VI SA/Wa 1496/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Robert Żukowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Banku Spółdzielczego w [...] na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "organ", "KNF", "Komisja") postanowieniem z 6 grudnia 2022 r. nr [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 11 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 oraz art. 12 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 660, z późn. zm., dalej: "ustawa o nadzorze"), po rozpatrzeniu wniosku Banku [...] z siedzibą w M. (dalej: "Strona", "Bank", "Skarżący"), z 2 listopada 2022 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komisji z 20 października 2022 r. (sygn. [...]) w sprawie zatwierdzenia projektu umowy zrzeszenia Banku [...] z siedzibą w W. (dalej: "Bank Zrzeszający", "[...]"), stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Komisja wyjaśniła, że 19 grudnia 2019 r. Bank zawarł z Bankiem Zrzeszającym umowę zrzeszenia na czas nieokreślony, która weszła w życie 1 stycznia 2020 r. Umowa ta była modyfikowana dwoma aneksami, zgodnie z zasadą, że wszelkie zmiany i uzupełnienia umowy oraz wymagają dla swojej ważności formy pisemnej i nastąpić muszą za zgodą obu stron. Bank Zrzeszający, wnioskiem z 23 grudnia 2021 r. zwrócił się do Komisji o zatwierdzenie projektu umowy zrzeszenia Banku Zrzeszającego stanowiącej załącznik do uchwały nr [...] Rady Zrzeszenia Banku [...]. z 28 września 2022 r. Decyzją z 20 października 2022 r. (sygn. [...]) KNF zatwierdziła projekt umowy Zrzeszenia Banku zrzeszającego. Decyzja została doręczona stronie postępowania - Bankowi zrzeszającemu. Komisja wskazała następnie, że wnioskiem z 2 listopada 2022 r. Bank zwrócił się do KNF o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 20 października 2022 r. Wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i umorzenie postępowania. Bank złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy celem ponownej analizy treści umowy zrzeszenia zatwierdzonej przez KNF i o szczegółową weryfikację treści nowej umowy zrzeszenia. Bank posiada szereg wątpliwości co do poszczególnych postanowień umowy zrzeszenia i podniósł, że umowa zrzeszenia w treści i formie zaakceptowanej przez KNF jest sprzeczna wewnętrznie, a także sprzeczna z prawem powszechnie obowiązującym oraz statutem Banku. Rozpatrując wniosek Banku o ponowne rozpatrzenie sprawy Komisja uznała, że Bank nie jest uprawniony do wniesienia środka odwoławczego od decyzji KNF z 20 października 2022 r., albowiem nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym ww. decyzją. Komisja wyjaśniła, że zatwierdzenie zmian w projekcie umowy zrzeszenia jest efektem żądania przez Bank Zrzeszający, do czego jest uprawniony i zobowiązany mocą przepisu materialnego. Stroną postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją KNF z 20 października 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia jednolitego wzoru umowy zrzeszenia jest Bank zrzeszający, który na mocy art. 16 ust. 2 in fine ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych jest jedynym podmiotem uprawnionym do wnioskowania o zatwierdzenie projektu umowy zrzeszenia. Wydana decyzja dotyczy bezpośrednio Banku zrzeszającego, który jako strona umowy, jest następnie odpowiedzialny za przedłożenie umowy, zgodnej z zatwierdzonym projektem do podpisania przez pozostałych uczestników zrzeszenia. Brak jest jednocześnie przepisu, który czyniłby inne podmioty, w tym banki zrzeszone, stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu umowy zrzeszenia. Wobec powyższego, banki zrzeszone w Zrzeszeniu [...] nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu umowy. Bank, jako podmiot trzeci, któremu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, nie jest uprawniony do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF z 20 października 2022 r. Zdaniem Komisji, fakt pozostawania Banku w relacjach cywilnoprawnych z [...]- stroną postępowania, nie przydaje Bankowi uprawnienia do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Źródłem interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 28 K.p.a. nie mogą być bowiem uregulowania cywilnoprawne, które tworzą związki prawne między określonym podmiotem, a rzeczywistą stroną postępowania administracyjnego. Ochrona relacji cywilnoprawnych (wynikających z zawartej umowy zrzeszenia, zgodnej z zatwierdzonym projektem umowy zrzeszenia), w ramach których jedną ze stron jest bank zrzeszający, drugą zaś bank zrzeszony, winna następować według reżimu prawa prywatnego, a więc w innym trybie, niż postępowanie administracyjne. KNF stoi na stanowisku, że argumentacja Banku