VI SA/Wa 1512/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 7 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego M. G. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za stwierdzone podczas kontroli drogowej naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższa decyzja została przesłana pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi M.Ł., a jej odbiór w dniu [...] czerwca 2018 r. pokwitował W. N. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru – w aktach administracyjnych sprawy). Skargę na ww. decyzję skarżący (reprezentowany przez adwokata M. Ł.) nadał w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu [...] lipca 2018 r. Jednocześnie wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że zaskarżona decyzja nie została doręczona adresatowi, lecz omyłkowo odebrał ją radca prawny W. N.. W tym kontekście wskazał, że w W. przy ul. D. siedziby mają cztery kancelarie prawne: Kancelaria Adwokacka adwokat [...], Kancelaria Radców Prawnych s.c. [...], Kancelaria Radcy Prawnego W. N. i Kancelaria Adwokacka adwokata M. Ł.. Na dowód skarżący przedłożył wydruki z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Radca prawny W. N., który nie był przez adwokata W. Ł. upoważniony do odbioru jakiejkolwiek korespondencji, przekazał ją pełnomocnikowi skarżącego dopiero w dniu 20 lipca 2018 r., a to z uwagi na fakt, że kolejno przebywali oni na urlopach. Do wniosku załączono również oświadczenie radcy prawnego W.N. z [...] lipca 2018 r., w którym wskazał, że [...] czerwca 2018 r. listonosz wydał mu zbiorczo korespondencję adresowaną do adwokata M. Ł., a on przekazał ją adresatowi 20 lipca 2018 r. (po powrocie adwokata M.Ł. z urlopu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności został zachowany. Zarówno z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jak i z załączonego do niego oświadczenia radcy prawnego W. N. wynika, że przekazanie korespondencji sądowej adresatowi nastąpiło [...] lipca 2018 r. Natomiast skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została nadana [...] lipca 2018 r. Zatem siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., został zachowany. Przechodząc do merytorycznej weryfikacji wniosku, podkreślić należy, że przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W szczególności takiej staranności należy oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. W niniejszej sprawie jako okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wymienił omyłkowe doręczenie korespondencji sądowej radcy prawnemu W. N. (zamiast pełnomocnikowi skarżącego), co nastąpiło [...] czerwca 2018 r. i przekazanie tej korespondencji adresatowi [...] lipca 2018 r. z uwagi na urlopy radcy prawnego W. N. oraz adwokata M. Ł.. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała sytuacja wyjątkowa uniemożliwiająca skarżącemu zachowanie terminu do złożenia skargi. Zaakcentować należy, iż skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata. Adwokat wykonuje zawód ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki adwokata. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika (vide postanowienie NSA z 4 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 496/08). Jak wskazał NSA w postanowieniu z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 149/14, zaniedbania osób, którymi posługuje się profesjonalny pełnomocnik (wprawdzie w orzeczeniu tym chodziło o radcę prawnego, ale w pełni odnosi się to do adwokata) obciążają jego samego, a jednocześnie nie uwalniają strony od poniesienia procesowej odpowiedzialności za takie działania bądź zaniechania. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność czy w ramach prowadzonej działalności radca prawny korzysta usług zatrudnionego personelu, pracowników kancelarii, czy też osób, którymi są członkowie jego rodziny. Zawodowy charakter działalności radcy prawnego powoduje, że odpowiedzialność pełnomocnika obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód. W niniejszej sprawie odpowiedzialność pełnomocnika skarżącego obejmuje działania radcy prawnego W. N. (a więc również profesjonalisty), który - mając świadomość omyłkowego odbioru w dniu [...] czerwca 2018 r. korespondencji sądowej adresowanej do adwokata M. Ł. - dopiero po ponad miesiącu (a dokładnie po 38 dniach) przekazał tę korespondencję adresatowi. Taka sytuacja świadczy o dezorganizacji pracy w lokalu, w którym funkcjonują cztery odrębne kancelarie prawne, co w konsekwencji może – jak w tym przypadku – prowadzić do zaniedbania interesów stron (mocodawców). Tymczasem staranne wykonywanie zawodu adwokata lub radcy prawnego polega na reprezentowaniu klientów w taki sposób, aby minimalizować możliwości wystąpienia sytuacji, kiedy klient bez swej winy nie może dochodzić swoich praw. Na brak dbałości o interesy reprezentowanych stron (w tym skarżącego) wskazuje z jednej strony okoliczność, że pełnomocnik skarżącego, udając się na urlop, nie upoważnił nikogo do odbioru korespondencji podczas jego nieobecności, a z drugiej strony – fakt, iż radca prawny, który omyłkowo przyjął od doręczyciela korespondencję sądową bynajmniej nie dążył do jej niezwłocznego przekazania adresatowi, lecz zwlekał z tym ponad 30 dni, do zakończenia urlopów wypoczynkowych – jego i pełnomocnika skarżącego. Reasumując, w omawianym przypadku ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania profesjonalnego pełnomocnika procesowego obciąża stronę. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.