VI SA/Wa 1451/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant st. sek. sądowy Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2024 r. sprawy ze skargi K. Sp. j. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Przedmiotem skargi K. z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] nakładająca na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] czerwca 2022 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693) w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13l ww. ustawy, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 32, ze zm.) oraz art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 180, ze zm.). Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] czerwca 2022 r. o godzinie 8:30 System Poboru Opłaty Elektronicznej Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: "SPOE KAS", "System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS") zarejestrował przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: pojazd ciężarowy), przez: urządzenie kontrolne znajdujące się na odcinku drogi krajowej nr [...] granica m. P. – W. (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]), co zostało odnotowane pod numerem ewidencyjnym [...]. Na podstawie danych uzyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu przekraczała 12 000 kg. W wyniku dokonanej kontroli ustalono, iż wymieniony pojazd samochodowy został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS. Z aktywnym kontem użytkownika powiązano urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych, które zgłaszało konieczność poboru opłaty dla ww. sekcji płatnej powiązanej z wykrytym przejazdem. Na koncie użytkownika typu przedpłaconego nie znajdowały się środki umożliwiające pokrycie należnej opłaty. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. W ocenie organu, bezspornie pojazd, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] czerwca 2022 r. po płatnym odcinku drogi krajowej. Z poczynionych ustaleń jednoznacznie wynika, że za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ na koncie użytkownika w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS brak było środków na pokrycie należnej opłaty. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Dalej organ wskazał, że użytkownikiem pojazdu jest Spółka. Rozważając kwestię zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ wyjaśnił, że naruszenie wywołało na tyle istotne negatywne skutki w sferze dóbr prawnie chronionych, że nie sposób mówić w tym przypadku o znikomej wadze naruszenia. W nawiązaniu do drugiej przesłanki określonej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., tj. zaprzestania naruszania prawa, organ wskazał, że Strona dopuściła się nieprawidłowości w odniesieniu nie tylko do spornego przejazdu, ale także bezpośrednio w okresie poprzedzającym i następującym po naruszeniu, co wynika z wydruków z SPOE KAS, załączonych do akt sprawy. Nie sposób zatem stwierdzić, że Strona zaprzestała naruszania prawa. Organ nie znalazł także podstaw do zastosowania art. 189e k.p.a. Dalej organ wskazał, że pierwsze zasilenie konta po przedmiotowym naruszeniu nastąpiło w dniu 6 lipca 2022 r. o godzinie 21:50 na kwotę 500,00 zł oraz o godzinie 21:52 na kwotę 500,00 zł poprzez Internetowe Konto Klienta. W związku z tym Strona nie zachowała ustawowego terminu, a opłata za kontrolowany przejazd nie została uiszczona. Podniósł także, że Strona od dnia 1 czerwca 2022 r. doładowywała konto w sposób manualny. W związku z powyższym Strona była świadoma niefunkcjonalności opcji automatycznego doładowania konta w elektronicznym systemie poboru opłat SPOE KAS. Skargę na powyższą decyzję wniosła Strona, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez nałożenie kary na Skarżącą w sytuacji, gdy uiściła opłatę za przejazd przed wszczęciem postępowania administracyjnego oraz przed kontrolą drogową, 2) art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości 1 500 zł na właściciela pojazdu, który poruszał się po drodze krajowej pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej; II. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 2) art. 189d k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wszystkie dyrektywy wskazują, że wymierzanie kary wobec Skarżącej jest niezasadne; 3) art. 77 i art. 79 k.p.a. poprzez bezpodstawne pominięcie dowodu z zeznań K. D. i S. S. na okoliczność, że brak opłat za przejazd autostradami w terminie wynikał z wadliwego systemu pobierania opłat, a nie z winy przedsiębiorcy; 6) art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy Skarżąca kilkukrotnie informowała organ o problemach z płatnościami. Skarżąca niezwłocznie po tym gdy zorientowała się, że jest zaległość w opłatach spowodowana nieprawidłowościami w automatycznym systemie pobierania opłat, doładowała konto. Wobec tego waga naruszenia prawa jest znikoma, a Strona sama usunęła naruszenie prawa, co organ zupełnie zignorował; 7) art. 189f § 2 i 3 k.p.a. poprzez nierozważenie przez organ czy wielokrotne ukarania Skarżącego w ramach jednej kontroli nie przekroczy w sposób istotny celu tej kary. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że w pięciu sprawach zostały wydane decyzje o nałożeniu kar pieniężnych. Wyjaśniła, że zarejestrowała się w systemie e-Toll i dodała kartę bankową z zaznaczeniem opcji automatycznego doładowywania konta. Dalej podniosła, że zdarzały się problemy z systemem polegające na tym, że automatyczne doładowanie konta się nie powiodło. Wtedy też system przesyłał powiadomienie na e-mail o niskim stan konta oraz, że doładowanie się nie powiodło (np. 1 czerwca 2022 r.). Wobec problemów z systemem wspólnik spółki K. D. dzwonił na infolinię e-Toll informując o problemach. Na infolinii stwierdzono, że to problem z bankiem. Gdy przychodziły takie powiadomienia o nieskutecznych doładowaniach, to K. D. ręcznie dokonywał płatności i wznawiał opcję automatycznego doładowania. W okresie w którym Skarżąca nie dokonała terminowych płatności, nie otrzymała powiadomień e-mail o niskim stanie konta. Strona podkreśliła, że wszystkie zaległości zostały uregulowane w dniu 4 sierpnia 2022 r., tj. gdy zorientowała się o występujących problemach z kartą. Wskazała, że nawet jeśli przyjąć, że e-mail faktycznie prawidłowo został doręczony w dniu 1 czerwca 2022 r., to działa to na jej korzyść. Wskazała nadto, że z pisma Ministerstwa Finansów wynika, iż Skarżąca w dniu 1 czerwca 2022 r. skutecznie dokonała wpłaty 500 zł (a więc w dniu w którym wysłano wiadomość o niepomyślnym doładowaniu konta), zatem nie naruszyła w dniu 1 czerwca 2022 r. obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd. Spółka podniosła także, że organ nie udowodnił, iż Skarżąca została poinformowana o nieopłaconych przejazdach w dniach, za które została ukarana. Wcześniej, tj. 1 czerwca 2022 r. system działał w ten sposób, że wysyłano e-mail o nieudanej próbie zapłaty i wtedy Skarżąca reagowała opłacając zaległość. Skoro zmieniła się praktyka i Strona przestała być informowana o problemach z płatnościami, to – zdaniem Spółki – nie sposób doszukać się winy w jej zachowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r. nakładająca na Stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze [...] w dniu [...] czerwca 2022 r. Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. W ocenie Sądu, w sprawie stan faktyczny został ustalony prawidłowo, z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawy obiektywnej ma kapitalny wpływ na ukształtowanie całego postępowania. Z zasady tej wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Realizacja tej zasady ma ścisły związek z zasadą praworządności, gdyż ustalenie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Z kolei zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaś art. 80 k.p.a. dotyczy podstawowej zasady postępowania dowodowego, a to zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena ta, aby nie przekształciła się w dowolną, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Stosownie do art. 8 § 1 k.p.a. "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.". Realizacja tej zasady oparta jest na przestrzeganiu reguł postępowania przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Znaczenie prawne tej zasady to gwarancja prawnej ochrony praw jednostki wobec władczego działania organu. Zdaniem Sądu, organ w sposób prawidłowy wyznaczył zakres postępowania dowodowego, mając na uwadze okoliczności istotne z punktu widzenia zastosowanych w sprawie przepisów, a to art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Organ ustalił wszystkie elementy stanu faktycznego dowodzące naruszenia przez Spółkę w dniu [...] czerwca 2022 r. obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, w związku z korzystaniem z dróg publicznych na których pobiera się opłatę elektroniczną. A zatem, w ocenie Sądu, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w niniejszej sprawie. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że w sprawie nie jest sporne, iż w dniu [...] czerwca 2022 r. pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekroczyła 3,5 tony, poruszano się po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] [nazwa odcinka: m. P. – W. (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...])] oraz iż opłata za przejazd nie została pobrana w dniu przejazdu ani w okresie trzech dni po jego zakończeniu, z uwagi na brak środków na koncie Strony. Organ ustalił także, że przedmiotowy pojazd należał do skarżącej Spółki, był zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, a z aktywnym kontem użytkownika, typu przedpłaconego, powiązano urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych. Dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają także ustalenie, że doładowanie konta przed naruszeniem miało miejsce w dniu 1 czerwca 2022 r., a kolejne – 6 lipca 2022r. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.". Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 (art. 13ha ust. 1 ustawy). Drogi krajowe lub ich odcinki oraz wysokość stawek opłaty elektronicznej określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Bezsprzecznie droga krajowa nr [...] na odcinku granica m. P. – W. (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) [sekcja: W. (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) – P., ul. [...] (skrzyżowanie z drogą gminną [...])] objęta jest obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej (zob. załącznik nr 2 pkt 13 lit. d ww. rozporządzenia). Przepis art. 13k w ust. 1 stanowi: "Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach.". Kary pieniężne, o których mowa m.in. w ust. 1 wymierza się właścicielowi albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu, albo korzystającemu z drogi w przypadku, o którym mowa w art. 13ia ust. 19 (ust. 4 art. 13k ustawy o drogach publicznych). Na właściciela albo posiadacza albo użytkownika pojazdu o których mowa w ust. 4, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia, o których mowa w ust. 1 dotyczące danego pojazdu samochodowego, stwierdzone w trakcie jednej doby, tj. od godziny 000 do godziny 2400 w danym dniu (ust. 6 art. 13k ww. ustawy). Przy czym przepis art. 13k ust. 8a ustawy o drogach publicznych przewiduje niewymierzanie kary za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trybie przedpłaty, jeśli do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS zostały przekazane dane geolokalizacyjne, a właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu uiścił opłatę elektroniczną w terminie 3 dni od dnia zakończenia przejazdu. Informacje o wysokości nieuiszczonej opłaty elektronicznej, są dostępne za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS. Na gruncie ww. przepisów w orzecznictwie przyjmuje się, że odpowiedzialność administracyjna związana z brakiem uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyrok NSA: z 23.04.2024 r. II GSK 151/24 i przywołane tam orzecznictwo). Wynikającą z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych prawną przesłanką wymierzenia kary pieniężnej, jest przejazd określonym pojazdem samochodowym, określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej, a więc z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3. Wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia za ten przejazd wymaganej opłaty elektronicznej stanowi czyn podlegający karze administracyjnej. Z przywołanego przepisu, ani też z innych przepisów ustawy o drogach publicznych nie wynika przy tym, aby ustawodawca uzależnił możliwość i dopuszczalność nałożenia omawianej kary od potrzeby wykazania przez organ innych jeszcze okoliczności, niż okoliczność przejazdu bez uiszczenia opłaty, co stanowi fakt główny w sprawie o nałożenie kary pieniężnej (por. wyrok NSA z 26.04.2022 r. II GSK 1856/18). W sprawie niniejszej okoliczność przejazdu w dniu [...] czerwca 2022 r. pojazdem należącym do Spółki, z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej miała miejsce, co wykazał organ. Przy czym, jak ustalono, brak uiszczenia opłaty za przejazd zarówno w dniu przejazdu jak i w ciągu 3 dni po jego wykonaniu, wynikał z braku środków pieniężnych na koncie rozliczeniowym, z którym pojazd był powiązany. Jak już wyżej wskazano, okoliczność ta nie jest sporna. W treści skargi, na swoją obronę Spółka podniosła, że przyczyna braku uiszczenia opłaty tkwiła w wadliwym działaniu Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, a nie z działania/zaniechania samej Spółki. Stanowiska Spółki w tym zakresie Sąd nie podziela. Jak ustalono, a co nie jest sporne, Spółka korzystała z konta rozliczeniowego typu przedpłaconego. Ustawiona została opcja automatycznego doładowania konta. Jednakże na skutek problemów z automatycznym doładowaniem w dniu 1 czerwca 2022 r. opcja ta została zablokowana, o czym Spółka została powiadomiona na adres e-mail w dniu 1 czerwca 2022 r. (por. pismo Ministerstwa Finansów z dnia 28.07.2023 r. k. 25 akt adm.). W związku z tym, w tym dniu Spółka dokonała doładowania konta rozliczeniowego za pośrednictwem kanału www. Okoliczność, że w dniu 1 czerwca 2022 r. Spółka otrzymała wiadomość e-mail z informacją o niepomyślnym doładowaniu konta potwierdzona została w skardze (wiadomość została wysłana na adres wskazany przez Spółkę). Zatem zarzut, że Spółka nie otrzymała wiadomości e-mail z dnia 1 czerwca 2022 r., nie zasługiwał na uwzględnienie. Kolejne doładowania za pomocą kanału www. miały miejsce w dniu 6 lipca 2022 r. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że Spółka nie miała wiedzy o zablokowaniu funkcjonalności doładowania automatycznego czy o powtarzających się problemach z automatycznym doładowaniem. Sąd stwierdza zatem, że Spółka nie dołożyła należytej staranności odnośnie uczynienia zadość wymogom wykonywania przedmiotowego przejazdu tak, aby zapewnić efektywne uiszczenie opłaty należnej za ten przejazd. Nie jest przecież nadmiernym wymóg, by Strona kontrolowała stan środków na koncie, zwłaszcza że miała wiedzę o niepomyślnych doładowaniach konta, w tym w związku z problemami z bankiem (zob. str. 3 skargi), czy zablokowaniu opcji automatycznego doładowania. W kontekście powyższego zarzut, że po dniu 1 czerwca 2022 r. Spółka nie otrzymała powiadomienia o niskim stanie