VI SA/Wa 1463/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. stażysta Agnieszka Stegenka-Jakubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 18 417 (osiemnaście tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi T. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") w sprawie niniejszej jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2023r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "organ", "Komisja") nałożyła na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 800 000 (osiemset tysięcy) zł wobec stwierdzenia, że Skarżący siedemnastokrotnie naruszył art. 69 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1639, ze zm.), w związku z posiadaniem akcji P. (dalej: "Spółka") w latach 2011-2012. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. Wywiedziona przez Stronę skarga od powyższej decyzji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także: "WSA w Warszawie") z dnia 4 czerwca 2018 r. VI SA/Wa 1569/17. Na skutek skargi Strony, Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także: "NSA") wyrokiem z dnia 25 lutego 2022 r. II GSK 1645/18, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), dalej: "p.p.s.a." uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. NSA uznał, że "zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "propozycja" odpowiedzi na zarzuty i argumenty skargi podważające zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie odnoszącym się do wymiaru kary, ani też "propozycja" kontroli zaskarżonego działania administracji w tym zakresie nie mogą być uznane za czyniące zadość wymaganiom, jakie stawia art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.". Ponownie rozpatrując sprawę wyrokiem z dnia 7 października 2022 r. VI SA/Wa 1681/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komisji z dnia [...] maja 2017 r. wskazując na konieczność dokładniejszej analizy przesłanek wymiaru kary uregulowanych w art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, w tym przesłanki sytuacji finansowej strony, przyczyn naruszenia, gotowości podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia oraz skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych w wyniku naruszenia. Wyrok stał się prawomocny. Żadna ze stron nie wywiodła skargi kasacyjnej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r., zaskarżoną w sprawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej: "k.p.a." w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 753, ze zm.) dalej: "ustawa o nadzorze" oraz art. 97 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 2 oraz art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2554, ze zm.), dalej: "ustawa o ofercie", w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustawy (Dz.U. z 2016 r. poz. 615) dalej także: "ustawa zmieniająca", uchyliła w całości decyzję własną z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz nałożyła na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 760 000 (siedemset sześćdziesiąt tysięcy) zł wobec stwierdzenia, że Skarżący w związku z posiadaniem akcji spółki w latach 2011-2012 siedemnastokrotnie naruszył art. 69 ustawy o ofercie, w tym: art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 69 ust. 2 pkt 2, art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 69 ust. 1 pkt 1, nie dokonując w terminie zawiadomienia Komisji i Spółki o zmianie swoich udziałów w Spółce, a sporządzane przez niego zawiadomienia nie odpowiadały wymogom określonym w art. 69 ustawy o ofercie. W uzasadnieniu Komisja przedstawiła stan faktyczny sprawy, wskazując że w przeważającej części jest on zgodny ze stanem faktycznym ustalonym w decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. Podane przez Spółkę w raporcie bieżącym nr [...] wartości wskazują na to, że Skarżący określił swój stan posiadania przed zmianą (tj. 920 545 akcji), uwzględniając nabycie od J. K. w dniu 2 listopada 2011 r. pakietu 1 000 000 akcji Spółki, sprzedaż 79 555 akcji Spółki na rynku regulowanym w dniach 3-8 listopada 2011 r. (rozrachunek: 8-14 listopada 2011 r.) oraz posiadanie 100 akcji uprzywilejowanych. Zmiana stanu posiadania nastąpiła w dniu zarejestrowania podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w KRS i skutecznego objęcia akcji przez Stronę, tj. w dniu 7 listopada 2011 r. Z historii rachunku papierów wartościowych Skarżącego wynika, że w dniu rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego w Spółce, tj. 7 listopada 2011 r. na rachunku Strony zapisanych było 1 000 000 akcji zwykłych, zaś rozrachunek transakcji sprzedaży zawartych w dniach 3 i 4 listopada 2011 r. nastąpił dopiero odpowiednio w dniach 8 i 9 listopada 2011 r. Zatem zmian wynikających z tych transakcji nie uwzględnia się przy ustalaniu stanu posiadania na dzień 7 listopada 2011 r. Skarżący posiadał ponadto 100 akcji uprzywilejowanych co do głosu. Łącznie z akcjami objętymi w związku z nową emisją, Skarżący znalazł się w posiadaniu 21 001 076 akcji, uprawniających do wykonywania 21 001 176 głosów, stanowiących 41,69% ogólnej liczby głosów. W raporcie informującym o przekroczeniu progu 331/3 ogólnej liczby głosów powinny zostać podane wartości: 1 000 200 (liczba głosów przed zmianą) i 21 001 176 (liczba głosów po zmianie). Powyższe ustalenie jest istotne, ponieważ liczona od tego momentu każdorazowa zmiana o co najmniej 1% "w górę" i "w dół" od liczby 21 001 176 głosów, stanowiących 41,69% ogólnej liczby głosów, podlegała obowiązkowi informacyjnemu, o którym mowa w art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie (zaś po zmniejszeniu się udziału poniżej 33% ogólnej liczby głosów - analogicznie każdorazowa zmiana o co najmniej 2%, zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie). W następnych dniach Skarżący zbywał akcje Spółki na rynku regulowanym, co doprowadziło do zmniejszenia się jego dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1%. W transakcjach dokonanych w dniach 3-17 listopada 2011 r. (rozrachunek: 8-22 listopada 2011 r.) Skarżący zbył łącznie 528 482 akcje, uprawniające do wykonywania 1,06% ogólnej liczby głosów w Spółce. W związku z tym jego stan posiadania akcji Spółki zmniejszył się z 21 001 076 głosów, stanowiących 41,69% ogólnej liczby głosów, do 20 469 594 akcji, uprawniających do wykonywania 20 469 694 głosów, stanowiących 40,64% ogólnej liczby głosów (w dniu 22 listopada 2011 r.). Skarżący nie zawiadomił o tej zmianie. Skarżący nie zawiadomił również o: - zmianie stanu posiadania w związku z transakcjami dokonanymi w dniach 18 listopada - 13 grudnia 2011 r. (rozrachunek transakcji: 23 listopada - 16 grudnia 2011r.). Skarżący zbył łącznie 515 123 akcje, uprawniające do wykonywania 1,02% ogólnej liczby głosów w Spółce. Jego stan posiadania akcji Spółki zmniejszył się z 20 469 594 akcji, uprawniających do wykonywania 20 469 694 głosów, stanowiących 40,64% ogólnej liczby głosów (stan posiadania z 22 listopada 2011 r.), do 19 954 471 