VI SA/Wa 1499/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Maciej Borychowski (Spr.) Protokolant ref. stażysta Agnieszka Stegenka-Jakubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 czerwca 2020 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 stycznia 2020 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego P. S. kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"), utrzymująca w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], nakładającą na P. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Hurtownia [...] "[...]" [...] (dalej: "Skarżący", "Skarżący kasacyjnie") karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art.127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 410, dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 890), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 5l ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2019 r. poz. 2140, ze zm., dalej: "u.t.d."). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2019 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne zainstalowane na bramownicy nr [...] znajdującej się w pasie drogowym płatnego odcinka drogi krajowej nr 56 G. (skrzyżowanie z drogi wojewódzkiej nr 468) połączenie z autostrady A1 zarejestrowało przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...]. Przejazd został udokumentowany zdjęciem z urządzenia kontrolnego zainstalowanego na bramownicy i zapisany pod numerem ewidencyjnym [...]. Na podstawie informacji znajdujących się w systemie elektronicznego poboru opłat ustalono, że ww. pojazd nie został wyposażony w urządzenie, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., a pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat, co skutkowało naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ponadto na podstawie informacji zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej: "CEPiK") ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekracza 3,5 tony, a jego właścicielem w chwili powstania naruszenia był Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" Hurtownia [...] S. P.. Powyższe ustalono w ramach prowadzonej przez GITD kontroli stacjonarnej obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Odcinek drogi krajowej, po której ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu w dniu 18 czerwca 2019 r. został wyszczególniony w zał. 1 pkt 11 lit. B - Gdynia (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr 468) - połączenie z autostradą A1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Pismem z dnia 27 września 2019 r. zawiadomiono Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi z dnia 4 października 2019 r. Skarżący złożył wyjaśnienia do sprawy, w których wskazał, że niezgodność numerów rejestracyjnych wynika z faktu, że w dniu 6 maja 2019 r. kontrolowany pojazd został wykupiony przez hurtownię od leasingodawcy, a następnie zmianie uległy numery rejestracyjne pojazdu. Skarżący podniósł, że nie był świadomy obowiązku zmiany urządzenia pokładowego służącego do poboru opłat. W dniu przejazdu Skarżący poruszał się po drogach publicznych z dodatnim saldem konta do pobierania opłat elektronicznych, urządzenie pokładowe było używane zgodnie z przeznaczeniem, a dane wprowadzone do urządzenia takie jak kategoria pojazdu i liczba osi nie uległa zmianie. Ponadto Skarżący poruszał się pojazdem prawidłowo zarejestrowanym w elektronicznym systemie do poboru opłat, a zmianie uległy jedynie numery rejestracyjne pojazdu. Urządzenie było doładowywane, a opłaty zostało pobierane – co najmniej 3 opłaty zostały pobrane. W toku postępowania uzupełniono materiał dowodowy o pisma informacyjne Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego nr [...]z dnia [...] września 2019 r., nr [...]z dnia [...] września 2019 r. oraz nr [...]z dnia [...] listopada 2019 r. Na podstawie ww. pism GITD ustalił, że pojazd o nr rej. [...] został zarejestrowany w elektronicznym systemie poboru opłat na umowie o w [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. o godzinie [...]