VI SA/Wa 1189/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Bożena Dąbkowska-Mastalerek Protokolant ref. staż. Anna Jóźwiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej także jako "KNF", "Komisja" lub "Organ") decyzją z [...] grudnia 2019 r., na podstawie art. 96 ust. 1e ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2554, dalej w skrócie także jako "ustawa o ofercie"), nałożyła na G. S.A. z siedzibą w W. (dalej także jako "Spółka", "Emitent" lub "G."), karę pieniężną w wysokości 500 000 złotych w związku ze stwierdzeniem naruszeń przy sporządzaniu skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017, skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018, polegających między innymi na zawyżaniu wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny, braku odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, nieujawnianiu informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta, rozpoznaniu wartości firmy z tytułu nabycia E. S.A. i aktywów w postaci relacji z A. S.A. w nieuzasadnionej wysokości, ze względu na brak oszacowania ich wartości odzyskiwalnej pomimo istnienia przesłanek utraty wartości. Od wskazanej decyzji nie został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani skarga do sądu administracyjnego, wobec czego decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., Komisja Nadzoru Finansowego wszczęła z kolei z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia na M. B. (dalej także jako "Skarżący" lub "Strona") oraz B. S. kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, za naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę G. S.A. z siedzibą w W., o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie, w związku z nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych w zakresie sporządzenia skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017 oraz nieopublikowaniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018, w okresie pełnienia przez M B i B S funkcji członków Zarządu spółki G. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Komisja, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej też jako "k.p.a.") art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 753, dalej "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, nałożyła na M. B. karę pieniężną w wysokości siedmiuset pięćdziesięciu tysięcy złotych, wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków informacyjnych przez G. S.A. w okresie, w którym Skarżący pełnił funkcję członka zarządu tej spółki, gdyż spółka ta: a. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r. poz. 133, z późn. zm., dalej "Rozporządzenie") w z par. 46 Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 39 "Instrumenty finansowe: ujmowanie i wycena" (dalej "MSR 39") przyjętego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującym określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 320 z 29 listopada 2008 r. str. 1-481, z późn. zm.) (dalej "Rozporządzenie WE Nr 1126/2008") oraz par. 28, 29 i 32 MSR 34 "Śródroczna sprawozdawczość finansowa" (dalej "MSR 34"), przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.; ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 29, 30 i 30A MSR 1 "Prezentacja sprawozdań finansowych" (dalej "MSR 1") przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008 poprzez brak odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.; iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia, w zw. z par. 15 MSR 34, par. 39 lit. a i c Międzynarodowego Standardu Sprawozdawczości Finansowej 7 "Instrumenty finansowe: ujawnianie informacji" (dalej "MSSF 7"), przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, par. B11, B11C i B11E Załącznika B do MSSF 7 oraz par. 31, 32A i 33 MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.; iv. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 oraz w zw. z § 90 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, w półrocznym sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta; b. w związku ze sporządzeniem raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia w zw. z § 14 ust. 1 i § 15 pkt Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 277; dalej "Rozporządzenie o instrumentach"), poprzez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym sprawozdaniu finansowym za I półrocze 2017 r.; ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z § 89 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz § 87 ust. 4 pkt 21 Rozporządzenia poprzez nieujawnienie informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta w raporcie półrocznym za I półrocze 2017 r.; iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z § 89 ust. 1 pkt 3 i § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia poprzez brak ujawnienia informacji istotnych dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w półrocznym sprawozdaniu z działalności emitenta; c. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 46 MSR 39 oraz par. 28, 29 i 32 MSR 34, poprzez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 29, 30 i 30A MSR 1 poprzez brak odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 34, par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11, B11C i B11E Załącznika B do MSSF 7 oraz par. 31, 32A i 33 MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; iv. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 oraz w zw. z § 87 ust. 10 i § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w skonsolidowanym raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.; v. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 9 MSR 36 3 d "Utrata wartości aktywów" (dalej "MSR 36"), przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez brak oszacowania wartości odzyskiwalnej aktywów nabytych w wyniku nabycia spółki E. S.A., pomimo istnienia przesłanek utraty wartości, czego skutkiem było rozpoznanie wartości firmy z tytułu nabycia E. S.A. oraz wartości niematerialnej w postaci wartości relacji z A. S.A. w nieuzasadnionej wysokości w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; d. w związku ze sporządzeniem raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia w zw. z § 14 ust. 1 i § 15 pkt 5 Rozporządzenia o instrumentach, poprzez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2017 r.; ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 i § 87 ust. 4 pkt 21 Rozporządzenia poprzez nieujawnienie informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta w raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.; iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 1 oraz w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w raporcie kwartalnym za III kwartał 2017 r.; e. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018 nie wykonała w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: i. w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 757; dalej "Rozporządzenie 2018"), poprzez nieprzekazanie w terminie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017; ii. w zw. z § 60 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 79 ust. 7 Rozporządzenia 2018, poprzez nieprzekazanie w terminie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości raportu rocznego za rok obrotowy 2017; iii. w zw. z § 60 ust. 2 w zw. z § 79 ust. 1 Rozporządzenia 2018, poprzez nieprzekazanie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018; Jednocześnie KNF, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, umorzyła postępowanie w części, w jakiej prowadzone było w przedmiocie nałożenia na M. B. kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie za naruszenie obowiązków informacyjnych przez G. S.A. w zakresie w jakim spółka ta: a. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017 nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie: i. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 46 MSR 39 oraz par. 28, 29 i 32 MSR 34 MSR 34, przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2017 r.; ii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z § 14 ust. 1 i § 15 pkt Rozporządzenie o instrumentach poprzez zawyżenie wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny w kwartalnej informacji finansowej za I kwartał 2017 r.; iii. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 29, 30 i 30A MSR 1 przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, poprzez brak odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2017 r.; iv. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 Rozporządzenia w zw. z par. 15 MSR 34, par. 39 lit. a i c MSSF 7 przyjętego Rozporządzeniem WE Nr 1126/2008, par. B11, B11C i B11E Załącznika B do MSSF 7 oraz par. 31, 32A i 33 MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I kwartał 2017 r.; v. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2 oraz w zw. z § 87 ust. 10 i § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta w skonsolidowanym raporcie kwartalnym za I kwartał 2017 r. KNF uznała bowiem, że Skarżący ponosi wtórną odpowiedzialność w związku ze stwierdzonymi naruszeniami odnośnie sporządzenia przez Emitenta skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2017 r., raportu półrocznego za I półrocze 2017 r., skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r., raportu kwartalnego za III kwartał 2017 r., skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r. Jednocześnie, w związku z uzyskaniem przez G. statusu spółki publicznej w dniu 14 lipca 2017 r., Komisja umorzyła postępowanie administracyjne wobec Skarżącego w odniesieniu do stwierdzonych naruszeń prawa przez Spółkę wynikających ze sporządzenia skonsolidowanego raportu kwartalnego za