akcji, uprawniających do wykonywania 19 954 571 głosów, stanowiących 39,62% ogólnej liczby głosów (w dniu 16 grudnia 2011 r.); - zmianie stanu posiadania w związku z transakcjami dokonanymi w dniach 15 grudnia 2011 r. - 3 stycznia 2012 r. (rozrachunek transakcji: 20 grudnia 2011 r. - 9 stycznia 2012 r.) Skarżący zbył łącznie 1 033 758 akcji, uprawniających do wykonywania 2,05% ogólnej liczby głosów w Spółce. W związku z tym jego stan posiadania akcji Spółki zmniejszył się z 19 954 471 akcji, uprawniających do wykonywania 19 954 571 głosów, stanowiących 39,62% ogólnej liczby głosów (stan posiadania z dnia 16 grudnia 2011 r.), do 18 920 686 akcji, uprawniających do wykonywania 18 920 786 głosów, stanowiących 37,56 % ogólnej liczby głosów w Spółce (w dniu 9 stycznia 2012 r.); - zmianie stanu posiadania w związku z transakcjami dokonanymi w dniach 4-18 stycznia 2012 r. (data rozrachunku transakcji: 10-23 stycznia 2012 r.). Skarżący zbył łącznie 702 140 akcji, uprawniających do wykonywania 1,33% ogólnej liczby głosów w Spółce. W związku z tym stan posiadania akcji Spółki przez Stronę zmniejszył się z 18 920 686 akcji, uprawniających do wykonywania 18 920 786 głosów, stanowiących 37,56% ogólnej liczby głosów w Spółce (stan posiadania z 9 stycznia 2012 r.) do 18 218 646 akcji, uprawniających do wykonywania 18 218 746 głosów, stanowiących 36,17% ogólnej liczby głosów (w dniu 23 stycznia 2012 r.). Kolejno, w dniu 3 lutego 2012 r. Skarżący zbył w drodze umowy cywilnoprawnej pakiet 2 000 000 akcji Spółki (rozrachunek transakcji: dzień jej zawarcia). Zmiana polegająca na zmniejszeniu się udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce poniżej progu 33% nastąpiła w wyniku transakcji sprzedaży pakietu 2 000 000 akcji zawartej poza rynkiem regulowanym w dniu 3 lutego 2012 r., jednak Skarżący podał nieprawdziwą liczbę akcji posiadanych przed tą zmianą, wbrew brzmieniu art. 69 ust. 4 pkt 2 ustawy o ofercie. Skarżący systematycznie sprzedawał akcje, które nabył w dniu 2 listopada 2011 r. od J. K. (pakiet 1 000 000 akcji), a następnie akcje, które objął w wyniku nowej emisji (zapis na rachunku w dniu 2 grudnia 2011 r.) i nie informował o tym. O zmianie w ogólnej liczbie głosów wynikającej z tych transakcji Skarżący poinformował zbiorczo dopiero w dniu 3 lutego 2012 r. Dalej wskazano, że w okresie kiedy udział Skarżącego w ogólnej liczbie głosów w Spółce kształtował się poniżej 33%, lecz pozostawał powyżej 10%, Skarżący powinien był informować o każdej zmianie dotychczas posiadanego udziału o co najmniej 2%, zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie. Przed dokonaniem transakcji w okresie od 1 do 29 lutego 2012 r. Skarżący posiadał 15 798 646 akcji, uprawniających do wykonywania 15 798 746 głosów, stanowiących 31,36% ogólnej liczby głosów (stan posiadania z dnia 3 lutego 2012 r.), zaś w dniu 6 marca 2012 r. Skarżący posiadał 14 513 646 akcji, uprawniających do wykonywania 14 513 746 głosów, stanowiących 28,81% ogólnej liczby głosów. Skarżący nie poinformował o tej zmianie. Następne transakcje sprzedaży dokonywane przez Stronę na rynku regulowanym z jego rachunku papierów wartościowych doprowadziły po raz kolejny do zmniejszenia się jego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce o co najmniej 2%. Skarżący nie poinformował o zmianie powstałej na skutek transakcji w dniach 2-19 marca 2021 r. W wyniku ich dokonania znalazł się w posiadaniu ilości akcji stanowiących 26,80% ogólnej liczby głosów. Kolejne transakcje sprzedaży dokonywane przez Skarżącego na rynku regulowanym z jego rachunku papierów wartościowych, a to z dnia 8-9 maja 2012 r. doprowadziły do zmniejszenia się jego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce poniżej progu 25%. O powyższym Skarżący nie zawiadomił ani Spółki, ani Komisji. Termin na zawiadomienie minął najpóźniej 18 maja 2012 r. W wyniku transakcji dokonanych w dniu 10 maja 2012 r. stan posiadania akcji przez Stronę zmienił się z 12 175 686 akcji, uprawniających do wykonywania 12 175 786 głosów, stanowiących 24,17% ogólnej liczby głosów w Spółce (stan posiadania z dnia 14 maja 2012 r.) do 10 151 551 akcji, uprawniających do wykonywania 10 151 651 głosów, stanowiących 20,15% ogólnej liczby głosów. Również i o tej zmianie Spółka i Komisja nie zostały zawiadomione. Termin na zawiadomienie minął najpóźniej w dniu 19 maja 2012 r. W odniesieniu do zawiadomień z dnia 18 i 22 maja 2012 r. wskazujących na zejście stanu posiadania poniżej progu 20% ogólnej liczby głosów w Spółce, Komisja wskazała, że zawiadomienia Skarżący dokonał w terminie. Jednakże Komisja zwróciła uwagę, że notyfikując zmniejszenie swojego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce poniżej progu 20%, z pominięciem zmian, które zaszły po dniu 3 lutego 2012 r., Skarżący podał nieprawdziwą liczbę akcji przed zmianą tego udziału, wbrew brzmieniu art. 69 ust. 4 pkt 2 ustawy o ofercie. Bezpośrednio przed zmniejszeniem udziału poniżej progu 20%, tj. w dniu 16 maja 2012 r. Skarżący posiadał 10 151 551 akcji, uprawniających do wykonywania 10 151 651 głosów, stanowiących 20,15% ogólnej liczby głosów. Dalej organ wskazał, że kolejnej transakcje sprzedaży dokonywane przez Skarżącego na rynku regulowanym z jego rachunku papierów wartościowych doprowadziły po raz kolejny do zmniejszenia się jego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce o co najmniej 2%, a to na skutek transakcji sprzedaży dokonanych w dniach 18 maja - 11 czerwca 2012 r. O zmianie tej Skarżący nie zawiadomił. Kolejno, transakcje sprzedaży dokonywane przez Stronę na rynku regulowanym z jego rachunku papierów wartościowych doprowadziły do zmniejszenia się jego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce poniżej progu 15%. W dniu 5 lipca 2012 r., w wyniku rozrachunku transakcji sprzedaży zawartych w dniu 2 lipca 2012 r. Skarżący znalazł się w posiadaniu 6 800 100 akcji, uprawniających do wykonywania 6 800 200 głosów, stanowiących 13,50% ogólnej liczby głosów. Skarżący nie zawiadomił o tej zmianie, lecz kontynuował wyprzedaż akcji. Następne transakcje sprzedaży dokonywane przez Stronę na rynku regulowanym z jego rachunku papierów wartościowych doprowadziły do zmniejszenia się jego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce o co najmniej 2%. Powyższe dotyczy transakcji dokonanych w dniach 3-4 lipca 2012 r. Następne transakcje sprzedaży dokonywane przez Skarżącego na rynku regulowanym z jego rachunku papierów wartościowych, a to transakcje z dnia 5 lipca 2012 r. (rozrachunek: 10 lipca 2012r.) oraz z dnia 6 lipca 2012 r. (rozrachunek: 11 lipca 2012 r.) doprowadziły do zmniejszenia się jego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce poniżej progu 10%. Skarżący nie zawiadomił o tej zmianie. Kolejnej transakcje sprzedaży dokonywane przez Stronę na rynku regulowanym z jego rachunku papierów wartościowych, a to z dnia 9, 10 lipca 2012 r. (data rozrachunku odpowiednio: 12, 13 lipca 2012 