. Ostatnią zarejestrowaną transakcją w systemie elektronicznego poboru opłat dla pojazdu o nr rej. [...] jest przejazd z dnia [...] maja 2019 r. o godzinie 16:51:30, następnie do dnia podpisania pisma tj. [...] września 2019 r. nie zarejestrowano ponownego przejazdu tego pojazdu. Do pisma załączony został szczegółowy wykaz należnych i pobranych opłat zarejestrowano na koncie Skarżącego w okresie od dnia 30 kwietnia 2019 r. do dnia 29 czerwca 2019 r. z uwzględnieniem sekcji płatnych, z oznaczeniem dokładnej daty i godziny zarejestrowanych transakcji oraz wykonanych doładowań umowy użytkownika. Z załączonego wykazu wynika, że przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] na wskazanym odcinku drogi w dniu [...]czerwca 2019 r. o godzinie [...]nie został zarejestrowany, a tym samym oplata elektroniczna nie została uiszczona. Wygenerowano Zapis Ewidencyjny o numerze ER [...] i treści: Brak komunikacji z OBU, ważna umowa dla NRP nie została zidentyfikowana". GITD ustalił także, że pojazd o nr rej. [...] został zarejestrowany na umowie nr [...] w dniu [...] sierpnia 2019 r. o godzinie [...], czyli po dniu naruszenia. Ponadto Organ ustalił, że w dniu kontroli nie odnotowano nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat (ESPO) oraz urządzenia kontrolnego infrastruktury przydrożnej, zaś Skarżący jako użytkownik pojazdu o nr rej. [...] nie składał reklamacji w związku z niesprawnym działaniem urządzenia pokładowego viaBOX oraz w związku z funkcjonowaniem ESPO, nie dokonywał także wymiany ani zwrotu urządzenia pokładowego viaBOX. Mając na względzie powyższe okoliczności stwierdzono, że Skarżący korzystając z drogi publicznej w dniu [...] czerwca 2019 r. naruszył obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G. nr [...]z dnia [...] października 2019 r. dotyczącego oznakowania drogi krajowej 56 na odcinku G. (skrzyżowanie z drogi wojewódzkiej nr 468) - połączenie z autostradą A1 Organ ustalił, że na wskazanym odcinku nie stwierdzono uchybień w ustawieniu tabliczek informacyjnych T-34, oznaczających pobór opłaty elektronicznej. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następujących dowodów: raportu z urządzenia rejestrującego i zapisu ewidencyjnego o nr ER [...], danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, pism informacyjnych Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego nr [...]z dnia [...] września 2019 r., nr [...]z dnia [...] września 2019 r. oraz nr [...]z dnia [...] listopada 2019 r., pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G. nr [...]z dnia [...] października 2019 r. wyjaśnień Skarżącego złożonych w toku postępowania w dniu [...] października 2019 r. oraz zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]GITYD nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Od powyżej decyzji Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po przywołaniu ustalonego stanu faktycznego oraz mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa Organ wskazał, że uiszczenie opłaty elektronicznej może nastąpić jedynie przy wykorzystaniu urządzenia tzw. jednostki pokładowej viabox, będącym urządzeniem w rozumieniu art. 13i ust. 3 u.d.p. Ustawodawca nie przewidział możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej w inny sposób. Organ wskazał, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] czerwca 2019 r. po płatnym odcinku drogi krajowej nr 56 nie została uiszczona. Pojazd o nr rej [...]na dzień kontroli nie był zarejestrowany w elektronicznym systemie poboru opłat. W dniu naruszenia nie odnotowano transakcji poboru opłat dla konta pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Ostatnią zarejestrowaną transakcją w systemie elektronicznego poboru opłat dla pojazdu o nr rej. [...] jest przejazd z dnia [...] maja 2019 r. o godzinie [...], następnie nie zarejestrowano ponownego przejazdu tego pojazdu. GITD podkreślił, że okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie jest zatem fakt nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd. Ponadto w ocenie Organu materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wskazuje, by ujawnione przez GITD naruszenie było konsekwencją nieprawidłowego działania systemu elektronicznego poboru opłat. W opinii Organu należy podkreślić, że dowody przedstawione w toku postępowania przez Skarżącego w postaci wykazu transakcji płatniczych w systemie viaTOLL potwierdzają fakt, że w dniu [...] czerwca 2019 r. za przejazd pojazdu o nr rej. [...]nie została uiszczona oplata elektroniczna. Przejazd ten nie został w ogóle zarejestrowany. Organ zauważył, że system wygenerował zapis ewidencyjny o treści "Brak komunikacji z OBU, ważna umowa dla NRP nie została zidentyfikowana". GITD wskazał przy tym, że wpływ na prawidłową komunikację urządzenia viabox z bramownicami może mieć wiele czynników m.in. czynniki atmosferyczne, urządzenia emitujące fale radiowe znajdujące się w pojedzie w momencie przejazdu, niski poziom naładowania baterii w urządzeniu viabox, nieprawidłowa instalacja urządzenia viabox w pojeździe, jak również brak takiego urządzenia w pojeździe w momencie przejazdu, a także zainstalowanie przez Skarżącego w pojeździe urządzenia viabox z innego pojazdu. W przypadku wygenerowania przez system zapisu ewidencyjnego o ww. treści dodatni stan salda konta