VI SA/Wa 1410/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę

Skarżący – E. S., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD"), którą nałożono na niego karę pieniężną. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Stosownie do treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Z powyższego wynika zatem, że w art. 52 § 3 p.p.s.a. ustawodawca pozostawił stronie - Skarżącemu wybór co do sposobu wzruszenia decyzji, tj. albo poprzez złożenie od niej do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem, jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych, Skarżący w rozpoznawanym przypadku skorzystał z obu sposobów wzruszenia tej samej decyzji GITD, tj. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargę do Sądu, czyniąc to za pośrednictwem GITD. Sąd zauważa, że w obecnym stanie faktycznym, w odniesieniu do jednej decyzji administracyjnej GITD, są wszczęte dwa, niezależne postępowania – tj. administracyjne przed GITD oraz niniejsze – sądowoadministracyjne przed Sądem. Taka sytuacja jest niedopuszczalna. Prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego równolegle do toczącego się postępowania administracyjnego doprowadziłoby bowiem do stanu, w którym równolegle GITD i Sąd, niezależnie od siebie, rozpoznawaliby różne środki zaskarżenia na ten sam akt administracyjny. W konsekwencji Sąd stwierdza, że Skarżący nie był uprawniony do wniesienia w tej sprawie zarówno skargi, jak i uruchomienia trybu weryfikacji decyzji GITD w postępowaniu administracyjnym, zainicjowanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obecnym stanie sprawy, jedynie rozstrzygnięcie GITD wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, będzie mogło stanowić przedmiot zaskarżenia do Sądu. Na marginesie Sąd zauważa, że z treści zawartego w skarżonej decyzji pouczenia jednoznacznie wynika, że Skarżącemu pozostawiono możliwość wyboru środka ochrony prawnej, tj. prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w przypadku, gdy nie chce z niego skorzystać, możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący zatem został przez organ poinformowany, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje mu jedynie w sytuacji, gdy nie skorzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.