r.) doprowadziły do zmniejszenia się jego udziału w ogólnej liczbie głosów w Spółce poniżej progu 5%. Termin do złożenia zawiadomienia o zmianie udziału poniżej 5% upłynął w dniu 18 lipca 2012 r. Natomiast Spółka została zawiadomiona w dniu 31 lipca 2012 r., a Komisja – w dniu 2 sierpnia 2012 r. W ocenie organu powyższe naruszenia wypełniają dyspozycję art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w zw. z art. 69 tej ustawy. Dalej Komisja wskazała, że rozpoznając sprawę po raz kolejny uznała niektóre zarzuty dotyczące nieuwzięcia pod uwagę przesłanek o których mowa w art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie (w brzmieniu po wejściu w życie ustawy zmieniającej) lub ich niewłaściwej oceny za zasadne. Wskazała, że w decyzji brak jest analizy przesłanek przyczyn naruszenia oraz pogłębionej analizy dotyczącej przesłanki skali korzyści lub strat unikniętych przed podmiot, który dopuścił się naruszenia, a także nie uwzględniono przesłanki gotowości Strony do współpracy z Komisją. Okoliczności te zadecydowały o uchyleniu decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. i nałożeniu kary w niższym wymiarze. Zdaniem organu, analiza stanu faktycznego i prawnego sprawy pozwala stwierdzić, że sankcją adekwatną do dokonanego przez Stronę naruszenia jest kara pieniężna w wysokości 760 000 zł stanowiąca 76% ustawowego zagrożenia. Komisja stanęła na stanowisku, że kara pieniężna nałożona na Stronę jest adekwatna oraz ściśle powiązana ze stwierdzonym naruszeniem, pozostaje z nim w ścisłym związku przyczynowo-skutkowym, wyrażając tym samym stopień naganności zachowania Strony. Zdaniem organu nałożona kara pieniężna nie narusza zasady proporcjonalności, jest adekwatna do zaistniałych naruszeń oraz uwzględnia całokształt okoliczności. Skargę na powyższą decyzję wniósł Skarżący, domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania administracyjnego oraz zasądzenia od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 189g § 1 k.p.a. poprzez brak przyjęcia, że materialnoprawną instytucję przedawnienia kar pieniężnych stosować należy, w myśl zasady lex mitrior agit, także do postępowań administracyjnych, wszczętych przed 1 czerwca 2017 r., 2) art. 189c k.p.a. poprzez jej niezastosowanie w sprawie, pomimo że w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, a to w związku z wprowadzeniem instytucji prawa materialnego tj. przedawnienia kar pieniężnych wprowadziła ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), a ustawa ta wprowadziła do k.p.a. przepis art. 189g § 1, zgodnie z którym administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od naruszenia prawa albo od wystąpienia skutków naruszenia prawa; 3) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez bezzasadne wydanie decyzji nakładającej na Skarżącego karę pieniężną; 4) art. 153 p.p.s.a. poprzez brak zastosowania się organu co do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2022 r.: a) w zakresie zasady proporcjonalności, w sytuacji gdy nowy wymiar kary jedynie w nieznacznym zakresie różni się od poprzedniej i wciąż został wymierzony w jej górnej wysokości. b) brak analizy przyczyn naruszenia i oparcie się wyłącznie na hipotetycznych ustaleniach organu i podsumowaniu, że przesłanka przyczyn naruszenia nie została potraktowana ani jako obciążająca, ani jako łagodząca wymiar nałożonej na Stronę kary; c) brak zbadania sytuacji majątkowej Skarżącego od roku 2013 i pominięcie kwestii dotyczącej Skarżącego, jego obowiązku alimentacyjnego wobec schorowanych rodziców, kosztów rehabilitacji, zaprzestania prowadzenia działalności restauracyjnej, skutków bezzasadnie wszczętej przez organ egzekucji administracyjnej, podsumowując to jedynie, że sytuację finansową Strony traktuje organ jako przesłankę neutralną; d) brak wykazania adekwatności kary, która wciąż została oznaczona w górnej wysokości stanowiąc 76% ustawowego zagrożenia; e) brak oceny wszystkich przesłanek kary; f) przyjęcie kary w górnej wysokości stanowiąca 76% ustawowego zagrożenia, w sytuacji gdy zdaniem organu przy ustalaniu wysokości kary wzięto pod uwagę tylko jedną okoliczność obciążającą, taką jak wagę naruszeń, zaś jako okoliczności łagodzące wymiar kary Komisja uwzględniła: gotowość Strony do współpracy podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia oraz brak uprzedniego naruszenia przez Stronę przepisów ustawy o ofercie, zaś za neutralne dla wymiaru kary Komisja uznała takie przesłanki jak: czas trwania naruszeń, skala korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez Stronę, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem Strony oraz sytuację finansową Strony, co wynikało jedynie z okoliczności, że przesłanki te ponownie nie zostały zbadane przez organ; 5) art. 7a k.p.a. nakazującego organowi rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść Skarżącego co do treści normy prawnej; 6) art. 81a k.p.a. nakazującego organowi rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść Skarżącego co do stanu faktycznego; 7) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w pismach kierowanych do organu, w tym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w szczególności do wykazanej okoliczności skutkującej umorzeniem postępowania czy zbadaniem czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 69 ust. 3 ustawy o ofercie; 8) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 10 § 1, art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. przez zaniechanie udostępnienia Skarżącemu części materiałów postępowania, w tym nagrania z rozprawy administracyjnej z dnia 7 lipca 2014 r. z akt postępowania o znaku: [...] oraz dokonanie pisemnej transkrypcji nagrania na okoliczność ustalenia jego treści i okoliczności, iż prowadzone postępowanie jest tożsame z uprzednio prowadzonym postępowaniem, co pobawiło go możliwości wypowiedzenia się co do tych materiałów, a w następstwie tego uniemożliwiło mu jakąkolwiek aktywność dowodową w tym zakresie, jak również pełną i nieskrępowaną obronę prezentowanych przezeń racji, co mogło skutkować uchybieniem przez organ nadzoru obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązkowi zebrania dowodów w sposób wyczerpujący i ostatecznie poważnie zaważyć na kształcie rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, w sytuacji konieczności ustalenia czy zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą skutkującą koniecznością umorzenia postępowania; 9) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. poprzez brak odroczenia rozprawy i zmiany jej terminu, pomimo wniosku Strony, która chciała osobiście uczestniczyć w rozprawie administracyjnej i złożyć wyjaśnienia; 10) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania, pomimo przedawnienia kary pieniężnej oraz ujawnionej okoliczności, iż postępowanie dotyczące oceny tego samego zachowania tej samej osoby było już przedmiotem ostatecznej decyzji tutejszego organu z dnia [...] stycznia 2016 