Skarżącego w ocenie Organu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem przy braku komunikacji system nie może pobrać należnej za przejazd opłaty elektronicznej. Organ podkreślił także, że w przypadku wystąpienia braku komunikacji podczas przejazdu pod bramownicą kontrolną urządzenie viabox "milczy" tzn. nie wydaje sygnałów dźwiękowych i świetlnych. Skarżący w ocenie GITD spostrzegając brak emisji sygnałów świetlnych lub dźwiękowych powinien niezwłocznie udać się do najbliższego punktu dystrybucji urządzeń w celu dokonania sprawdzenia posiadanego urządzenia viabox. Zdaniem Organu poruszając się po drodze krajowej z niefunkcjonalnym urządzeniem viabox Skarżący świadomie naraził się na odpowiedzialność administracyjną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Dlatego w opinii GITD Skarżący w przypadku zauważenia, że urządzenie viabox nie działa lub działa w sposób nieprawidłowy powinien o każdym takim przypadku poinformować Organ, bowiem zgodnie z § 5 pkt 4 Ogólnych warunków korzystania z konta w trybie przedpłaconym, dalej OWU, Skarżący zobowiązany jest niezwłocznie zgłosić GITD fakt niefunkcjonalności viaBOX w odniesieniu do zapisów Instrukcji obsługi viaBOX odwiedzając dowolne MOK. W opinii GITD jeżeli Skarżący zgłosiłby Organowi fakt niefunkcjonalności urządzenia viabox od razu po zauważeniu pierwszych symptomów nieprawidłowego działania tego urządzenia, to udałoby się uniknąć dalszego naruszania obowiązku uiszczania opłaty elektronicznej. Organ podkreślił, że dopóki Skarżący nie zwróci urządzenia viabox, ani nie złoży reklamacji, Organ nie ma podstaw do uznania, że urządzenie było niesprawne. Ponadto w opinii GITD Skarżący zobowiązany jest do sprawdzenia sprawności urządzenia viabox przed rozpoczęciem przejazdu. Organ zauważył, że Skarżący nie dopełnił również obowiązku wynikającego z § 3 pkt 2 OWU, zgodnie z którym wszelka zmiana danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu/pojazdów, w zakresie danych zawartych w Umowie, wymaga natychmiastowej zmiany Umowy w dowolnym MOK, przed skorzystaniem z Drogi Płatnej, co należy potwierdzić podpisaniem aneksu do Umowy lub Umowy z nowymi danymi wprowadzonymi do Systemu. Ponadto według § 4 ust. 2 pkt e OWU Skarżący zobowiązuje się do umieszczenia viaBOX wyłącznie w pojeździe przypisanym do niego przez GITD. W ocenie Organu oznacza to, że każdy viaBOX jest jednoznacznie przypisany do konkretnego pojazdu i nie może być używany w innym pojeździe. Stanowiłoby to naruszenie zasad poboru opłat. Tymczasem Skarżący poruszał się pojazdem o numerze rejestracyjnym [...], w którym znajdowało się urządzenie viaBOX przypisane do pojazdu o m rej. [...]. W tym miejscu Organ pragnie wyjaśnić Skarżącemu, iż powyższa okoliczność także może mieć wpływ na komunikację urządzenia viaBOX z urządzeniami kontrolnymi znajdującymi się na bramownicach. W takiej sytuacji system elektronicznego poboru opłat może nie być w stanie zidentyfikować urządzenia viaBOX znajdującego się w pojeździe. W przypadku zainstalowania urządzenia pokładowego viaBOX w innym pojeździe, niż ten do którego pierwotnie zostało przypisane podczas zawarcia umowy. w systemie powstają zapisy ewidencyjne stanowiące podstawę do wszczynania postępowań administracyjnych przez Organ Skarżący nie powinien zwlekać z dopisaniem pojazdu do swojej umowy w systemie ViaTOLL i po przerejestrowaniu ww. pojazdu, powinien natychmiast dopisać pojazd do swojej umowy. Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Skarżący, zaskarżając decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2020 r. do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. art. 13k ust 1 u.d.p. poprzez nałożenie na przewoźnika drogowego kary pieniężnej, gdy fakt nieuiszczenia przez Skarżącego wymaganej opłaty elektronicznej nie został udowodniony, 2) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania mimo, że postępowanie administracyjne było bezprzedmiotowe, 3) art 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie wszelkich twierdzeń Organu, dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, co nastąpiło na skutek wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, zebrania niekompletnego materiału dowodowego, pominięcie jakichkolwiek ustaleń w zakresie dodatniego salda konta Skarżącego, a następnie dokonania dowolnej, sprzecznej oceny tego materiału, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza co do przyczyn niepobrania opłaty oraz załatwienie sprawy w sposób dowolny i nie uwzględnienie interesu społecznego, a także słusznego interesu obywateli, wydanie decyzji bez wyraźnego wskazania przyczyny nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów Skarżącego, a w konsekwencji powyższych uchybień - naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa poprzez rozstrzyganie wątpliwości wynikających z materiału dowodowego na niekorzyść Skarżącego podczas gdy Skarżący poruszał się z dodatnim saldem konta, urządzenie było używane zgodnie z przeznaczeniem, a dane wprowadzone do urządzenia, takie jak kategoria pojazdu i liczba osi nie uległy zmianie. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie Skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy, akt postępowania prowadzonego przez GITD o numerach [...]oraz [...]oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów zalegających w aktach tych spraw, a to w szczególności: decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego z dnia [...] października 2019 r. oraz [...] stycznia 2020 r. - odpowiednio, na okoliczność ich treści, bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, m.in. że nie był świadomy obowiązku zmiany urządzenia pokładowego. Wskazał przy tym, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury i Budownictwa z dnia października 2016 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej może być dokonana przez sprawdzenie czy: a) pojazd podlega opłacie elektronicznej, b) pojazd jest wyposażony w urządzenie, c) opłata elektroniczna została uiszczona w prawidłowej wysokości, d) urządzenie jest używane zgodnie z jego przeznaczeniem, e) do urządzenia zostały wprowadzone prawidłowe dane o: - kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 ustawy, - liczbie osi pojazdu, jeżeli w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 ustawy zróżnicowane stawki opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi. W dniu przejazdu przez bramki kierowca poruszał się po drogach publicznych z dodatnim saldem konta do pobierania opłat drogowych, w pojeździe znajdowało się urządzenie do poboru opłat, które było używane zgodnie z jego przeznaczeniem oraz dane wprowadzone do urządzenia takie, jak kategoria pojazdu oraz liczba osi nie uległy zmianie. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2015/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji") oddalił skargę Skarżącego na decyzję GITD z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] (dalej: "zaskarżony wyrok"). Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: "NSA") wyrokiem z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 2021/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. NSA uznał bowiem, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd I instancji nie uwzględnił normatywnego znaczenia nowelizacji wynikającej z ustawy z dnia 6 maja 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1087 ze zm., dalej: "ustawa zmieniająca") oraz rozszerzenia zakresu obowiązków użytkowników dróg krajowych objętych systemem poboru opłat elektronicznych i związanych z tym następstw prawnych dla ich sankcyjnej odpowiedzialności administracyjnej. Zdaniem NSA, Sąd I instancji nie dostrzegł, że miarodajna regulacja ustawowa dotycząca systemu elektronicznego poboru opłat w brzmieniu obowiązującym w dniu wykonania spornego przejazdu (18 czerwca 2019 r.) w sposób wysoce ograniczony (niepełny) normowała publicznoprawne obowiązki użytkownika dróg krajowych w zakresie przekazania właściwym organom odpowiednich danych koniecznych do zapewnienia prawidłowego i skutecznego działania technicznego ówczesnego systemu elektronicznego poboru opłat w zakresie odpowiedniej komunikacji urządzenia zainstalowanego w pojeździe na potrzeby pobierania opłat elektronicznych (art. 13i ust. 3-4 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu przejazdu) z tym systemem. Zgodnie bowiem z treścią obowiązujących w dniu spornego przejazdu przepisów, tj. art. 13i ust. 3-4b u.d.p., podmioty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., były co do zasady zobowiązane do instalowania w pojazdach odpowiednich urządzeń na potrzeby pobierania opłat elektronicznych za przejazd odpowiednimi odcinkami dróg krajowych (ust. 3-4), kierujący pojazdami samochodowymi wyposażonymi w te urządzenia byli zobowiązani do wprowadzenia do tych urządzeń prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 u.d.p. (ust. 4a), natomiast właściciele tych pojazdów oraz ich posiadacze zostali zobowiązani do używania ww. urządzeń zgodnie z ich przeznaczeniem (ust. 4b). Obowiązki związane z wnoszeniem i rozliczaniem opłat elektronicznych zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1406; dalej: rozporządzenie z 27 sierpnia 2015 r.). NSA podkreślał, że w powyższym akcie wykonawczym nie zawarto jakiejkolwiek regulacji, z której wynikałyby dalsze obowiązki publicznoprawne użytkownika drogi