środków na koncie, co było – jak wskazała – przyczyną niedoładowania konta odpowiednimi środkami pieniężnymi, nie podważa legalności decyzji zaskarżonej. W stanie faktycznym sprawy brak powiadomienia o niskim stanie środków na koncie nie świadczy także o wadliwym działaniu systemu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał, że również i one nie zasługiwały na uwzględnienie. Art. 189d k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis szczególny nie określa dyrektyw wymiaru tej kary pieniężnej, co oznacza, że wymieniony przepis prawa nie może mieć zastosowanie w przypadkach, gdy przepis szczególny przewiduje, że za naruszenie prawa wymierza się karę w wysokości ściśle określonej w ustawie - a tak jest właśnie na gruncie art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych (por. wyrok NSA z 9.03.2023 r. II GSK 700/20). Odnośnie naruszenia art. 189f k.p.a. dotyczącego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wskazać należy, że trafnie organ uznał, iż naruszenia w zakresie uchybienia obowiązkowi uiszczenia opłaty elektronicznej nie można uznać za znikome oraz iż z uwagi na charakter naruszonego obowiązku nie zaistniały okoliczności warunkujące usunięcie naruszenia prawa. W ocenie Sądu, okoliczność, że w trakcie kontroli mobilnej przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2022 r. stwierdzono kilka naruszeń obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, nie przesądza o konieczności odstąpienia od nałożenia kary. Sąd zauważa, że przepisy art. 13k ust. 6 i ust. 7 ustawy o drogach publicznych, sprzeciwiają się nałożeniu więcej niż jednej kary pieniężnej za poszczególne naruszenia stwierdzone w trakcie jednej doby. W sprawie poszczególne delikty zostały popełnione w czasie wykraczającym poza dobę. Nadto, to na wykonującym przejazd spoczywa obowiązek dołożenia należytej staranności odnośnie uczynienia zadość wymogom wykonywania przejazdu tak, aby zapewnić uiszczenie opłaty należnej za ten przejazd. Zdaniem Sądu z okoliczności stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby Strona realizując przejazd w dniu [...] czerwca 2022 r., w tym planując jego trasę, nie mogła, zachowując minimum wymaganej staranności, wejść w posiadanie informacji odnośnie stanu środków na koncie przedpłaconym, a w konsekwencji – właśnie w kontekście planowanej trasy przejazdu – zabezpieczyć ich wysokość w kwocie pozwalającej na uiszczenie wymaganej opłaty elektronicznej i tym samym uczynić zadość obowiązkowi, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy. A zatem niezastosowanie przez organ art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Zgodnie z art. 189f § 2 k.p.a. w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zdaniem Sądu, w sprawie z uwagi na charakter popełnionego naruszenia, zasadniczo brak jest możliwości usunięcia naruszenia prawa. Dlatego w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. Dodać przy tym należy, że akcentowana przez Spółkę okoliczność, iż po wykryciu zaległości, Spółka uiściła zaległą opłatę, nie stanowi usunięcia skutków naruszenia ani też zaprzestania naruszenia w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 oraz § 2 k.p.a. Okolicznością obojętną z punktu widzenia rozstrzygnięcia jest także kwestia braku naruszeń w okresie poprzedzającym dzień 22 czerwca 2022 r. bądź brak osiągnięcia korzyści czy uniknięcia straty przez Stronę. W ocenie Sądu brak jest także podstaw do zarzucenia organowi naruszenia przepisów postępowania poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania wspólnika K. D. oraz z zeznań S. S. na okoliczność uchybienia obowiązkowi uiszczenia opłaty z powodu wadliwego działania systemu pobierania opłat. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w aktach sprawy brak jest pisma z dnia 18 sierpnia 2023 r. na które powołuje się skarga. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że ww. pismo nie zostało złożone do sprawy niniejszej, tylko do sprawy [...]. W tut. sądzie znajdują się bowiem akta sprawy administracyjnej znak [...], załączone do sprawy VI SA/Wa 1449/24. Niemniej jednak powtórzyć należy, że organ ustalił, iż powodem niewywiązania się z obowiązku poniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych był brak środków na koncie. Brak tych środków nie wynikał z wadliwego działania Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, jak wywodzi Strona, co również wynika z akt sprawy. W tej sytuacji nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania Strony oraz z zeznań świadka nie stanowi o naruszeniu prawa. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 79 § 1 i 2 k.p.a. dotyczącego powinności organu zawiadomienia Strony o przeprowadzeniu dowodu m.in. ze świadków oraz prawa strony do brania udziału w przeprowadzaniu dowodu. Podsumowując, w ocenie Sądu, organ nie naruszył ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, w tym przepisów wskazanych w skardze, w sposób, który mógłby skutkować wyeliminowaniem z obrotu decyzji zaskarżonej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), Sąd skargę oddalił.