r. znak: [...]; 11) art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie (uchylonej ustawą z dnia 31.03.2016r., Dz.U. z 2016 r. poz. 615, która weszła w życie 4.06.2016 r.) w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o przepis prawa nieistniejący w dniu wydawania decyzji, skutkujący stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji w trybie 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej; 12) art. 69 ust. 3 ustawy o ofercie poprzez jego niezastosowanie i brak ustalenia czy obowiązek informacyjny powstał po stronie Skarżącego; 13) art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie poprzez jego niewłaściwą wykładnię i pominięcie okoliczności, iż warunkiem koniecznym do ustalenia obowiązku informacyjnego jest wykazanie terminu, w którym Strona dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się o niej dowiedzieć; 14) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 oraz 8 k.p.a. przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i dokonania oceny czy Skarżący dołożył należytej staranności w kontrolowaniu swojego stanu posiadania akcji Spółki w związku z jego pisemnymi zeznaniami z dnia 6 maja 2014 r. i podnoszonymi okolicznościami związanymi z brakiem przebywania w kraju oraz brakiem dostępu do informacji o swoim stanie posiadania; 15) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, poprzez przyjęcie, że brak spełnienia obowiązku informacyjnego Skarżącego miał charakter istotny w sytuacji, gdy okoliczność ta wymaga zasięgnięcia wiadomości specjalnych (opinia biegłego), a nadto przykładowo w okresie od 3 do 17 listopada 2011 r. akcje Spółki uIegły zmianie o zaledwie 1%, a więc zbycie przez Skarżącego w tym okresie 528 482 akcji z wolumenu obrotu wynoszącego 6 306 544 sztuk nie miało żadnego wpływu na rynek, a nadto, iż w przedmiotowym okresie akcje Spółki uległy wzrostowi, a nie spadkowi; 16) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 81 k.p.a. przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy Strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności; 17) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. przez brak wyznaczenia rozprawy administracyjnej i przesłuchanie świadka J. K., przez aprioryczne przyjęcie, iż rozpoznanie wniosku Strony i przeprowadzenie dowodu nie miałoby znaczenia dla sprawy; 18) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 80 k.p.a. przez brak dokonania oceny dowodów na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przez pominięcie dowodu z pisemnych zeznań strony z dnia 6 maja 2014 r. oraz decyzji organu znak: [...] z dnia 15 stycznia 2016 r.; 19) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenia jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń na skutek pominięcia dowodów zgłoszonych przez Stronę; 20) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadną odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych Strony ponowionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie dotyczącym: a) zwrócenia się do Spółki o przedłożenie wszystkich zawiadomień składanych Spółce o zmianie udziałów w ogólnej liczbie głosów przez Stronę za lata 2011-2012 i przeprowadzenie dowodu z uzyskanych informacji (dokumentów), b) zwrócenia się do Biura Maklerskiego B. o informację czy w przypadku rachunku Skarżącego rozliczenie transakcji sprzedaży, jak i nabycie akcji następowało tego samego dnia w latach 2011-2012 r., z wyszczególnieniem poszczególnych dni i przeprowadzenie dowodu z uzyskanych informacji (dokumentów), c) zwrócenia się do Spółki o przedłożenie informacji jaka ilość akcji znajdowała się w obrocie w latach 2011-2012 z wyszczególnieniem obrotu giełdowego i pozagiełdowego i przeprowadzenie dowodu z uzyskanych informacji (dokumentów), d) zwrócenia się do Spółki o przedłożenie informacji o ilość akcji nowo wyemitowanych w latach 2011-2012 i przeprowadzenie dowodu z uzyskanych informacji (dokumentów), e) zwrócenia się do Biura Maklerskiego B. o przedłożenie zleceń nabycia lub zbycia akcji Spółki przez Skarżącego za lata 2011-2012 r. i przeprowadzenie dowodu z uzyskanych informacji (dokumentów), f) przesłuchania w charakterze świadka J. K. na okoliczność ustalenia, że Skarżący spełnił wszystkie obowiązki informacyjne wobec Spółki za lata 2011-2012 oraz na okoliczność ustalenia terminu, w którym Strona dowiedziała się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się o niej dowiedzieć, zachowania obowiązku należytej staranności przez Skarżącego, spełnienia obowiązków informacyjnych, sytuacji osobistej i majątkowej, w tym sytuacji związanej ze stanem zdrowia uniemożliwiającej uczestnictwo Strony w rajdach samochodowych i osiąganie dochodów z tym związanych, charakteru pracy Skarżącego w Szkole jazdy, g) powołania dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wpływu transakcji Skarżącego na innych uczestników rynku giełdowego, ustalenia czy wpływ ten miał charakter znaczący, jak się przedstawiał w poszczególnych okresach, gdy Skarżący zbywał akcje Spółki, h) dołączenie do akt postępowania nagrania z rozprawy administracyjnej z dnia 7 lipca 2014 r. z akt postępowania o znak: [...] oraz dokonanie pisemnej transkrypcji nagrania na okoliczność ustalenia jego treści i okoliczności, iż prowadzone postępowanie jest tożsame z uprzednio prowadzonym postępowaniem, na co wskazuje treść pytań i udzielanych odpowiedzi, albowiem protokół z rozprawy administracyjnej, w ocenie Strony jest niepełny, oraz miejscami nieczytelny; 21) art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że waga naruszenia dokonana przez Skarżącego była znacząca bez uzasadnienia jednak stanowiska w tym przedmiocie; 22) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez ustalenie wysokości kary naruszającej konstytucyjną zasadę proporcjonalności; 23) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez ustalenie wysokości kary w oderwaniu od znamion ustawowych tj. wagi naruszenia oraz czasu jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuacji finansowej podmiotu, na który nakładana jest kara, skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia; uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara; 24) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez ustalenie wysokości kary rażąco wygórowanej, niewspółmiernej, stanowiącej najwyższą z kar do tej pory wymierzaną osobie fizycznej niebędącej członkiem zarządu spółki, jak wynika z opracowania dostępnego na stronie internetowej organu, jak i identyczną jak w stosunku m.in. do spółki kapitałowej P., co wynika z informacji udostępnionej przez organ, przy nieporównywalnych uchybieniach i ich wpływowi dla obrotu giełdowego; 25) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez ustalenie wysokości kary oderwanej od sytuacji osobistej Skarżącego; 26) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie poprzez ustalenie kary nieadekwatnej do stanu faktycznego w sprawie oraz okoliczności, że transakcje Skarżącego nie miały żadnego wpływu na zachowania innych uczestników obrotu giełdowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumenty mające uzasadniać, w jego ocenie, słuszność podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę Strony na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 11 lipca 2024 r. VI SA/Wa 606/24, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na skutek skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Skarżącego, wyrokiem z dnia 11 marca 2025 r. II GSK 2790/24 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Z treści uzasadnienia ww. wyroku NSA wynika, że sprawa wymaga ponownego rozpoznania. Po powrocie sprawy do tut. Sądu sprawa została zarejestrowana pod sygn. VI SA/Wa 1463/25. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach związania Sądu orzekającego w sprawie przepisami art. 190 oraz art. 153 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 października 2022 r. VI SA/Wa 1681/22, którym uchylono decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] maja 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. Wyrok ten stał się prawomocny (żadna ze stron nie wywiodła skargi kasacyjnej). A zatem organ administracji rozpoznający sprawę ponownie był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku WSA w Warszawie. W świetle przepisu art. 153 p.p.s.a. (aktualny tekst jedn. Dz.U z 2024 r. poz. 935, ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne przepisu art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z 16.05.2024 r. VIII SA/Wa 796/23). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym ocena ta i wskazania co do dalszego postępowania zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji. W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie w sposób istotny, zatem Komisja po raz kolejny rozpoznając sprawę z wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2016 r. nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 800 000 zł, zobowiązana była do uwzględnienia zarówno oceny prawnej jak i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 października 2022 r. W toku sprawy został wydany także wyrok NSA z dnia 25 lutego 2022 r. II GSK 1645/18. Przy czym sprawa wywołana skargą Strony na decyzję z dnia [...] grudnia 2023 r. rozpoznawana jest przez tut. sąd po raz wtóry, w związku z uchyleniem wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2024 r. i przekazaniem sprawy tut. sądowi do ponownego rozpoznania, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wyrokiem NSA z dnia 11 marca 2025 r. II GSK 2790/24. Powyższe ma doniosłe znaczenie z uwagi na przepis art. 190 zd. pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.". Zasada związania wykładnią ustaloną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny zachowuje bezpośrednią moc wiążącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej. Przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z 6.02.2023 r. II OSK 2726/21). Nadto należy mieć na uwadze, że stosownie do treści art. 170 p.p.s.a. "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.". Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komisji z dnia [...] grudnia 2023 r. uchylająca, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w całości decyzję własną z dnia [...] grudnia 2016 r. i nakładająca na Stronę karę pieniężną w wysokości 760 000 zł wobec stwierdzenia, że Skarżący w związku z posiadaniem akcji spółki Polskie Jadło S.A. w latach 2011-2012 siedemnastokrotnie naruszył przepisy ustawy o ofercie: Przechodząc do badania zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności, Sąd orzekający w sprawie miał przede wszystkim na uwadze wytyczne NSA sformułowane w wyroku wydanym w sprawie II GSK 2790/24, wskazujące, że: "W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd pierwszej instancji powinien dokonać wnikliwej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i precyzyjnie wskazać w uzasadnieniu wyroku podstawę faktyczną i prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienie, dokonując na potrzeby tego uzasadnienia prawidłowego wskazania stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz wyczerpującej analizy przesłanek wymiaru kary i zasad przedawnienia nakładanej kary. W uzasadnieniu Sąd powinien wyjaśnić wskazaną powyżej przez NSA wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących roli pełnionej przez skarżącego w spółce oraz szczegółowo wyjaśnić przesłanki uzasadniające wymierzenie kary w wysokości bliskiej maksymalnej, a także ustosunkować się do argumentacji podniesionej przez skarżącego co do przesłanek wymiaru kary i przedawnienia, uwzględniając wynikające z art. 153 p.p.s.a. związanie wyrokiem WSA w Warszawie z 7 października 2022 r., VI SA/Wa 1681/22.". Zarówno z treści decyzji zaskarżonej jak i akt administracyjnych sprawy wynika, że kara administracyjna została na Stronę nałożona w związku z jego związkiem ze spółką P. W okresie objętym decyzją, tj. w latach 2011-2012 Skarżący był akcjonariuszem spółki P. Powyższe jest zgodne z ustaleniami zaaprobowanymi w wiążącym w sprawie wyroku z dnia 7 października 2022 r. Zachowania Strony skutkujące nałożeniem na niego kary administracyjnej związane były z siedemnastokrotnym naruszeniem przepisów ustawy o ofercie dotyczących obowiązków informacyjnych ciążących na akcjonariuszu. W ocenie Sądu orzekającego, w sprawie stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy z poszanowaniem przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Ustalono, że w latach 2011-2012 Skarżący 17 razy naruszył przepisy ustawy o ofercie, tj.: 1) dwukrotnie naruszył art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o ofercie, gdyż: - nie dokonał w terminie, o którym mowa w art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, zawiadomienia Komisji i Spółki o zmniejszeniu w dniu 12 maja 2011 r. udziału w Spółce poniżej 5% ogólnej liczby głosów oraz dokonał powyższego zawiadomienia Spółki z naruszeniem warunków określonych w art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o ofercie, gdyż nie podał w nim informacji o dacie zdarzenia powodującego zmianę udziału oraz podał nieprawdziwą informację o liczbie akcji posiadanych przed zmianą i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym Spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów, - nie dokonał w terminie, o którym mowa w art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, zawiadomienia Komisji i Spółki o zmniejszeniu w dniu 13 lipca 2012 r. udziału w Spółce poniżej 5% ogólnej liczby głosów oraz dokonał powyższego zawiadomienia Komisji i Spółki z naruszeniem warunków określonych w art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o ofercie, gdyż nie podał w nim informacji o dacie zdarzenia powodującego zmianę udziału oraz podał nieprawdziwą informację o liczbie akcji posiadanych przed zmianą i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym Spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów. 