publicznej objętej systemem poboru opłat w zakresie aktualizowania danych dotyczących samego użytkownika, pojazdu, dla którego urządzenie zostało wydane (w tym obejmujących numer rejestracyjny), lub wskazania trybu wnoszenia opłaty elektronicznej zgodnie z § 6 ust. 1. Dopiero ustawą zmieniającą z 6 maja 2020 r. w związku z ustanowieniem nowego Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, działającego w systemie teleinformatycznym (art. 13hb ust. 1ba i 1bb u.d.p.), z dniem 1 lipca 2020 r. wprowadzono nowe obowiązki korzystających z dróg publicznych, w tym obowiązek rejestracyjny właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną (art. 13ia ust. 1 u.d.p.). Wskazane obowiązki nie mogły jednak ciążyć na skarżącym, który wykonywał sporny przejazd drogowy w okresie przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 6 maja 2020 r. Powyższe oznacza, że w dniu wykonania spornego przejazdu podstawę do wyznaczenia zakresu obowiązków publicznoprawnych skarżącego w zakresie trybu, sposobu i terminu wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania stanowiły przepisy rozporządzenia z 27 sierpnia 2015 r. W ocenie NSA, z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że Skarżący kasacyjnie wykonał wszystkie obowiązki, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 27 sierpnia 2015 r., natomiast przy ponownym rozpoznaniu sprawy ostatecznego rozstrzygnięcia wymaga zagadnienie skutków prawnych w zakresie odpowiedzialności administracyjnoprawnej niedokonania przed rozpoczęciem przejazdu zmiany umowy zawartej z podmiotem pobierającym opłaty elektroniczne, w zakresie danych pojazdu (zmiana numeru rejestracyjnego), zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Ogólnych Warunków Umów stosowanych przez ten podmiot, oraz nieujawnienia tych zmian w systemie poboru opłat viaTOLL przed wykonaniem przejazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, polega zatem na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub wystąpienia w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym istotnych wad o charakterze procesowym - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga podlegała uwzględnieniu. Podkreślenia wymaga, że ponownie badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd orzekał w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z 19 marca 2025 r., II GSK 2021/21. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 P.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna o charakterze wiążącym może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego jak też kwestii właściwego zastosowania konkretnego przepisu w odniesieniu do przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, podjętego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., I OSK 158/11; z 20 grudnia 2017 r., II GSK 1306/16 - dostępne w CBOSA). Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Z tych też względów w ramach obecnie prowadzonego postępowania, Sąd nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem oceny NSA w wydanym w tej sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi. Przedmiotem kontroli jest decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu po płatnym odcinku drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dniu spornego przejazdu. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłaty za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowite. Stosownie do treści art. 13k ust. 1 u.d.p. za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1. 500 zł – w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2. 1 500 zł – w pozostałych przypadkach. W sprawie nie jest sporne, że pojazd o nr rej. [...], którego masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] czerwca 2019 r. o godz. [...]po płatnym odcinku drogi krajowej. Skarżący dysponował umową nr [...] zawartą z pobierającym opłatę elektroniczną, jednakże do umowy tej nie zgłosił nowego numeru rejestracyjnego pojazdu. Zmiana numeru rejestracyjnego pojazdu z [...] na [...] nastąpiła natomiast w związku z wykupem pojazdu z leasingu, co miało miejsce w dniu [...] maja 2019 r. Ostatnią zarejestrowaną transakcją w systemie poboru opłat dla pojazdu o nr rej. [...] był przejazd z [...] maja 2019 r. o godz. [...]. Zaś pojazd o nr rej [...] został zarejestrowany na umowie nr [...] w dniu [...] sierpnia 2023 r. o godz. [...], tj. już po odnotowanym naruszeniu. W dniu przejazdu pojazd o nr rej. [...] był wyposażony w urządzenie do poboru opłat zarejestrowane na nr rej. [...]