VI SA/Wa 1438/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...].02.2018r., nr [...],[...]

UZASADNIENIE: Skarżący H. W. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...],[...] wskazując, że wywołają one skutki niemożliwe do odwrócenia, tj. utratę pracy i zarobku przez okres pozostawania bez pracy, czym narazi skarżącego na niemożliwość zaspokojenia bieżących potrzeb. Dodatkowo, pomimo braku prawomocnego skazania i domniemania niewinności utrata pracy stanowić będzie quasi sankcję karną. W konsekwencji doprowadzi to do kolejnych kosztów związanych z procedurą ponownego wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ponadto skarżący nie będzie miał możliwości uzyskania rekompensaty utraconych dochodów z uwagi na skreślenie go ze ww. listy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji wskazał, że wydanie zaskarżonych decyzji spowoduje utratę przez niego pracy i zarobku przez okres pozostawania bez pracy, co z kolei narazi go na niemożliwość zaspokojenia bieżących potrzeb. Skarżący nie udokumentował jednakże podnoszonego przez siebie zwolnienia z pracy. Ponadto nie udokumentował swojej obecnej sytuacji majątkowej, rodzinnej, zawodowej, posiadania czy też braku środków pieniężnych niezbędnych do utrzymania siebie ewentualnie osób pozostających z nim w gospodarstwie domowym. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia jego wniosku. Podkreślić należy, że w myśl art. 31 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 ze zm.) pracownikiem ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, może być osoba pełnoletnia, nieskazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Tym samym do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej skarżący – skoro nie jest prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne – może pracować jako pracownik ochrony, co do którego nie jest wymagany wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.