2) trzykrotnie naruszył art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonał w terminie zawiadomienia Komisji i Spółki o: - zmniejszeniu w dniu 14 maja 2012 r. udziału w Spółce poniżej 25% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 5 lipca 2012 r. udziału w Spółce poniżej 15% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 11 lipca 2012 r. udziału w Spółce poniżej 10 % ogólnej liczby głosów; 3) czterokrotnie naruszył art. 69 ust. 2 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonał w terminie zawiadomienia Komisji i Spółki o: - zmniejszeniu w dniu 22 listopada 2011 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 16 grudnia 2011 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 9 stycznia 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 23 stycznia 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów; 4) pięciokrotnie naruszył art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie, gdyż nie dokonał w terminie zawiadomienia Komisji i Spółki o: - zmniejszeniu w dniu 6 marca 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 10% o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 22 marca 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 10% o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 15 maja 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 10% o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów; - zmniejszeniu w dniu 14 czerwca 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 10% o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów, - zmniejszeniu w dniu 9 lipca 2012 r. dotychczas posiadanego udziału ponad 10% o co najmniej 2% ogólnej liczby głosów; 5) naruszył art. 69 ust. 1 pkt 1 oraz art. 69 ust. 4 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż nie dokonał w terminie, o którym mowa w art. 69 ust. 1 tej ustawy, zawiadomienia Komisji o przekroczeniu 331/3 ogólnej liczby głosów w Spółce w dniu 7 listopada 2011r. oraz dokonał powyższego zawiadomienia Spółki i Komisji z naruszeniem warunków określonych w art. 69 ust. 4 ustawy o ofercie, gdyż podał nieprawdziwą informację o liczbie akcji posiadanych przed zmianą i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym Spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów; 6) naruszył art. 69 ust. 4 pkt 2 ustawy o ofercie, gdyż dokonując zawiadomienia Komisji i Spółki o zmniejszeniu w dniu 3 lutego 2012 r. udziału w Spółce poniżej 33% ogólnej liczby głosów w Spółce, podał nieprawdziwą informację o liczbie akcji posiadanych przed zmianą i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym Spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów; 7) art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o ofercie, gdyż dokonując zawiadomienia Komisji i Spółki o zmniejszeniu w dniu 17 maja 2012 r. udziału w Spółce poniżej 20% ogólnej liczby głosów, nie podał informacji o dacie zdarzenia powodującego zmianę udziału oraz podał nieprawdziwą informację o liczbie akcji posiadanych przed zmianą i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym Spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów. Zauważyć należy, że organ prawidłowo ustalił terminy, w których najpóźniej Strona winna dokonać stosownego zawiadomienia. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zmiany stanu posiadania akcji Spółki wynikały z czynności zbywania, a zatem powinny być notyfikowane niezwłocznie, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym Skarżący dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć. Zmiany te, oprócz jednej, wynikały z działania Strony, co przekonuje o tym, że nie było przeszkód do niezwłocznego dowiedzenia się przez Stronę o zmianach stanu posiadania oraz dokonania stosownych, wymaganych prawem, czynności w postaci zgłoszenia. Zmiana wynikająca ze zwiększenia udziału powyżej 33% była wynikiem rejestracji podwyższenia kapitału zakładowego Spółki w związku z emisją akcji, a więc nie wynikała z działania Strony. Zatem momentem w którym możliwe było dowiedzenie się przez Stronę o zmianach było ujawnienie tej zmiany w Rejestrze Przedsiębiorców (KRS) dotyczącym Spółki, co trafnie wskazał organ. Ustalone przez Stronę zachowania wyczerpywały dyspozycję przepisów art. 69 ust. 1 pkt 1, art. 69 ust. 1 pkt 2, oraz art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 69 ust. 2 pkt 2, art. 69 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 31 marca 2016 r. Stosownie do art. 58 ust. 1 i 2 ustawy o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 615), do postępowań wszczętych zgodnie z przepisami ustawy zmienianej w art. 33 (ustawy o ofercie) i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił stanowiska Strony co do tego, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Zdaniem Sądu, podstawa prawna nałożenia na Stronę sankcji istnieje i została przez organ prawidłowo wskazana, co wynika z treści przytoczonych wyżej przepisów. Stosownie do art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie "Kto: 1) osiągnął lub przekroczył 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej albo 2) posiadał co najmniej 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w tej spółce, a w wyniku zmniejszenia tego udziału osiągnął odpowiednio 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3%, 50%, 75% albo 90% lub mniej ogólnej liczby głosów - jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji.". Obowiązek dokonania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powstaje również w przypadku: 1) zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 10% ogólnej liczby głosów o co najmniej: a) 2% ogólnej liczby głosów - w spółce publicznej, której akcje są dopuszczone do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych, b) 5% ogólnej liczby głosów - w spółce publicznej, której akcje są dopuszczone do obrotu na innym rynku regulowanym niż określony w lit. a; 2) zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów (ust. 2 art. 69 ustawy o ofercie). Z treści art. 69 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o ofercie wynika, że zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o: dacie i rodzaju zdarzenia powodującego zmianę udziału, której dotyczy zawiadomienie (pkt 1), liczbie akcji posiadanych przed zmianą udziału i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów (pkt 2). Z powyższego wynika, że we ww. przepisach ustawy o ofercie ustawodawca wprowadził odpowiedzialność opartą na zasadzie należytej staranności. Podmiot posiadający udziały w spółce publicznej, wahające się w okolicach progów, z którymi ustawodawca wiąże powstanie określonych w ustawie o ofercie obowiązków, powinien dołożyć należytej staranności w kontrolowaniu swojego stanu posiadania akcji. Skarżący jako akcjonariusz dysponujący znacznymi pakietami akcji zobowiązany był zatem do dbałości o prawidłowe wypełnianie obowiązków przewidzianych w przepisach, a dotyczących prawidłowego i terminowego