. W tak ustalonych okolicznościach faktycznych Organ za zasadne uznał nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1 500 złotych za naruszenie obowiązków związanych z opłatą elektroniczną. W ocenie GITD niezarejestrowanie pojazdu w systemie oraz brak zainstalowania w pojeździe przypisanego do pojazdu urządzenia, w toku wykonywania przejazdu po płatnym odcinku drogi krajowej, skutkowało tym, że opłata elektroniczna nie została uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany był do wymierzenia kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Stanowisko to podzielił WSA w Warszawie w wyroku z 8 kwietnia 2021 r., VI SA/Wa 2015/20. Uchylając ww. wyrok, NSA stwierdził natomiast, że przedstawiona przez Sąd I instancji ocena prawna jest błędna, albowiem nie uwzględnia normatywnego znaczenia nowelizacji wynikającej z ustawy zmieniającej z 6 maja 2020 r. oraz rozszerzenia zakresu obowiązków użytkowników dróg krajowych objętych systemem poboru opłat elektronicznych i związanych z tym następstw prawnych dla ich sankcjonowanej odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Zdaniem NSA, Sąd a quo nie dostrzegł, że miarodajna regulacja ustawowa dotycząca systemu elektronicznego poboru opłat w brzmieniu obowiązującym w dniu wykonania spornego przejazdu ([...] czerwca 2019 r.) w sposób wysoce ograniczony (niepełny) normowała publicznoprawne obowiązki użytkownika dróg publicznych w zakresie przekazywania właściwym organom odpowiednich danych koniecznych do zapewnienia prawidłowego i skutecznego działania technicznego systemu elektronicznego poboru opłat w zakresie odpowiedniej komunikacji urządzenia zainstalowanego w pojeździe na potrzeby pobierania opłat elektronicznych (art. 13i ust. 3-4 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu przejazdu) z tym systemem. Zgodnie bowiem z treścią obowiązujących w dniu spornego przejazdu przepisów, tj. art. 13i ust. 3-4b u.d.p., podmioty, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., obowiązane do uiszczania opłat elektronicznych, były co do zasady zobowiązane do instalowania w pojazdach odpowiednich urządzeń na potrzeby pobierania tych opłat (ust. 3-4), kierujący pojazdami samochodowymi wyposażonymi w te urządzenia byli zobowiązani do wprowadzenia do tych urządzeń prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 u.d.p. (ust. 4a), natomiast właściciele tych pojazdów oraz ich posiadacze zostali zobowiązani do używania ww. urządzeń zgodnie z ich przeznaczeniem (ust. 4b). Określone obowiązki związane z wnoszeniem i rozliczaniem opłat elektronicznych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia z 27 sierpnia 2015 r., przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, użytkownik: 1) zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną (umowa); 2) odbiera urządzenie od pobierającego opłatę elektroniczną; 3) instaluje urządzenie w pojeździe, do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową; 4) wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (tryb przedpłaty; tzw. tryb pre-pay); 5) ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (tryb płatności okresowej z zabezpieczeniem; tzw. tryb post-pay). Zaznaczenia wymaga, że w treści ww. aktu wykonawczego, nie zawarto jakiejkolwiek regulacji, z której wynikałyby dalsze obowiązki publicznoprawne użytkownika drogi publicznej objętej systemem poboru opłat w zakresie aktualizowania danych dotyczących samego użytkownika, pojazdu, dla którego urządzenie zostało wydane (w tym obejmujących numer rejestracyjny), lub wskazania trybu wnoszenia opłaty elektronicznej zgodnie z § 6 ust. 1. Dopiero ustawą zmieniającą z 6 maja 2020 r. w związku z ustanowieniem nowego Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, działającego w systemie teleinformatycznym (art. 13hb ust. 1ba i 1bb u.d.p.), z dniem 1 lipca 2020 r. wprowadzono nowe obowiązki korzystających z dróg publicznych, w tym obowiązek rejestracyjny właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu w rejestrze uiszczających opłatę elektroniczną (art. 13ia ust. 1 u.d.p.). Powyższy rejestr zawiera następujące dane: 1) właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu; 2) urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3a u.d.p., w tym urządzenia mobilnego wraz z oprogramowaniem, o którym mowa w art. 13ia ust. 3d u.d.p.; 3) pojazdów samochodowych, przyczep i naczep; 4) dotyczące trybu wnoszenia opłaty elektronicznej oraz wnoszonego zabezpieczenia; 5) korzystającego z drogi, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu (art. 13ia ust. 2 u.d.p.). Co istotne, rejestr ten zawiera szczegółowe dane dotyczące pojazdu samochodowego, a w szczególności jego numer rejestracyjny (art. 13ia ust. 5 pkt 3 u.d.p.). W art. 13ia ust. 10 u.d.p. nałożono natomiast na właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu obowiązek aktualizowania danych zawartych w ww. rejestrze (art. 13ia ust. 1 u.d.p.), niezwłocznie, nie później niż przed rozpoczęciem przejazdu po drogach, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6. Dodatkowo zgodnie z nowym przepisem art. 13ib ust. 