VI SA/Wa 1487/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia zmiany danych do licencji postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakładającą na E. D. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 1000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku zgłoszenia zmiany danych do licencji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, została doręczona skarżącemu 16 listopada 2011 r. Skarżący dnia 5 grudnia 2011 r. osobiście złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. pismo, skierowane do wspomnianego organu, wnosząc o umorzenie w całości lub części nałożonej na niego kary 1000 zł. Uzasadniając swe żądanie przedstawił swą sytuację rodzinną i materialną. Wskazał, że wychowuje z żoną 7-letniego niepełnosprawnego syna, a ponoszone wydatki na jego rehabilitację są bardzo wysokie w stosunku do dochodów (dochód netto żony wynosi 850 zł). Stwierdził, że nie jest w stanie uiścić tak dużej kwoty a umorzenie kary w całości nie wpłynie drastycznie na dochody Państwa. Dnia [...] marca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) przekazało według właściwości Prezydentowi m. W. podanie skarżącego o umorzenie kary pieniężnej. Prezydent m. W. pismem z dnia [...] marca 2014 r. (doręczonym 24 marca 2014 r.) poinformował skarżącego, że podanie dotyczące umorzenia nałożonej kary pieniężnej nie zasługuje na uwzględnienie. Dnia 30 marca 2014 r. skarżący wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na wyżej wymienioną decyzję z dnia [...] października 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że 5 grudnia złożył odwołanie, które miało być skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dodał, że koniec roku 2011 r. był dla niego bardzo trudny – miał problemy z niepełnosprawnym synem. Wyjaśnił, że dopiero 24 marca 2014 r. dowiedział się, że jego odwołanie zostało przekazane do Prezydenta m. W.. W skardze skarżący podniósł, że złożył dwa odwołania do SKO, jednakże tylko jedno zostało rozpatrzone, drugie bowiem organ przekazał do Prezydenta m. W.. W ocenie organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 p.p.s.a czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 art. 87 p.p.s.a stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie zaś do § 3 wspomnianego artykułu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W myśl art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 87 § 5 p.p.s.a. Jak wynika z akt administracyjnych, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 16 listopada 2011 r. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 p.p.s.a.), a zatem w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 grudnia 2011 r. Z kolei skargę na decyzję SKO wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wniósł w dniu 30 marca 2014 r. (k. 23) – data stempla pocztowego znajdującego się na kopercie. Zatem stwierdzić należy, iż powyższy wniosek został złożony po upływie roku od uchybionego terminu do wniesienia skargi. Jak już wspomniano przywrócenie terminu w tej sytuacji uzależnione jest od stwierdzenia czy zachodzi w niniejszej sprawie tzw. przypadek wyjątkowy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 438/06 podejmując się próby zdefiniowania tego nieostrego pojęcia powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98 stwierdzające, iż "dynamika procesów, różnorodność występujących w nim stanów faktycznych, a także rozmaitość i nieprzewidywalność zachowań (działań i zaniechań) stron, nie pozwalają na sformułowanie uniwersalnej definicji normatywnej; prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie sędziemu, odwołując się do jego bezstronności, doświadczenia oraz poczucia sprawiedliwości. Tak więc rzeczą sądu, rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, jest wyważenie – przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności występujących w konkretnej sprawie, a więc zarówno elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych – czy argumenty wspierające wniosek są mocniejsze od argumentów przemawiających za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w przepisanym terminie oraz czy moc tych argumentów pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zachodzi wypadek, który można uznać za wyjątkowy." Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności argumenty, na które powołuje się skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi trzeba stwierdzić, iż nie zachodzi wspomniany w art. 87 § 5 p.p.s.a. przypadek wyjątkowy. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że pismo z dnia 5 grudnia 2011 r., które jak wskazuje skarżący we wniosku o przywrócenie terminu miało być odwołaniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zostało skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Z jego treści nie wynika, aby nie zgadzał się z nałożoną karą, a jedynie z uwagi na sytuację rodzinną i materialną wnosił o umorzenie w całości lub części nałożonej kary. Podkreślenia wymaga, iż decyzja SKO z dnia [...] października 2011 r. zawierała pouczenie następującej treści: "Strona, która uważałaby, że decyzja ta narusza prawo, może się zwrócić ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4 w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji. Skargę składa się za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego." Tak więc, skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi, z którego, w ocenie Sądu, nie skorzystał. Pismo z dnia 5 grudnia 2011 r. nie było skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a jedynie wnioskiem o umorzenie nałożonej kary w kwocie 1000 zł. Powyższego nie zmienia fakt wniesienia wspomnianego pisma w terminie ustawowym do wniesienia skargi. Ponadto gdyby niniejsze pismo było skargą wniosek o przywrócenie terminu byłby bezprzedmiotowy, Sąd bowiem postanawia o przywróceniu terminu, który został uchybiony a nie zachowany. Dodatkowo, dla porównania odnieść należy się do wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Decyzja ta zawierała pouczenie o następującej treści: "Stronie przysługuje odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., przy ul. K. [...]. Odwołanie składa się za moim pośrednictwem (w siedzibie Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu m. W., [...] W., ul. C. [...]) w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji." Składając odwołanie skarżący zastosował się do wspomnianego pouczenia – skierował swe pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w nawiasie wskazał, że złożone jest za pośrednictwem ww. biura. Zatytułował jako "Odwołanie od decyzji nr [...]", a w jego treści podał, że nie powinna być nałożona na niego kara pieniężna. Ponadto z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wynika również, aby wystąpiły nadzwyczajne przeszkody uniemożliwiające złożenie wcześniej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, iż złożył dwa odwołania i tylko jedno z nich zostało rozpoznane, Sąd stwierdza, że w aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia 8 sierpnia 2011 r. zatytułowane odwołanie, które wpłynęło przed wydaniem decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. i stanowi odpowiedź na wcześniejsze pismo organu z dnia [...] lipca 2011 r. Na koniec, Sąd uważa za konieczne zwrócić uwagę, że pismo skarżącego z dnia 5 grudnia 2011r. zostało przekazane przez organ Prezydentowi m. W. po upływie 27 miesięcy od dnia wpływu, a nie niezwłocznie. Natomiast rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia należności winno mieć formę przewidzianą przez Kodeks postępowania administracyjnego, Ordynację podatkową, umożliwiając tym samym zaskarżenie rozstrzygnięcia organu I instancji. W konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu złożony w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalny, a taki wniosek zgodnie z art. 88 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.