w zakresie "swobodnego zawarcia umowy z możliwością kształtowania przez strony jej treści w zależności od woli strony", których respektowanie mają zapewnić unormowania Kodeksu cywilnego, nie stanowi przesłanki do ustalenia interesu prawnego Banku w postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie zmian do projektu umowy, na podstawie którego relacja cywilnoprawna zostanie dopiero nawiązana. Nie występuje w niniejszej sprawie związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną Banku, polegający na tym, że wydana decyzja administracyjna może mieć wpływ na sytuację Banku. Legitymację strony w postępowaniu administracyjnym określają bowiem przepisy prawa, a nie czynności prawne pomiędzy poszczególnymi podmiotami. Przepisy ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych nie dają wymaganej legitymacji bankowi zrzeszonemu. Komisja uznała, że po stronie Banku można dopatrzeć się istnienia jedynie interesu faktycznego, który nie pozwala uznać go za stronę postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając postanowienie KNF z 6 grudnia 2022 r., w całości, wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 w zw. z art.77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że Skarżący spełnia kryteria podmiotu uprawnionego do wniesienia środka odwołania od decyzji KNF z 20 października 2022 r., poprzez przysługujący mu przymiot strony w postępowaniu administracyjnym legitymującej się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. i brak uzasadnionego wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powodów, dla których organ odmówił Skarżącemu posiadania interesu prawnego, co winno być przedmiotem merytorycznej kontroli KNF, ze względu na ustawowe uprawnienia nadzorcze organu w sektorze bankowym, 2) art.7, art. 77 §1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie przejawiającej się w odmowie udzielenia Skarżącemu posiadanego interesu prawnego podczas gdy z treści przedłożonych dokumentów, w tym z treści umowy zrzeszenia z 19 grudnia 2019 r. oraz treści projektu umowy zrzeszenia zatwierdzonego decyzją z 20 października 2022 r., wynika fakt bezpośredniego i pośredniego oddziaływania zaskarżonej decyzji KNF na prawa i obowiązki Skarżącego, w tym na prowadzoną przez niego działalność bankową, co winno być przedmiotem merytorycznej kontroli KNF, ze względu na ustawowe uprawnienia nadzorcze organu w sektorze bankowym, 3) art. 11 ust.5 ustawy o nadzorze w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 134 w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez ich zastosowanie oraz z art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 2 ustawy o nadzorze, poprzez jego niezastosowanie oraz przyjęcie, iż Skarżącemu nie przysługuje interes prawny niezbędny do przypisania mu przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym i legitymacja prawna do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy podczas gdy sprzecznie z uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia - legitymowanym do udziału w postępowaniu jest nie tylko adresat decyzji KNF, ale także podmiot, na którego prawa i obowiązki wynikające z decyzji będą oddziaływać, choćby pośrednio. Pomimo tego, że formalnie adresatem decyzji KNF jest inna instytucja bankowa [...] jako strona postępowania administracyjnego - to jednak treść rozstrzygnięcia kształtuje bezpośrednio sytuację wszystkich banków zrzeszonych w zrzeszeniu [...] i ingeruje w szeroko pojętą działalność bankową przez nie prowadzoną (ingerencja w katalog sprzedawanych produktów bankowych, wspólne i odpłatne projekty zrzeszeniowe, obligatoryjna odpłatność usług zrzeszenia, kary finansowe za nieprzestrzeganie zapisów umowy, obligatoryjność zawierania umów z podmiotami trzecimi), co winno być przedmiotem merytorycznej kontroli KNF, ze względu na ustawowe uprawnienia nadzorcze organu w sektorze bankowym, 4) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 2 oraz w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o nadzorze w zw. z art. 4 oraz art. 16 ust. 1, ust. 2 ust. ust. 3, ust. 4, ust. 4a, ust. 4aa, ust. 4ab i ust. 4b ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (Dz.U. z 2022 r., poz. 1595 ze zm., dalej: "ustawa o funkcjonowaniu banków spółdzielczych"), poprzez ich niezastosowanie skutkujące odmową przypisania Skarżącemu interesu prawnego do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF w sprawie zatwierdzenia projektu umowy zrzeszenia Banku z 20 października 2022 r., podczas gdy banki spółdzielcze obligatoryjnie muszą się zrzeszać z bankami zrzeszającymi a ich wzajemne zobowiązania określa umowa zrzeszenia (przyjęta według jednolitego