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych został zobowiązany przed rozpoczęciem przejazdu po drogach, o których mowa w art. 13ha ust. 1, uzupełnić rejestr, o którym mowa w art. 13ia ust. 1, o: 1) kategorię pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 lub liczbę osi pojazdu - w przypadku różnicowania, o którym mowa w art. 13ha ust. 7 pkt 1; 2) numery rejestracyjne przyczepy lub naczepy stanowiących zespół pojazdów z pojazdem, o którym mowa w art. 13ia ust. 5 pkt 3; 3) numer referencyjny urządzenia wykorzystywanego w pojeździe, o którym mowa w art. 13іa ust. 8. Sąd stwierdza, że wskazane wyżej obowiązki nie mogły ciążyć na Skarżącym, który wykonywał sporny przejazd drogowy w okresie przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 6 maja 2020 r. W dniu wykonania spornego przejazdu podstawę do wyznaczenia zakresu obowiązków publicznoprawnych skarżącego w zakresie trybu, sposobu i terminu wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania stanowiły przepisy rozporządzenia z 27 sierpnia 2015 r. Tym samym możliwość pełnej i skutecznej realizacji obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze publicznej była uzależniona od realizacji uprzednich obowiązków administracyjnoprawnych, które względem korzystającego z dróg publicznych określono w rozważanym zakresie w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Sąd podkreśla zatem, że z treści § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 27 sierpnia 2015 r. wynika jedynie wymóg powiązania urządzenia pokładowego wydanego zgodnie z umową z danym pojazdem, natomiast brak jest podstaw do dokonywania rozszerzającej wykładni i swoistego uzupełniania treści normatywnej tego przepisu przez dodanie zastrzeżenia, że zakres realizacji ww. obowiązku jest w istocie wyznaczony przez umowę cywilnoprawną, w której treści miały być zawarte dane pojazdu (w szczególności jego numer rejestracyjny). W przepisach cytowanego rozporządzenia lub samej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie przejazdu, nie określono, że użytkownik drogi jest zobowiązany na gruncie regulacji administracyjnoprawnej do aktualizowania danych pojazdu w systemie poboru opłat elektronicznych lub zmiany zawartej umowy z podmiotem pobierającym opłaty elektroniczne. Tym samym, skoro Skarżący wypełnił obowiązki określone w rozporządzeniu z 27 sierpnia 2015 r., to w stanie prawnym obowiązującym w dniu przejazdu, Skarżący nie mógł ponosić odpowiedzialności administracyjnej w związku z naruszeniem warunków umowy cywilnoprawnej. Niedokonanie przed rozpoczęciem przejazdu zmiany umowy zawartej z podmiotem pobierającym opłaty elektroniczne, w zakresie danych pojazdu (zmiana numeru rejestracyjnego), zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Ogólnych Warunków Umów stosowanych przez ten podmiot, oraz nieujawnienie tych zmian w systemie poboru opłat viaTOLL przed wykonaniem przejazdu nie może bez wyraźnej regulacji ustawowej stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia obowiązków administracyjnoprawnych oraz nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to naruszenie. Podstawy prawnej do stwierdzenia naruszenia tego rodzaju obowiązku nie mógł stanowić przede wszystkim art. 13i ust. 4b u.d.p. Przepis ten nakładał na właściciela pojazdu samochodowego oraz jego posiadacza jedynie obowiązek używania urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 (urządzenia do instalacji w pojazdach samochodowych na potrzeby pobierania opłat elektronicznych), zgodnie z jego przeznaczeniem. Zakres przeznaczenia wynikał jednak z przepisów u.d.p. oraz rozporządzenia z 27 sierpnia 2015 r., a nie z treści wzorca umownego. Określona w § 3 ust. 3-5 rozporządzenia ramowo treść umowy zawieranej przez korzystającego z dróg publicznych z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną ze względu na swoją ogólność również nie może w tym zakresie stanowić podstawy do wywodzenia obowiązków w formie nakazów lub zakazów, których naruszenie mogłoby stać się podstawą do przypisania finalnej odpowiedzialności administracyjnoprawnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. (art. 13k ust. 1 u.d.p.). Możliwość pełnej i skutecznej realizacji obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd na drodze publicznej była bowiem uzależniona od realizacji uprzednich (instrumentalnie zależnych) obowiązków administracyjnoprawnych, które