pierwszy kwartał roku obrotowego 2017. Organ podkreślił, że wyżej wskazane naruszenia polegały na zawyżaniu wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny, braku odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, nieujawnianiu informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta, rozpoznaniu wartości firmy z tytułu nabycia E. I. S.A. i aktywów w postaci relacji z A. S.A. w nieuzasadnionej wysokości ze względu na brak oszacowania ich wartości odzyskiwalnej pomimo istnienia przesłanek utraty wartości oraz nieterminowym opublikowaniu skonsolidowanego raportu rocznego za 2017 r., raportu rocznego za 2017 r. oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2018 r. KNF wyjaśniła, że w myśl art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie, jeżeli emitent nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56 w zakresie informacji okresowych, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł albo kwoty stanowiącej równowartość 5% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 5 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Z kolei w myśl art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, w przypadku naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie, Komisja może nałożyć m.in. na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł. Jak stanowi natomiast art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, kara, o której mowa w art. 96 ust. 6 lub 6a ustawy o ofercie, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o których mowa w art. 96 ust. 1, le lub 1f ww. ustawy, upłynęło więcej niż 12 miesięcy. Organ podkreślił, że zarówno B. S., jak i M. B. byli członkami Zarządu Spółki w okresie dokonywania przez G. naruszeń stwierdzonych decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. w czasie, w którym Spółka ta miała status spółki publicznej, tj. oboje byli członkami Zarządu w dniu 20 września 2017 r., w dniu 23 października 2017 r. - publikacji raportów okresowych za okresy śródroczne w 2017 r. oraz w dniach 30 kwietnia 2018 r. oraz 30 maja 2018 r. - upływu terminów publikacji skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018, czyli w terminach przewidzianych przepisami prawa. Jednocześnie Komisja podkreśliła, że pomimo prowadzenia na podstawie art. 62 k.p.a. (na zasadzie współuczestnictwa) jednego postępowania administracyjnego wobec B. S. i M. B., zdecydowała o wydaniu w stosunku do nich odrębnych decyzji administracyjnych. Mimo więc współuczestnictwa wynikającego z tożsamości stanu faktycznego i stanu prawnego, a także tożsamości zakresu odpowiedzialności M. B. i B. S., KNF uznała, że nie ma przeszkód co do rozdzielenia rozstrzygnięć wobec dwóch stron. Komisja podkreśliła, że w świetle art. 96 ust. 6 i 7 ustawy o ofercie, postępowanie prowadzone wobec członka zarządu nie służy przy tym do ponownego badania naruszeń spółki publicznej. Możliwość ukarania członka zarządu spółki publicznej za jej naruszenia została bowiem oparta na mechanizmie sankcji sprzężonych, co oznacza, że naruszenie prawa przez spółkę publiczną jest ustalane i badane w postępowaniu prowadzonym wobec tej spółki. Nałożenie sankcji na spółkę publiczną (sankcja podstawowa), upoważnia z kolei do nałożenia sankcji na członka jej zarządu (sankcja sprzężona). W związku z powyższym, w postępowaniu prowadzonym wobec członka zarządu spółki publicznej, na KNF ciąży jedynie obowiązek ustalenia, czy (i kiedy) została wydana w stosunku do spółki publicznej decyzja administracyjna na podstawie art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie. Bez znaczenia pozostają natomiast ustalenia faktyczne związane z naruszeniami spółki publicznej. Nie stanowią one bowiem przedmiotu postępowania prowadzonego wobec członka zarządu spółki publicznej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Komisja podkreśliła więc, że w realiach przedmiotowego postępowania jest związana ustaleniami faktycznymi poczynionymi w swej decyzji z [...] grudnia 2019 roku a nadto spełnione zostały wszystkie przesłanki, umożliwiające nałożenie na Stronę kary pieniężnej, za naruszenia art. 56 ustawy o ofercie dokonane przez Spółkę w czasie, w którym jako emitent miała status spółki publicznej. Po pierwsze, w dniu [...] grudnia 2019 r. Komisja wydała na podstawie art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie decyzję administracyjną, którą nałożyła na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 000 zł w związku z nienależytym wykonaniem obowiązków informacyjnych w związku ze sporządzeniem: skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017 oraz nieopublikowaniem: skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017 oraz skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018 a decyzja ta stała się ostateczna oraz prawomocna. Po drugie, w okresie, gdy doszło