wzoru dla danego zrzeszenia oraz zatwierdzona przez KNF pod kątem jej zgodności z prawem, interesów klientów oraz bezpieczeństwa gromadzonych w bankach zrzeszenia środków, a ich wypowiedzenie z zrzeszenia jest ściśle nadzorowane przez KNF), zatem podmiotem obowiązanym do przestrzegania umowy zrzeszenia jest strona postępowania rozumiana jako bank zrzeszający oraz zrzeszony, podkreślenia wymaga, iż sama treść umowy zrzeszenia, a także decyzja organu z 20 października 2022 r., zatwierdzająca treść umowy zrzeszenia [...] bezpośrednio wpływa na prawa i obowiązki zrzeszonych banków spółdzielczych, ich obligatoryjną przynależność do zrzeszenia i na szeroko rozumianą działalność bankową przez nie prowadzoną (ingerencja w katalog sprzedawanych produktów bankowych, wspólne i odpłatne projekty zrzeszeniowe, obligatoryjna odpłatność usług zrzeszenia, kary finansowe za nieprzestrzeganie zapisów umowy, obligatoryjność zawierania umów z podmiotami trzecimi), a obowiązkiem KNF, jako organu nadzoru bankowego jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania tego rynku, jego stabilności, bezpieczeństwa oraz zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku tj. banków spółdzielczych, dlatego też w przypadku naruszeń zauważonych przez banki zrzeszone w umowie zrzeszenia to na KNF, jako organie nadzorującym ciąży obowiązek rozpatrzenia roszczeń uczestników zrzeszenia na podstawie których mogą one żądać skutecznie czynności organu, z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych ze swoimi potrzebami. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do jego uchylenia. W niniejszej sprawie Komisja stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją KNF z 20 października 2022 r. zatwierdzającą projekt umowy zrzeszenia Banku zrzeszającego stanowiącej załącznik do uchwały nr [...] Rady Zrzeszenia [...] z 28 września 2022 r. Komisja uznała, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatwierdzenia projektu umowy zrzeszenia się banków spółdzielczych stroną tego postępowania jest jedynie bank zrzeszający. Sporną zatem w niniejszej sprawie jest kwestia, czy Bankowi przysługuje status strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu umowy zrzeszenia, Komisja bowiem stwierdziła niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając, że wniosek został złożony przez podmiot niebędący stroną. Kwestia komu przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego została wyjaśniona w art. 28 K.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w literaturze jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości teza, iż kategoria interesu prawnego, na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy do prawa materialnego. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. O istnieniu interesu prawnego decydują, zatem przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem, ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Od tak pojętego interesu prawnego należy natomiast, odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje to oparcia w przepisach prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1668/14). Analizując przepisy ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, na których Skarżący upatruje swój interes prawny w spornym postępowaniu administracyjnym, należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 tej ustawy, bank spółdzielczy jest obowiązany zrzeszyć się z bankiem zrzeszającym, na zasadach określonych w art. 16. Jak wynik z art. 16 ust. 1 ustawy, banki spółdzielcze zrzeszają się na podstawie umowy zrzeszenia z jednym bankiem zrzeszającym. Bank spółdzielczy zobowiązany jest do posiadania lub nabycia w terminie 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy co najmniej jednej akcji banku zrzeszającego. Bank zrzeszający zapewni bankowi spółdzielczemu możliwość nabycia co najmniej jednej akcji. Z ust. 2 wynika, że bank zrzeszający zawiera z bankiem spółdzielczym umowę, o której mowa w ust. 1, według jednolitego wzoru dla danego zrzeszenia, zatwierdzonego przez Komisję Nadzoru Finansowego. Projekt umowy bank zrzeszający zobowiązany jest przedstawić Komisji Nadzoru Finansowego. Ust. 3 stanowi, że Komisja Nadzoru Finansowego podejmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu umowy, o którym mowa w ust. 2, w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania projektu. