VI SA/Wa 1451/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę

Pismem z dnia 26 grudnia 2021 r. ZUS [...] Oddział w [...] zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia o zajęcie stanowiska w sprawie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez pana A. C. (zwaną dalej także: "Skarżącym") jako osobę prowadzącą działalność pozarolniczą będącą wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W uzasadnieniu swojego wniosku Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] wskazał, że z danych będących w posiadaniu ZUS wynika, że według Krajowego Rejestru Sądowego Skarżący w okresie od 5 października 2017 r. do chwili obecnej posiada 100% udziałów w spółce "[...] nr [...]. Ponadto wnioskodawca poinformował, że Skarżący nie dokonał zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego w ZUS jako wspólnik ww. jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Wskazano także, iż Skarżący w ww. okresie pobiera świadczenie emerytalne. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia rozpoznając ww. wniosek pismem z dnia 5 stycznia 2022 r. zawiadomił skarżącego o prowadzonym postępowaniu w sprawie ustalenia obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez Skarżącego z ww. tytułu. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z pouczeniem o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu na każdym jego etapie oraz wezwaniem do złożenia wyjaśnień w zakreślonym terminie zostało doręczone Skarżącemu 17 stycznia 2022 r. A. C. w piśmie z dnia 20 stycznia 2022 r. wyjaśnił że po przejściu na emeryturę w wieku 70 lat w roku 2015 zdecydował się nadal prowadzić sprawy przedmiotowej spółki celem poprawy jej trudnej sytuacji finansowej. Wyjaśnił, iż spółka przynosi straty oraz przedstawił w formie tabelarycznej wyniki spółki za okres 2010-2021. Skarżący abstrahując od wyników finansowych firmy podniósł także, iż z uwagi na nabyte przez niego w roku 2015 prawo do emerytury w jego ocenie nie ma on obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu. W toku postępowania administracyjnego dołączono do akt wydruk informacji pełnych z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego dotyczący ww. spółki. Decyzją z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia ustalił, że Pan A. C. od dnia 5 października 2017 r. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności, jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...] ([...]). W uzasadnieniu decyzji przytoczono treść mających zastosowanie przepisów prawa oraz wskazano, iż jak wynika z poczynionych w toku postępowania administracyjnego ustaleń opartych na danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym (powoływanym dalej także jako "KRS") A. C. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od dnia wpisania tej osoby do KRS jako jedynego wspólnika w tej spółce tj. od dnia 5 października 2017 r. Wskazano również, iż Skarżący pobiera w okresie objętym niniejszą decyzją świadczenie emerytalne, jednakże okoliczność ta nie zwalnia tej osoby z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu bycia jedynym wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Powołano się tutaj na art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. W ustawowym terminie A.C. wniósł skargę na ww. decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono, iż oparta została na błędnej interpretacji art. 13 pkt 4 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, która w ujęciu przedstawionym przez organ w zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż taka interpretacja art. 13 pkt 4 a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych która skutkuje nałożeniem obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu na wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który nie osiąga z tego tytułu żadnych przychodów i ma ustalone prawo do emerytury, jest niezgodna z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i w całości podtrzymał motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 4 sierpnia 2022 r. Skarżący odnosząc się do odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje twierdzenia powołane w skardze wskazując na potrzebę ustalenia zgodności z konstytucją art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy a podnoszone przez skarżącego zarzuty skargi jako nieznajdujące potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa są nieuzasadnione. Nadto mając na uwadze stan prawny sprawy oraz ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych brak było podstaw do poddania w wątpliwość zgodności art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z Konstytucją RP. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 dalej ,,ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 ppsa). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie. Należy podkreślić, że organ administracji, wydając zaskarżoną decyzję był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej i obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), jak i wnikliwego oraz szybkiego działania (art. 12 § 1 k.p.a.). Z zasad tych wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają jej żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. sygn. akt III SA 729/84 ONSA 1984, nr 2 poz. 117, podkreślił że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony (...).Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7,77 i 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisach art. 107 § 3 k.p.a. Związanie organów wydających decyzje w przedmiocie stwierdzenia objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wynika z art. 109 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1285 z pn. zm.), zwanej "ustawa o świadczeniach", stanowiącego, że w sprawach, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieregulowanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wprost w sprawach dotyczących ubezpieczeń zdrowotnych. Przepis art. 109 ust. 1 ustawy o świadczeniach wskazuje rodzaje spraw indywidualnych rozpoznawanych przez NFZ: sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Wniosek o rozpoznanie tych spraw, w myśl art. 109 ust. 3 ustawy o świadczeniach zgłasza ubezpieczony, a w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym wniosek może zgłosić w szczególności Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub członek rodziny ubezpieczonego, także w zakresie dotyczącym objęcia ubezpieczeniem w okresie poprzedzającym złożenie wniosku. Zatem to na organie spoczywał obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przy współudziale ZUS jako wnioskodawcy oraz Skarżącej, w zakresie, w jakim z danych okoliczności wyciągali dla siebie korzystne skutki. Ustalenie natomiast przez organ zaistnienia okoliczności objętych materią właściwych przepisów prawa obliguje organ administracyjne do wydania przewidzianej prawem decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu w działaniu Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia brak nieprawidłowości zarówno w płaszczyźnie ustaleń faktycznych, jak i w zastosowanych do ich oceny przepisów prawa. Podjęte rozstrzygnięcie zostało wyjaśnione, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna wyczerpuje istotę zagadnienia stanowiącego przedmiot tego rozstrzygnięcia. Przedmiotem tym jest ustalenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego przez Skarżącego jako wspólnika spółki prawa handlowego posiadającego prawo do emerytury. Przechodząc do meritum oceny sprawy wyjaśnić tutaj należy, iż zgodnie z treścią art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą, podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców. W oparciu o art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym - tj. zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 423, dalej: "u.s.u.s") osoba prowadząca działalność gospodarczą podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia jej zaprzestania z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone. Nadto w myśl art. 82 ust. 5 ustawy o świadczeniach, jednym z rodzajów działalności jest działalność gospodarcza prowadzona w formie spółek prawa handlowego (tj. sp. z ograniczoną odpowiedzialnością, sp. jawna, sp. komandytowa). Z kolei zgodnie z art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uznaje się osobę, o której mowa w art. 8 ust. 6 u.s.u.s. W myśl tego przepisu za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się między innymi wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialności. Wobec powyższego, czas objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym tych osób będzie tożsamy z czasem pozostawania przez stronę wspólnikiem spółki prawa handlowego. Nadto zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162, dalej: "p.p.") działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. W świetle informacji zawartych w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że Pan A. C. posiadał status wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta była między stronami niesporna i w żadnym stopniu nie budzi wątpliwości Sądu. Mając zatem na uwadze powyższe przepisy prawa Skarżący winien podlegać obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu członkostwa w ww. podmiocie w okresie wskazanym w sentencji decyzji. Sąd podziela tutaj pogląd organu, że o bycie prawnym spółki kapitałowej decyduje jej wpisanie do rejestru (vide: art. 12 k.s.h.) i dopiero wykreślenie spółki z rejestru powoduje ustanie bytu prawnego tego podmiotu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do następujących kwestii; po pierwsze do oceny znaczenia nie uzyskiwania przychodów z prowadzonych w ramach spółki działalności, po drugie oceny znaczenia kwestii posiadania prawa do emerytury w stanie faktycznym tej sprawy oraz po trzecie rozważenia kwestii ewentualnej kolizji zastosowanych przepisów prawa z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do podjętych przez organ ustaleń co do kwestii braku uzyskiwania przychodów przez wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialności na potrzeby niniejszej sprawy wskazać należy, iż według wskazanego wyżej przepisu art. 8 ust. 6 u.s.u.s za osobę prowadzącą działalność pozarolniczą uważa się, między innymi, wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący był jedynym wspólnikiem sp. z o.o. w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji. Wobec tego od tej daty zdaniem Sądu podlegał on obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tego tytułu. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowy wspólnik objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia który powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego określonego statusu prawnego. Należy podkreślić, że obowiązek ubezpieczenia społecznego osoby prowadzącej pozarolniczą działalność wynika z przepisów prawa i nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego lub organu, nie ma przy tym żadnej zależności pomiędzy obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i obowiązkiem podatkowym. Czas objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego tych osób, a więc także ubezpieczeniem zdrowotnym, jest tożsamy z czasem prowadzenia działalności w oparciu o przepisy o działalności gospodarczej lub inne przepisy szczególne. Co istotne wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej. W przypadku wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji spełniania przez nich warunków do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wynika z samego statusu osoby jako wspólnika spółki z o.o., trwa od dnia uzyskania tego statusu do dnia jego utraty i jest niezależny od prowadzenia działalności gospodarczej/osiągania przychodów. W wyroku z dnia 30 listopada 2005 r., I UK 95/05 oraz postanowieniu z dnia 17 lipca 2003 r., II UK 111/03, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że sam fakt niewykonywania usług i nieosiągania przychodu z działalności nie uzasadnia przerwy w jej prowadzeniu powodującej uchylenie obowiązku ubezpieczenia społecznego. Prawnie doniosła okoliczność prowadzenia pozarolniczej działalności związana jest zatem wyłącznie z posiadaniem określonego statusu prawnego, tj. pozycji wspólnika w jednoosobowej spółce z o.o. (wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II UK 227/12). Innymi słowy z perspektywy art. 8 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej - podstawowe znaczenie ma uzyskanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z o.o.. Tak więc rozpoczęcie wykonywania ww. działalności wiąże się bezpośrednio z momentem nabycia praw i obowiązków wspólnika w takiej spółce. Jak wynika z powyższej analizy okoliczność uzyskiwania przychodów w kontekście powyżej wskazanych przepisów prawa nie ma więc znaczenia w tej sprawie, bowiem jej przedmiotem jest ustalenie objęcia Skarżącej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym jako osoby będącej wspólnikiem. Nadto podkreślić tutaj należy, iż Narodowy Fundusz Zdrowia nie jest instytucją właściwą do orzekania o obowiązku wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, które to sprawy zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych należą do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. Nie można zatem czynić zarzutu organowi orzekającemu w sprawie, iż nie wziął pod uwagę sytuacji finansowej Skarżącego. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny organy prawidłowo uznały także, iż kwestia pozostawania na emeryturze pozostaje bez znaczenia dla określenia przedmiotowego obowiązku. Rozstrzygnięcie organów znajduje bowiem swoje potwierdzenie w powoływanym wyżej przepisie art. 66 ust.1 pkt 1 lit. c) jak i przepisie art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z treścią tych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają także osoby prowadzące pozarolniczą działalność oraz osoby pobierające emeryturę lub rentę, osoby w stanie spoczynku pobierające uposażenie lub uposażenie rodzinne oraz osoby pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze. Posiadanie przez skarżącego statusu uprawnionego do emerytury, nie wyłączyło po jego stronie obowiązku podlegania przez niego ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. Zgodnie bowiem brzmieniu, art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku, gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie (por. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r. Sygn. akt II GSK 2359/13, wyrok NSA z 5 lipca 2011 r. Syng. akt II GSK 709/10). Odnosząc się natomiast do zastrzeżeń co do zgodności z Konstytucją zastosowanych przez organ przepisów prawa w przyjętej przez organ ich interpretacji wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych od lat przyjmuje się, że wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością objęty jest obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej czy jak wskazano wyżej bez względu na fakt pozostawania na emeryturze, bowiem obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, nie zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też pobieraniem emerytury. O ile podleganie ubezpieczeniom społecznym osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą wiąże się nierozerwalnie z faktycznym jej prowadzeniem, to jak wskazywano powyżej posiadanie statusu wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, już od momentu wpisu do KRS, rodzi obowiązek ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Natomiast okoliczność, że osoba taka nie uzyskiwała żadnych przychodów w związku z byciem wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, czy szczególne okoliczności związane z wymiarem pobieranej emerytury mogą zostać wzięta pod uwagę przez właściwy organ jedynie w postępowaniu dotyczącym naliczenia i pobrania składek. Podleganie obowiązkowi ubezpieczenia jest bowiem odrębną kwestią od tego, czy dana osoba z tego tytułu jest obowiązana opłacać składkę na owe ubezpieczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 stycznia 2019 r., II GSK 4767/16; LEX nr 2608385; z dnia 11 grudnia 2018 r., II GSK 4623/16; LEX nr 26050680; z dnia 1 kwietnia 2014 r., II GSK 263/13, LEX nr 1575469 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lutego 2016 r., VI SA/Wa 3215/15, LEX nr 2043939 i z dnia 29 lutego 2016 r., VI SA/Wa 3215/15, LEX nr 2043939). Taki tez pogląd wyrażany jest w odniesieniu do wspólników spółek osobowych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2017 r., VI SA/Wa 2153/ 17; LEX nr 2301490; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 15 lipca 2016 r., III AUa 425/16; LEX nr 2123029). Podobne stanowisko prezentowane jest w judykaturze Sądu Najwyższego gdzie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2011 r., II UK 271/10 (LEX nr 817528) wyrażono pogląd, że obowiązek ubezpieczenia wspólnika jednoosobowej spółki z o.o. związany jest jedynie z posiadaniem przez niego takiego statusu prawnego, a nie z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu tego stanowiska wyjaśniono, że na tle art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należy stwierdzić, iż pojęcie "prowadzenie działalności pozarolniczej" jest pojęciem szerszym od działalności gospodarczej określonej w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Do pojęcia działalności gospodarczej w powyższym (wąskim) rozumieniu ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych odwołuje się tylko w art. 8 ust. 6 pkt 1, a w pozostałych punktach tego przepisu wymienia osoby nieprowadzące działalności gospodarczej w ścisłym znaczeniu tego pojęcia. Właśnie w kręgu tych osób znajduje się wymieniony w art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który jest objęty obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Obowiązek ubezpieczeniowy ustawodawca powiązał bowiem z określoną normatywnie sytuacją wspólnika (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt SK 4/12). Mając powyższe na uwadze Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia prawidłowo uznał, że w okresie objętym postępowaniem skarżąca podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu posiadania statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (status wspólnika nie był de facto sporny w sprawie) a kwestia uzyskiwania przychodów przez spółkę czy pozostawania na emeryturze jest tutaj bez znaczenia dla oceny sprawy. Reasumując powyższe, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił zarówno fakt objęcia skarżącego obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności jak również okres podlegania temu ubezpieczeniu. Okoliczności powołane w skardze nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji ani kierowania pytań do Trybunału Konstytucyjnego we wskazywanym w skardze zakresie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) orzekł jak w sentencji.