VI SA/Wa 1389/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Robert Żukowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2023 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2022 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z [...] października 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej W. S. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi wniesionej przez W. Ś. (dalej: "Strona", "Skarżący"), jest decyzja z 22 grudnia 2022 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Starosty S. z 26 października 2022 r. nr [...] orzekającą o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 400 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu marki F. o nr rej. [...], nr [...] (dalej: "sporny pojazd samochodowy"), zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia jego zbycia, tj. uchybienia art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm., dalej: "P.r.d."). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wskazało, że na podstawie przekazanych raportów przez Centralną Ewidencję Pojazdów, dotyczących nieprawidłowości w zgłaszaniu przez właścicieli zbycia/nabycia pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Starosta S.uzyskał informację o braku zgłoszenia nabycia spornego pojazdu samochodowego. W trakcie przeprowadzonego postępowania organ uzyskał kserokopię umowy, z której wynika, że przedmiotowy pojazd został zbyty 24 kwietnia 2021 r. W związku z tym, w oparciu o art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. do 23 lipca 2021 r. Strona miała obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu. Natomiast obowiązku tego nie dopełniła. Kolegium wskazało następnie, że pismem z 10 października 2022 r. Starosta [...] zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem obowiązku zawiadomienia o zbyciu przedmiotowego pojazdu i ww. decyzją z 26 października 2022 r., nałożył na Stronę wskazaną karę pieniężną. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, SKO po przedstawieniu stanu prawnego w niniejszej sprawie, stwierdziło, że zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy pozwala stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że Strona nie dopełniła obowiązku nałożonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d., a zatem Starosta S.nie mógł wydać innej decyzji na podstawie art. 140mb pkt 2 P.r.d., jak tylko nałożyć na zbywcę pojazdu karę pieniężną w wysokości od 200 do 1000 zł. Z akt sprawy wynika bowiem, że 24 maja 2021 r. Strona zbyła sporny pojazd samochodowy w związku z tym, w oparciu o art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. do 23 lipca 2021 r., Strona miała obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu. Natomiast do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, Strona tego obowiązku nie dopełniła. Kolegium dodało, że Strona przez 460 dni pozostaje w stanie niezgodności z przepisami P.r.d. Ponadto organ uwzględnił, że Strona nie uzyskała korzyści finansowych z tytułu naruszenia przepisów ustawy, a także, że było to pierwsze naruszenie przedmiotowego obowiązku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Kolegium, organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił dlaczego nałożył karę pieniężną w tej, a nie innej wysokości. SKO podniosło ponadto, że organ I instancji rozważył w niniejszej sprawie zastosowanie dyspozycji art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. wskazując, że Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających wykonanie naruszenia, nie usunęła nieprawidłowości do chwili wydania decyzji I instancji. Kolegium w pełni podzieliło powyższą argumentację, nie znajdując podstaw do zastosowania 189f K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO w Warszawie z 22 grudnia 2022 r. w całości, wniósł o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a., przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z 26 października 2022 r. w przedmiocie naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu spornego pojazdu samochodowego zarejestrowanego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, w sytuacji gdy tego samego dnia za niedopełnienie tego samego obowiązku wobec Skarżącego została już wydana przez Starostę S. decyzja z 26 października 2022 r. pod znakiem: [...], 2) art. 140mb pkt 2 P.r.d., odnoszącego się do właściciela pojazdu, poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do Skarżącego jako zbywcy pojazdu, a zatem osoby, która nie jest już właścicielem pojazdu, 3) art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy Skarżący 18 października 2022 r. zaprzestał naruszenia prawa składając w Starostwie Powiatowym w S. zawiadomienie o zbyciu pojazdu wraz z kopią umowy sprzedaży, a w konsekwencji obowiązkiem organu administracji publicznej było odstąpienie w drodze decyzji od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu. Skarżący poparł podniesione zarzuty argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 400 zł z tytułu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. Zgodnie z tym przepisem, właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. W skardze Skarżący wyjaśnił, że 16 kwietnia 2021 r. Jego kolega chciał kupić sporny pojazd samochodowy, jednakże nie miał przy sobie dokumentów, w związków z czym Skarżący na jego rzecz podpisał umowę kupna pojazdu za cenę 600 zł, a następnie 24 kwietnia 2021 r. podpisałem umowę sprzedaży tego pojazdu za tą samą cenę 600 zł z tym kolegą. Skarżący nie czuł się właścicielem pojazdu i nie dokonał w tym zakresie zawiadomienia Starosty. Obie transakcje zostały w terminie zgłoszone do Starostwa Powiatowego w S., tylko nie przez Skarżącego. Skarżący też wskazał, że 26 października Starosta S. wydał wobec Skarżącego dwie decyzje nr [...] i [...], którymi nałożono na Skarżącego karę pieniężną z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o nabyciu spornego pojazdu samochodowego. Należy zauważyć, że w sentencji zaskarżonej decyzji SKO utrzymało w mocy decyzję I instancji wskazując, że chodzi o decyzję Starosty S. z 26 października 2022 r. nr [...] orzekającą o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 400 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu spornego pojazdu samochodowego. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się natomiast decyzja Starosty S. z 26 października 2022 r. o wskazanym wyżej numerze: [...], jednak decyzją tą S.nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 400 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o nabyciu spornego pojazdu samochodowego zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia jego nabycia. W uzasadnienie tej decyzji mowa jest natomiast o zbyciu spornego pojazdu samochodowego. Kolegium ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani w odpowiedzi na skargę nie wyjaśnia powyższych rozbieżności, brak jest zatem wskazania, które twierdzenie jest omyłką, brak jest również sprostowania sentencji decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnia, że decyzją z tego samego dnia – 26 października 2022 r. o podobnym numerze – [....] nałożono na Skarżącego karę pieniężną z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o nabyciu spornego pojazdu samochodowego i nadal twierdzi, że zaskarżoną decyzją rozpoznał odwołanie od decyzji z 26 października 2022 r. nr [...] orzekającej o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu spornego pojazdu samochodowego. Powyższe twierdzenie SKO nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym niniejszej sprawy, rozstrzygnięcie bowiem zawarte w decyzji o nr [...], dotyczy kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o nabyciu spornego pojazdu samochodowego. W tej sytuacji, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie poddaje się sądowej kontroli, ograniczony bowiem materiał dowodowy sprawy nie pozwala Sądowi na zweryfikowanie prawidłowości twierdzenia organu. Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez SKO przepisów postępowania art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium nie wykazało, że zapis sentencji decyzji Starosty S. z 26 października 2022 r. nr [...]zawiera oczywistą omyłkę. Podkreślenia też wymaga, że sama decyzja I instancji zawiera wewnętrzną sprzeczność, treść bowiem jej uzasadnienia nie odpowiada rozstrzygnięciu, czego organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego w ocenie Sądu ustalenia faktyczne niniejszej sprawy są zupełnie niejasne co uniemożliwia dokonanie przez Sąd rzetelnej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ dokładnie ustali okoliczności faktyczne niniejszej sprawy i podejmie rozstrzygnięcie odpowiadające tym ustaleniom. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak sentencji wyroku. Skarżący nie był reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd zasądził zatem, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy, zwrot kosztów obejmujący wpis w wysokości 100 zł.