VI SA/Wa 1499/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego na używanie urządzeń nadawczo-odbiorczych postanawia: odmówić przyznania skarżącemu, Z., prawa pomocy w żądanym zakresie.

Decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy decyzję z [...] grudnia 2016 r. cofającą pozwolenie radiowe nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. na używanie urządzeń nadawczo-odbiorczych. Pismem z [...] czerwca 2017 r. Z. (dalej skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. W treści skargi zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (w załączeniu skargi wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 2017, poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadność skargi, należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc, stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12). Podkreślić należy, że ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 140/05, niepubl.) Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu [...] maja 2017 r., a zatem zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., termin jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upływał [...] czerwca 2017 r., podczas gdy skarga została wniesiona [...] czerwca 2017 r. bez wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Powyższe, zdaniem Sądu, pozwala przyjąć, że skarga Z., jako złożona z uchybieniem terminu podlegać będzie odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: Hanna Krysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2), a więc takiej, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym skargę Z. oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.