zawiadamiania Komisji oraz Spółki o osiągniętych lub przekroczonych konkretnie wskazanych w art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie progach ogólnej liczby głosów w spółce publicznej. Przepis art. 69 ust. 2 ustawy o ofercie nakłada na akcjonariuszy obowiązek dokonania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, również w przypadku zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 10% ogólnej liczby głosów o co najmniej: 2% ogólnej liczby głosów; zaś w spółce publicznej, której akcje są dopuszczone do obrotu na innym rynku regulowanym, o co najmniej 5% ogólnej liczby głosów. Ponadto obowiązek dokonania zawiadomienia powstaje w przypadku zmiany dotychczas posiadanego udziału ponad 33% ogólnej liczby głosów o co najmniej 1% ogólnej liczby głosów. Przepis art. 69 ust. 4 ustawy wskazuje jakie informacje winno zawierać zawiadomienie o którym mowa w ust. 1 tego artykułu, w tym m.in.: - dacie i rodzaju zdarzenia powodującego zmianę udziału, której dotyczy zawiadomienie (pkt 1); - liczbie akcji posiadanych przed zmianą udziału i ich procentowym udziale w kapitale zakładowym spółki oraz o liczbie głosów z tych akcji i ich procentowym udziale w ogólnej liczbie głosów (pkt 2). Okoliczność prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie o do naruszenia siedemnastokrotnie przepisów dotyczących obowiązku informacyjnego zawartych w ustawie o ofercie potwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 października 2022 r., wiążącym w trybie art. 153 p.p.s.a., wskazując że sam fakt naruszenia obowiązków informacyjnych przez Skarżącego nie został podważony, a zatem jest niewątpliwy. Zatem zarzuty Strony nakierowane na jego podważenie, zwłaszcza że są tożsame jak w sprawie zakończonej ww. wyrokiem z dnia 7 października 2022 r., nie mogły zostać przez Sąd orzekający w sprawie uwzględnione. Sąd nie uwzględnił zatem zarzutów sformułowanych w pkt 6, 7, 12, 13, 14, 15, 16,19, 20 petitum skargi, uznając je za nieusprawiedliwione. Tym samym organ prawidłowo zastosował w sprawie przepis art. 97 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie, zgodnie z którym: Na każdego kto: nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69, lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach, Komisja może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł. Nie budzi wątpliwości, że kara pieniężna w wysokości, o której mowa w ust. 1, może zostać nałożona odrębnie za każdy z czynów określonych w tym przepisie (ust. 2 art. 97 ustawy o ofercie), powyższe nie wyklucza jednak nałożenie przez Komisję jednej kary za wszystkie przypisane naruszenia, co również objaśnił NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2022 r. Oczekiwanego przez Stronę skutku nie mogły także odnieść zarzuty sformułowane w pkt 8, 10 petitum skargi, dotyczące kwestii tożsamości sprawy niniejszej ze sprawą o znaku [...], zakończoną umorzeniem postępowania przed Komisją decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Po pierwsze wskazać należy, że zarzuty te są tożsame jak w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 7 października 2022 r. VI SA/Wa 1681/22 i nie zostały one uznane przez WSA w Warszawie za zasadne. Ponadto w tym zakresie wypowiedział się już NSA w wyroku z dnia 25 lutego 2022 r. II GSK 1645/18 wskazując, że sprawa zakończona ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nie była i nie jest tożsama ze sprawą niniejszą. Przedmiot postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. wyznaczały przepisy art. 97 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 69 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 87 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, a także jej przepisu art. 97 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 73 ust. 2 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 87 ust. 4 pkt 1 ustawy o ofercie. Jakkolwiek ich "wspólnym mianownikiem" było to, że obydwa te postępowania toczyły się z udziałem strony skarżącej oraz, że dotyczyły oceny odnośnie do prawidłowości realizacji obowiązku informacyjnego, to jednak w postępowaniu, w którym została wydana decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. prawnie relewantne znaczenie z punktu widzenia znamion deliktu, znaczenie miało bowiem to, że obowiązek spoczywa również łącznie na wszystkich podmiotach, które łączy pisemne lub ustne porozumienie dotyczące nabywania przez te podmioty akcji spółki publicznej lub zgodnego głosowania na walnym zgromadzeniu lub prowadzenia trwałej polityki wobec spółki, chociażby tylko jeden z tych podmiotów podjął lub zamierzał podjąć czynności powodujące powstanie tych obowiązków, a istnienie tego porozumienia domniemywa się w przypadku posiadania akcji spółki publicznej przez małżonków, ich wstępnych, zstępnych i rodzeństwo oraz powinowatych w tej samej linii lub stopniu, jak również osoby pozostające w stosunku przysposobienia, opieki i kurateli. Sąd orzekający w sprawie nie podzielił nadto stanowiska Strony co do możliwości zastosowania w sprawie przepisów art. 189g § 1 w zw. z art. 189c k.p.a. Stosownie do art. 189g § 1 k.p.a. "Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa." Przepis art. 189c k.p.a. wskazuje zaś na zagadnienie intertemporalne, czyli przypadek kolizji ustawy obowiązującej w czasie wydawania decyzji z ustawą obowiązującą w czasie naruszenia prawa. Instytucja przedawnienia kary administracyjnej została wprowadzona w Kodeksu postępowania administracyjnego nowelizacją z dnia 1 czerwca 2017 r. wprowadzoną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), która dodawała do ustawy k.p.a. Dział IVa - Administracyjne kary pieniężne. Zgodnie z art. 16 ustawy nowelizującej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji postępowanie nie było zakończone, nastąpiło ono z chwilą doręczenia objętej skargą decyzji. Wobec tego zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy k.p.a. sprzed nowelizacji. Skoro przed nowelizacją Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidywał przedawnienia kary pieniężnej z uwagi na brak takiego przepisu, jak również przepisy przejściowe zawarte w ustawie nowelizującej nie przewidywały możliwości zastosowania wprowadzanej nią instytucji przedawnienia do spraw wszczętych i niezakończonych przed nowelizacją, to brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania przez organ przepisu art. 189g § 1 k.p.a. (tak: NSA w wyroku z dnia 28.05.2024 r. II GSK 445/21; por. także wyrok NSA z 14.05.2024 r. II GSK 864/22, wyrok NSA z 17.02.2022 r. II GSK 2388/21 oraz wyrok NSA z 8.04.2022 r. II GSK 319/22 i przywołane tam orzecznictwo). Natomiast za usprawiedliwione Sąd orzekający w sprawie uznał zarzuty dotyczące niewypełnienia przez organ wskazań WSA w Warszawie sformułowanych w wyroku wydanym sprawie VI SA/Wa 1681/22 w odniesieniu do wymiaru kary. W ocenie Sądu wskazania te zostały wypełnione w sposób niepełny, co stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. w