VI SA/Wa 1469/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podwyższonej opłaty za wydobywanie kopaliny p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

"P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej "skarżącą") wniosła skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podwyższonej opłaty za wydobywanie kopaliny. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazała na wysokość opłaty eksploatacyjnej, której zapłacenia została zobowiązana skarżąca zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane). Skarżąca w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała, że w przypadku jej wykonania będzie zmuszona do zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, skarżąca uprawdopodobniła, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżoną do Sądu decyzją zobowiązano skarżącą do uiszczenia podwyższonej opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny w wysokości przekraczającej jedenaście milionów złotych. Porównując wysokość niniejszej opłaty z jej danymi finansowymi: nieuregulowane należności w stosunku do P. S.A. (na kwotę około 2 500 000 złotych, stan na miesiąc październik 2012 r.), zajęcie rachunków bankowych na wniosek O. S.A. (na kwotę około 900 000 złotych, stan na wrzesień 2013 r.) oraz na wniosek W. Sp. o. o. (na kwotę około 20 000 złotych, stan na maj 2013 r. oraz wysokość przychodów netto w wysokości 2.756.597 zł w 2012 r. (przy stracie 430.684,46 zł.), należy stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącej, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. Zdaniem Sądu, twierdzenie skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność natychmiastowego zamknięcia zakładu pracy i zwolnienia zatrudnionych 70 osób, znajduje uzasadnienie dla konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.