względem korzystającego z dróg publicznych określono w rozważanym zakresie w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 27 sierpnia 2015 r., aczkolwiek – jak już stwierdzono – samo brzmienie § 3 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia nie może być podstawą domniemywania obowiązków publicznoprawnych. Nie można zatem stwierdzić naruszenia tego rodzaju obowiązków uprzednich, jeżeli użytkownik drogi krajowej zrealizował je, natomiast naruszył powiązane z nimi obowiązki umowne (wynikające z OWU). W tym wypadku pociągnięcie użytkownika drogi krajowej do odpowiedzialności za naruszenie obowiązku nieuiszczenia opłaty elektronicznej, będącego konsekwencją naruszenia obowiązku umownego, wymagałoby odrębnej regulacji ustawowej, która sankcjonowałaby na drodze administracyjnej naruszenie obowiązku cywilnoprawnego. Jak zauważa NSA w wyroku z 19 marca 2025 r. ocena prawna tego stanu byłaby odmienna, gdyby ustawodawca przewidział w okresie zawierania spornych umów i wykonywania na ich podstawie przejazdów objętych obowiązkiem uiszczania opłat elektronicznych funkcjonowanie teleinformatycznego rejestru uiszczających opłatę elektroniczną, stanowiącego obecnie część Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (art. 13ia ust. 1-6 u.d.p.). Niestety poważne deficyty regulacji normatywnej w tym zakresie, istniejące aż do dnia 30 czerwca 2020 r., skutkowały co najmniej tymczasowymi zakłóceniami działania systemu viaTOLL, który w związku ze zmianami numerów rejestracyjnych pojazdów – co do których dopełniono obowiązków zawarcia odpowiedniej umowy oraz instalacji i używania urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 u.d.p., zgodnie z jego przeznaczeniem wynikającym z przepisów u.d.p. oraz rozporządzenia – nie identyfikował z przyczyn technicznych (związanych z brakiem ujawnienia w systemie viaTOLL nowego numeru rejestracyjnego, z tym zastrzeżeniem, że obowiązek ujawnienia nie był przypisany do użytkownika drogi, lecz spoczywał na podmiocie pobierającym opłaty elektroniczne w związku z aktualizacją danych umownych) urządzeń pokładowych przypisanych do poprzednich numerów rejestracyjnych, co w konsekwencji powodowało brak automatycznego pobrania opłaty, pomimo dysponowania środkami na ich uiszczenie w odpowiednim trybie. Nie można zatem twierdzić, że rzeczywiste przyczyny braku uiszczenia lub pobrania opłaty elektronicznej w systemie viaTOLL nie mają znaczenia dla oceny odpowiedzialności sankcyjnej na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Reasumując stwierdzić należy, że jeżeli przyczyną braku uiszczenia należnej opłaty elektronicznej w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 lipca 2020 r. były wady organizacyjne lub techniczne funkcjonowania systemu poboru opłat, wynikające z niepełnej regulacji prawnej podstaw działania tego systemu, w tym brak wprowadzenia podstawy ustawowej obowiązków administracyjnoprawnych w zakresie rejestracji odpowiednich danych dotyczących podmiotów korzystających z dróg, urządzeń do poboru opłat oraz pojazdów (w tym co do ich numerów rejestracyjnych – zob. art. 13ia ust. 5 pkt 3 lit. a w zw. z art. 13ia ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2020 r.) oraz ich aktualizacji nie później niż przed rozpoczęciem przejazdu po drogach (zob. art. 13ia ust. 10 w zw. z art. 13ia ust. 1 i 2 u.d.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2020 r.), to brak jest podstaw do obciążania skutkami tych wad korzystających z dróg publicznych, którzy nie naruszyli w powyższym zakresie nakazów lub zakazów administracyjnoprawnych. W konsekwencji również nałożenie kary administracyjnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., za zachowania mające miejsce przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 6 maja 2020 r., co do których nie można stwierdzić uprzedniego naruszenia obowiązków administracyjnoprawnych będących warunkiem realizacji obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, nie znajduje podstaw w świetle prawidłowej wykładni wskazanych wyżej przepisów. Jednocześnie Sąd wskazuje, że w sprawie nie było potrzeby prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Zgromadzony materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Uznając natomiast brak podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po płatnym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, Sąd, na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Zasądzona kwota obejmuje zwrot: wynagrodzenia reprezentującego skarżącego pełnomocnika – 270 zł, uiszczonej opłaty od skargi – 100 zł oraz uiszczonej opłaty skarbowej – 17 zł. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .