) względem dokumentacji, na podstawie której realizowano tę inwestycję. Nie da się więc wykluczyć, że gdyby takie badania/weryfikację przeprowadzono treść tych dokumentów byłaby inna. Skarżący wnosi więc o przeprowadzenie dowodów uzupełniających, których znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostało już ocenione prawomocnie przez sąd administracyjny. Sąd nie znalazł podstaw do odmiennej oceny znaczenia tych dokumentów dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wyjaśnienia też wymaga, że prawomocnie przesądzone w niniejszej sprawie kwestie organ wzmocnił, zakwestionowaną przez Skarżącego argumentacją dotyczącą ustalenia, że pierwotnie sporny w niniejszej sprawie obiekt był zaprojektowany w taki sposób, aby nie wkraczać na dz. nr ewid. [...], zaś w trakcie jego realizacji doszło do zmiany kubatury obiektu, na skutek czego doszło do przekroczenia granicy ww. działki. Ustalenie to nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy nie mogło bowiem w istotny sposób wpłynąć na dokonaną przez organ odwoławczy ocenę spełnienia przesłanek nałożenia kary pieniężnej. Przesłanki te bowiem zostały już rozstrzygnięte we wcześniejszych postępowaniach i przesądzone przez sąd administracyjny, który skontrolował te postępowania. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie miało też znaczenia podnoszone przez Skarżącego wskazanie przez SKO w zaskarżonej decyzji, że Skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. [...], podczas gdy obecnie Skarżący jest właścicielem tej nieruchomości, na co Skarżący wnosi o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z aktualnej treści działu II księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości. Niezależnie bowiem od powyższej rozbieżności dotyczącej tytułu prawnego Skarżącego do działki nr ewid. [...], niepodważalna jest w niniejszej sprawie okoliczność, że do zajęcia bez zezwolenia przedmiotowego pasa drogowego doszło w wyniku działania Skarżącego. Sąd stwierdza zatem, że dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości Sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Organy nie uchybiły przy tym zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Ponadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji, przy prawidłowo ustalonych okolicznościach zajęcia przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, prawidłowo również ustaliły wysokość kary pieniężnej. W konsekwencji za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W świetle bowiem powyższych wyjaśnień, organu II instancji prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 12 marca 2021 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).