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia zatwierdzenia projektu, jeżeli umowa naruszałaby przepisy prawa, interesy klientów albo nie gwarantowałaby bezpieczeństwa gromadzonych w bankach zrzeszenia środków. Każda zmiana umowy wymaga zgody Komisji Nadzoru Finansowego. Zgodnie z ust. 4, bank spółdzielczy może wypowiedzieć umowę zrzeszenia z zachowaniem 6-miesięcznego okresu wypowiedzenia. Dalsze ustępy omawianego przepisu regulują sformalizowaną procedurę wypowiedzenia przez zrzeszone banki spółdzielcze umowy zrzeszenia. Zamiar zatem, wypowiedzenia umowy zrzeszenia przez banki zrzeszone należy zgłosić do KNF, która w przypadku zauważenia nieprawidłowości ma możliwość podjęcia działań i środków nadzorczych (ust. 4a), ma również uprawnienie odmowy wyrażenia zgody na prowadzenie przez bank działalności poza zrzeszeniem w okolicznościach, o których mowa w ust. 4ab. Żaden jednak z przepisów ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, nie daje podstawy do przyjęcia, że bank spółdzielczy zamierzający przystąpić do zrzeszenia banków spółdzielczych, czy też zrzeszony z bankiem zrzeszającym jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenie projektu umowy zrzeszenia, czy też zmiany takiej umowy. Projekt umowy zrzeszenia zobowiązany jest przedstawić Komisji Nadzoru Finansowego bank zrzeszający, co oznacza, że bank zrzeszający jest stroną postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenie projektu umowy zrzeszenia, czy też zmiany takiej umowy. Bank zrzeszający jest zobligowany zapewnić bankowi spółdzielczemu możliwość nabycia co najmniej jednej akcji. Bank spółdzielczy natomiast jest obowiązany zrzeszyć się na podstawie umowy zrzeszenia z bankiem zrzeszającym i zobowiązany jest do posiadania lub nabycia w terminie 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy co najmniej jednej akcji banku zrzeszającego. Pomimo zatem obowiązku zrzeszenia się banku spółdzielczego z bankiem zrzeszającym, fakt zrzeszenia się banku spółdzielczego z bankiem zrzeszającym nie wynika z mocy prawa lecz z faktu podpisania przez bank spółdzielczy umowy zrzeszenia z bankiem zrzeszającym. Z okoliczności powyższych wynika jednoznacznie, że w postępowaniu administracyjnym przed KNF o zatwierdzenie projektu umowy zrzeszenia, czy też zmiany takiej umowy, bank spółdzielczy nie ma interesu prawnego lecz wyłącznie interes faktyczny. Związanie banku spółdzielczego postanowieniami umowy zrzeszenia nie wynika bezpośrednio z normy materialnoprawnej lecz z faktu podpisania tej umowy przez bank spółdzielczy. W związku z tym, sytuacja prawna banku spółdzielczego w zakresie członkostwa w konkretnym zrzeszeniu z konkretnym bankiem zrzeszającym – konkretne, indywidualne i aktualne korzyści i obowiązki banku spółdzielczego wynikające z umowy zrzeszającej – nie wynikają w bezpośredni sposób z przepisów ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, lecz z faktu podpisania umowy zrzeszenia przez dany bank spółdzielczy z konkretnym bankiem zrzeszającym. Podkreślenia przy tym wymaga, że bank spółdzielczy nie jest pozbawiony całkowicie wpływu na treść postanowień umowy zrzeszającej. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, prezesi zarządów banków spółdzielczych zrzeszonych z bankiem zrzeszającym oraz prezes zarządu banku zrzeszającego wybierają spośród siebie radę zrzeszenia. Rada zrzeszenia jest organem opiniodawczo-doradczym zrzeszenia. Rada zrzeszenia zatem może stanowi miejsce w którym może dojść do porozumienia co do treści postanowień umowy zrzeszenia i wypracowania projektu zmiany umowy zrzeszenia, który bank zrzeszający może przedstawić KNF. Z powyższych względów Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Komisję art. 11 ust.5 ustawy o nadzorze w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 134 w zw. z art. 28 K.p.a., poprzez ich zastosowanie oraz art. 1 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 2 ustawy o nadzorze oraz art. 28 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 2 oraz w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o nadzorze w zw. z art. 4 oraz art. 16 ust. 1, ust. 2 ust. ust. 3, ust. 4, ust. 4a, ust. 4aa, ust. 4ab i ust. 4b ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, jak i innych przepisów prawa materialnego, poprzez ich niezastosowanie oraz przyjęcie, iż Skarżącemu nie przysługuje interes prawny niezbędny do przypisania mu przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym i legitymacja prawna do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu umowy zrzeszenia. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie również naruszenia przez Komisję przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ działając na podstawie przepisów prawa zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w konsekwencji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 K.p.a. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), orzekł jak w sentencji wyroku.