sposób skutkujący obowiązkiem Sądu uchylenia decyzji zaskarżonej. Z treści wiążącego w sprawie wyroku z dnia 7 października 2022 r. wynika, że podstawę prawną miarkowania wysokości nałożonej kary pieniężnej był przepis art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie. Przepis ten wskazuje katalog dyrektyw wymiaru kary, które Komisja zobowiązana jest wziąć pod uwagę. Nalezą do nich: 1) waga naruszenia oraz czas jego trwania; 2) przyczyny naruszenia; 3) sytuacja finansowa podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skala korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić; 5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; 6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia; 7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara. W wyroku z dnia 7 października 2022 r. WSA w Warszawie nakazał organowi przy ustalaniu wysokości kary dokonać ustaleń co do przyczyn naruszenia, a także przeanalizować w sposób wyczerpujący sytuację majątkową Strony oraz wnikliwie wyjaśnić kwestię skali korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia. WSA w Warszawie zarzucił także brak uzasadnienia w przekonujący sposób z jakiego powodu nałożona kara została uznana za adekwatną, w sytuacji gdy została nałożona w wysokości bliskiej maksymalnej i na osobę fizyczną, która nie była członkiem zarządu Spółki. Analiza decyzji zaskarżonej prowadzi do wniosku, że organ jako zaostrzającą wymiar kary uznał przesłankę w postaci wagi naruszenia. Jako okoliczności łagodzące wymiar kary Komisja uwzględniła: gotowość Strony do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia oraz brak uprzedniego naruszenia przez Stronę przepisów ustawy o ofercie. Neutralne dla wymiaru kary nałożonej niniejszą decyzją na Stronę, Komisja uznała takie przesłanki jak: czas trwania naruszeń, skala korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez Stronę, straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem Strony oraz sytuację finansową Strony. Mając na uwadze powyższe organ uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. i nałożył karę pieniężną w niższej o 4% wysokości. Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja została ustalona na poziomie 760 000 zł (76% możliwego zagrożenia). W ocenie Sądu z lektury uzasadnienia decyzji w zakresie nałożenia kary nadal nie wynika, dlaczego kara w wysokości nałożonej decyzją, a zatem nadal oscylująca w górnej granicy ustawowego zagrożenia, została uznana za adekwatną do popełnionych naruszeń, w sytuacji gdy tylko jedna przesłanka, a to waga naruszenia, została uznana za zaostrzającą wymiar kary, dwie zostały uznane za działające na korzyść strony (kwestia braku dotychczasowej karalności oraz gotowość do współpracy z organem), a reszta za neutralne. Sankcja w postaci administracyjnej kary pieniężnej stanowi dolegliwość za delikt administracyjny, a mianowicie za czyn polegający na bezprawnym działaniu lub bezprawnym zaniechaniu podjęcia nakazanego działania skutkujący naruszeniem norm prawa administracyjnego i zagrożony sankcją administracyjną. Zasada proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 2 Konstytucji RP wymaga aby nakładane kary były odpowiednie do realizacji zgodnych z prawem celów zamierzonych przez dane uregulowanie i nie wykraczały poza to, co konieczne do realizacji tych celów. Surowość kary pieniężnej powinna być adekwatna do stopnia naruszenia dobra chronionego za pomocą kary – w sprawie szkodliwości działania/zaniechania Strony na rynek obrotu akcjami. W sprawie niniejszej organ wyjaśnił wprawdzie dlaczego uznał, że waga naruszenia została potraktowana jako zaostrzająca wymiar kary. W tym zakresie trafnie organ wskazał na powtarzalność zachowań, długość okresu w jakim dochodziło do nieprawidłowości (ponad rok), przyczynienie się do stanu dezinformacji poprzez niewywiązywanie się z obowiązku informacyjnego mimo sukcesywnego wycofywania się z akcjonariatu oraz status Strony jako akcjonariusza znaczącego. Wobec wyczerpujących wywodów organu w tym zakresie, zarzut Strony nakierowany na podważenie znaczącej wagi naruszenia nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony. Wbrew twierdzeniom Strony stanowisko organu co do wagi naruszenia zostało uzasadnione. Organ nie wyjaśnił jednakże – co trafnie zauważyła Strona – dlaczego uznał, że waga naruszenia ma taką przewagę nad przesłankami łagodzącymi (brak uprzedniego naruszenia ustawy o ofercie, gotowość do współpracy), że konieczne jest nałożenie kary w wysokości bliskiej maksymalnej. Zauważyć przy tym należy, że organ nie dopatrzył się intencjonalności w działaniu Strony. Z treści uzasadnienia nie wynika także by organ rozważając kwestię wymiaru kary rozważał celowość zastosowania mniej surowej sankcji w stosunku do Strony, która nie była członkiem zarządu Spółki. Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 października 2022 r. jest to istotna okoliczność bo mogąca znacząco wpłynąć na wymiar kary w stosunku do stwierdzonego naruszenia. W tym zakresie argumentacji organu brak. Brak jest także wypełniania w sposób pełny wytycznych WSA w Warszawie co do przesłanki skali uzyskanej korzyści lub unikniętych strat. Wprawdzie organ rozwinął argumentację w tym zakresie, wskazując że nie jest możliwe ustalenie tych przesłanek wyjaśniając przyczyny takiego stanu rzeczy, ale nie rozważył czy niemożność ustalenia tych przesłanek w całości może mieć znaczenie dla miarkowania kary. Poczynienie ustaleń w tym zakresie również zostało nakazane w wyroku z dnia 7 października 2022 r. Deficyty uzasadnienia decyzji, będące następstwem niewypełnienia w sposób pełny wskazań WSA w Warszawie sformułowanych w wyroku z dnia 7 października 2022 r., nie pozwalają zatem na ocenę, czy nałożona na Stronę kara odpowiada zasadzie proporcjonalności, jest adekwatna do popełnionych naruszeń. Naruszenie to ma niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Co do przesłanki ustalenia sytuacji finansowej Strony, wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż organ podjął działania mające na celu ustalenie aktualnej sytuacji Strony (zob. pismo z 28.09.2023 r. k. 758 akt adm.). W odpowiedzi na powyższe Strona nie przedstawiła żądanych informacji (zob. pismo z 9.10.2023 r. k. 768). Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił decyzję zaskarżoną w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Komisja winna w sposób pełny wykonać wskazania sformułowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2022 r., co winno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu rozstrzygnięcia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona kwota obejmuje zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości (7 600 zł – k. 53), wynagrodzenie reprezentującego Stronę adwokata w wysokości wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.U. z 2023 r. poz. 1964, (10 800 zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).