VI SA/Wa 1448/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji.

Spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej GIF) z [...] maja 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] lipca 2016 r. w przedmiocie cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. W skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302; dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu złożonego wniosku spółka wskazała między innymi, że w przypadku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków poprzez konieczność zaprzestania prowadzenia działalności, utratę przychodów, zwolnienie zatrudnionych osób, a tym samym utratę przez nich jedynego źródła przychodów, konieczność zerwania umowy najmu z T. sp. z o.o., a co za tym idzie zapłaty kary umownej. Zdaniem spółki, taka sytuacja może doprowadzić do jej upadłości, gdyż osiągnięty dochód nie wystarczy na pokrycie strat. Wskazała na kwotę 300.000 złotych stanowiącą wysokość kary umownej oraz kwotę 130.000 złotych stanowiącą czynsz obrotowy wymagany w momencie rozwiązania umowy. Zwróciła również uwagę na znajdujący się w magazynie towar o wartości 850.000 złotych i stwierdziła, że stracie uległoby około 255.000 złotych. Wskazała również na ilość zatrudnionych w aptece osób oraz konieczność, w przypadku zamknięcia apteki, wypłaty im trzymiesięcznego wynagrodzenia. Odnosząc powyższe do osiągniętego w 2017 r. zysku na poziomie 880.262 złotych, spółka stwierdziła, że istnieje spore ryzyko wyrządzenia znacznej szkody i powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wypracowany zysk nie pokryje strat. Spółka dodała, że nie wykonuje innych usług oprócz przedmiotowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą cofnięto skarżącej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia wskazanej apteki. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie, Sąd uznał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie, spółka nie wyjaśniła w sposób należyty w jaki sposób wykonanie decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Istotnie, skarżąca utraci możliwość zarobkowania, jednak wobec braku możliwości pełnej oceny sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej spółki, z uwzględnieniem aktualnej kondycji prowadzonej działalności aptecznej, z samej treści wniosku i załączonej do niej dokumentacji nie wynika, że sytuacja taka miałaby doprowadzić do niewypłacalności spółki, a co za tym idzie do jej upadłości. Skarżąca nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, stanu środków zgromadzonych na swoich rachunkach bankowych i nie udokumentowała operacji na tych rachunkach, zaś takie działania najlepiej służyłyby wykazaniu najbardziej aktualnej sytuacji płatniczej strony i pozwalałyby na ocenę rzeczywistej płynności finansowej spółki. W związku z brakiem odpowiedniej dokumentacji i danych dotyczących finansów spółki niemożliwa jest ocena tego jak bardzo są dla niej obciążające wskazane przez nią comiesięczne koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z powyższym argument skarżącej wskazujący na to, że wypracowany zysk nie pokryje strat, nie może w odniesieniu do zgromadzonego w aktach, niekompletnego materiału dowodowego, odnieść zamierzonego skutku. Na uwagę zasługuje, że co prawda prowadzenie apteki ogólnodostępnej określane jest przez skarżącą jako jedyny przedmiot prowadzonej przez nią działalności, jednakże dokumenty znajdujące się w aktach niniejszej sprawy czynią powyższe stwierdzenie spółki wątpliwym. Przedstawienie więc pełnych danych dotyczących finansów spółki pozwoliłoby dokonać oceny zaistnienia w jej przypadku ww. przesłanek, a brak takiego przedstawienia czyni tę ocenę niemożliwą do przeprowadzenia. Z kolei odnosząc się do podnoszonej przez spółkę konieczności rozwiązania umów z zatrudnionymi w aptece pracownikami, zaznaczyć należy, że nie można argumentu tego uznać za przesłankę przyznania ochrony tymczasowej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji okoliczność podnoszona przez stronę wnioskującą, że wykonanie decyzji może za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje również dla pracowników zatrudnionych w spółce (vide: postanowienia NSA: z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 120/17 i z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma zagrażać skarżącej nie zaś osobom trzecim, jak w tej sprawie (vide: postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OZ 1477/05). Nie można więc uznać, że ochronę tymczasową udzielaną na podstawie tego przepisu można zastosować wobec szerszego kręgu podmiotów. Wnioskodawcą może być bowiem jedynie skarżąca i okoliczności będące ewentualną przesłanką dla uwzględnienia wniosku muszą dotyczyć jej bezpośrednio (vide: postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07 i z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt II GZ 689/14). NSA za nieuzasadniony uznał pogląd, jakoby niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowiło przesłankę dla uwzględnienia wniosku, jeżeli odnosi się ono do osób trzecich, nie będących nawet uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OZ 185/07). Na podstawie przedstawionych dowodów i twierdzeń skarżącej nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację ekonomiczną, a zatem, czy sytuacja spółki uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pragnie w tym miejscu zauważyć, że kwestia prawidłowości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej będzie badana oczywiście dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.