do stwierdzonych w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. naruszeń obowiązków określonych w art. 56 ustawy o ofercie, Skarżący pełnił funkcję członka Zarządu Spółki (przy czym zarząd był wieloosobowy). M. B. zasiadał bowiem w Zarządzie Spółki od dnia [...] czerwca 2016 roku do dnia [...] sierpnia 2018 r., a więc również w okresie, kiedy Spółka uzyskała status spółki publicznej (tj. dnia 14 lipca 2017 r.). Oznacza to, że wraz z innymi członkami Zarządu był odpowiedzialny za sporządzanie i publikację tych raportów zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ zaznaczył, że przepis art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, pozwala nałożyć karę administracyjną na osobę pełniącą w okresie dokonania przez spółkę publiczną naruszenia przepisów ustawy o ofercie funkcję członka zarządu. Zakres obowiązków Strony, jako członka zarządu, pozostaje natomiast bez wpływu na możliwość nałożenia na nią kary pieniężnej określonej w przepisie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie. Na członkach Zarządu Spółki spoczywa bowiem obowiązek prowadzenia spraw Spółki w sposób umożliwiający wypełnienie ciążących na niej obowiązków ustawowych. Nadto, co podkreśliła KNF, z analizy statutu Spółki nie wynika, by jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw Spółki była zastrzeżona do wyłącznej kompetencji M. B. lub innych członków Zarządu Spółki. W związku z powyższym, w ocenie KNF, również wewnętrzne regulacje takie jak uchwały zarządu w sprawie podziału kompetencji nie mogą stanowić podstawy podziału zakreślającego zakresy obowiązków i odpowiedzialności członków Zarządu G. w okresie naruszeń. Organ zaznaczył jednakże, iż wewnętrzny podział kompetencji pomiędzy członków Zarządu Spółki został oceniony przy miarkowaniu kary. Po trzecie Organ wskazał, że na dzień wydania decyzji nie upłynął jeszcze dwunastomiesięczny termin, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Decyzja nakładająca na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 000 zł została bowiem wydana w dniu [...] grudnia 2019 r., zaś doręczenie jej Spółce nastąpiło w dniu 23 grudnia 2019 r. Komisja podkreśliła także, iż wymierzając karę pieniężną, przeanalizowała przesłanki wymiaru kary określone w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie a także uwzględniła w sprawie dodatkowe przesłanki, tj. liczbę i powtarzalność naruszeń oraz przesłanki wynikające z art. 189d k.p.a., które nie są tożsame z przesłankami wymiaru kary z art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie. We wniosku on ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2020 roku, Skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia na niego kary pieniężnej. Jednocześnie Strona zaskarżyła postanowienie z dnia z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia swoich wniosków dowodowych złożonych w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji oraz ponowiła wniosek o ich przeprowadzenie, a także złożyła wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu na okoliczność pojednania się ze Spółką G. i naprawienia szkody, za którą mógłby ewentualnie być odpowiedzialny w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie Spółki oraz podjęcia dobrowolnie działań i współpracy z zarządem Spółki w celu zabezpieczenia interesów majątkowych Spółki oraz poprawy jej sytuacji finansowej i zminimalizowania ryzyka upadłości Spółki i zwiększenie szans na zaspokojenie interesariuszy G. S.A. Ponadto w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Strona złożyła wniosek z dnia 22 grudnia 2021 r. o zwrócenie się do Sądu Okręgowego w W., [...] Wydział Gospodarczy o nadesłanie akt sprawy o sygn. [...] z powództwa Spółki przeciwko D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa z siedzibą w W. oraz D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., celem ewentualnego złożenia wniosku na ich podstawie. Następnie w związku z wezwaniem organu nadzoru o doprecyzowanie, czy przedmiotowy wniosek jest wnioskiem dowodowym w rozumieniu art. 78 k.p.a. oraz o ewentualne wskazanie tezy dowodowej, Strona pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. wskazała, że złożony wniosek nie obejmuje przeprowadzenia dowodu z akt sprawy, ale po włączeniu wnioskowanych akt sądowych do akt niniejszej sprawy możliwe będzie złożenie wniosku dowodowego odnoszącego się do konkretnych dokumentów jak i zakreślenia tezy dowodowej, na jaką taki dowód miałby być przeprowadzony. Jednocześnie Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku raportu bieżącego Spółki nr [...] z dnia [...] października 2021 r. na okoliczność złożenia przez Spółkę pozwu przeciwko wspomnianym audytorom, jak i w szczególności na okoliczność, że istnieje istotny powód do przeprowadzenia w niniejszym postępowaniu w postaci dokumentacji mogącej się znajdować w aktach sądowych. Postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz z dnia [...] stycznia 2022 r. Komisja oddaliła ponowione przez Stronę wnioski dowodowe, jak i wniosek o włączenie do akt sprawy raportu bieżącego Spółki z dnia [...] października 2021 r. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, KNF, decyzją z dnia [...] lutego 2022 roku, numer [...], utrzymała w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2020 roku, na którą to decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 i 2 k.p.a. na skutek nieuchylenia decyzji KNF z [...] grudnia 2020 r. i nieumorzenia postępowania wobec naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 96 ust. 6 i 7 ustawy o ofercie, art. 31za ustawy COVID-19 w zw. z art. 189a § 1, § 2 ust. 3 w zw. z art. 189h k.p.a. i art. 109 k.p.a. w zw. art. 110 § 1 k.p.a. na skutek błędnego uznania, że kara administracyjna została nałożona na M. B. w przypisanym do tego 12 miesięcznym terminie, podczas gdy w tym terminie kara nie została nałożona i postępowanie administracyjne powinno zostać przez KNF umorzone; - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 16 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a., art. 85 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - na skutek nieprzeprowadzenia wszechstronnej i wnikliwej analizy materiału dowodowego, do której doprowadziła Komisja, nie rozpoznając istoty sprawy, uchylając się od przeprowadzenia szeregu dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, błędnie uznając, że organ jest związany treścią decyzji dotyczącej ukarania G. S.A., a przy tym nieobiektywnie i arbitralnie dopuszczając tylko dowody na niekorzyść skarżącego, a w efekcie nieustalenie, iż nie doszło do nierzetelnego sporządzenia poszczególnych sprawozdań finansowych a w konsekwencji również sporządzonych na ich podstawie informacji okresowych, a także, iż nawet przy przyjęciu twierdzenia przeciwnego, Skarżący nie ponosi za zaistnienie tych nieprawidłowości odpowiedzialności o charakterze sankcyjnym; - art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie w zw. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie i rozporządzenia wydanego na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie, a także art. 189b k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wykładnię, skutkującą błędnym uznaniem, że odpowiedzialność ustanowiona na mocy tych przepisów jest odpowiedzialnością zbiorową i opartą na zasadzie ryzyka, a dla jej przypisania wystarczające jest pełnienie w chwili dokonania naruszenia funkcji w zarządzie emitenta, podczas gdy odpowiedzialność ta ma charakter indywidualny i dla jej przypisania niezbędne jest indywidualne zrealizowanie zachowania, które faktycznie (w ramach pełnienia obowiązku członka zarządu) przyczyniło się bezpośrednio do naruszenia powinności administracyjnej i stanowi o niedopełnieniu obowiązków albo naruszeniu zakazu; - art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 2, w zw. z § 90 ust. 1 pkt 3, w zw. z § 87 ust. 4 pkt. 21, ust. 7 pkt 10 w zw. z § 89 ust. 1 pkt 2 lit. 2 i innymi przepisami Rozporządzenia i Rozporządzeń MSR poprzez ich błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że o naruszeniu obowiązków informacyjnych w rozumieniu tych przepisów można mówić w sytuacji, kiedy obowiązek informacyjny przedstawia dane, które są obiektywnie prawdziwe, jednak pochodzą one ze sprawozdań finansowych, które są uznawane za nierzetelne, podczas gdy taka wykładnia tych przepisów byłaby sprzeczna z przepisami art. 2 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, a przede wszystkim z zasadą demokratycznego państwa prawnego, w tym z zasadą proporcjonalności i zasadą ne bis in idem, w sytuacji, w której w systemie prawnym dokonywania oceny o charakterze represyjnym w odniesieniu do braku rzetelności ksiąg rachunkowych i sprawozdań finansowych służą w pierwszym rzędzie przepisy karne ustawy o rachunkowości, tj. art. 77 i 79 ustawy o rachunkowości; - art. 2, art. 7 i art. 42 ust. 1 zd. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, w zakresie w jakim KNF ukarał M. B. za wypełnienie znamion typu czynu zabronionego (deliktu administracyjnego), które nie zostały określone w przepisach rangi ustawowej, albowiem wydana decyzja dotyczy czynu, którego znamiona wynikają w istocie z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów wydanego na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie i innych przepisów a więc z przepisów rangi podustawowej; - art. 189d k.p.a. w zw. z art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie i art. 189b k.p.a. na skutek niezastosowania dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i w efekcie nałożenie na Skarżącego kary niewspółmiernej i rażąco surowej. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych a także zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych i rozpoznanie postanowień, mocą których nie uwzględniono wszystkich wniosków dowodowych Skarżącego, złożonych w toku postępowania w pierwszej instancji jak i w toku postępowania prowadzonego na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie przeprowadzonej w trybie stacjonarnym. Skarżący wniósł także o rozważenie przez Sąd zawieszenia postępowania, a następnie - na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej również jako "TSUE") z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: a/ Czy art. 24 i 28 dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (Dz. Urz. UE L 390 z 31.12.2004) ("Dyrektywa") - odczytywane w świetle zasady skuteczności prawa Unii - stoją na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą prawomocnej decyzji organu nadzoru przewidzianego w tych przepisach Dyrektywy, stwierdzającej naruszenie przez osobę prawną przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji tej dyrektywy, nie przysługuje moc wiążąca w ramach prowadzonego następnie przez ten organ nadzoru postępowania karno-administracyjnego wobec organu uprawnionego do reprezentacji tej osoby prawnej, w związku z czym osoba ta (organ) ma ponownie do dyspozycji wszelkie zarzuty faktyczne i prawne oraz środki dowodowe, aby zakwestionować naruszenie prawa stwierdzone już w prawomocnej decyzji? - a na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie: b/ czy art. 47, 48 i 51 Karty Praw Podstawowych UE stoi na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą prawomocnej decyzji organu nadzoru przewidzianego w art. 24 i 28 Dyrektywy stwierdzającej naruszenie przez osobę prawną przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji tej dyrektywy, przysługuje moc wiążąca w ramach prowadzonego następnie przez ten organ nadzoru postępowania karno-administracyjnego wobec organu uprawnionego do reprezentacji tej osoby prawnej, w związku z czym osoba ta (organ) nie może kwestionować pod względem faktycznym i prawnym stwierdzonego już prawomocnie naruszenia prawa? c/ czy art. 24 i 28 Dyrektywy - odczytywane w kontekście jej motywu 37 i 40, a także w świetle zasady skuteczności prawa Unii Europejskiej - stoi na przeszkodzie praktyce krajowej polegającej na tym, że do rozpoznania skarg na decyzje organu nadzoru (KNF) dotyczące ukarania członka zarządu uprawniony jest wyłącznie sąd administracyjny pierwszej instancji i Naczelny Sąd Administracyjny, które z racji swojej pozycji ustrojowej dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod kątem przede wszystkim zgodności z prawem, nie mając zarazem uprawnienia do samodzielnego rozstrzygania każdej istotnej kwestii faktycznej? W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej zwana "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, Komisja Nadzoru Finansowego, orzekając w niniejszej sprawie, nie naruszyła w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. To bowiem wspomniany przepis art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lutego 2022 roku, utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję tegoż organu z dnia [...] grudnia 2020 roku, nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości siedmiuset pięćdziesięciu tysięcy złotych, wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków informacyjnych przez G. S.A. w okresie, w którym Skarżący pełnił funkcję członka zarządu tej spółki. I tak, zgodnie z dyspozycją art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, w przypadku naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1e - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł. Z kolei w myśl przywołanego ust. 1e art. 96 ustawy o ofercie, jeżeli emitent nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56-56c w zakresie informacji okresowych, art. 59 w zakresie informacji okresowych lub art. 63, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł albo kwoty stanowiącej równowartość 5% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 5 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Jeżeli emitent nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 70 pkt 1, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym, a w przypadku gdy papiery wartościowe emitenta są wprowadzone do obrotu w alternatywnym systemie obrotu - decyzję o wykluczeniu tych papierów wartościowych z obrotu w tym systemie, albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł albo kwoty stanowiącej równowartość 5% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 5 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Jednocześnie w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie określono, że kara, o której mowa w ust. 6 lub 6a, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, 1e lub 1f, upłynęło więcej niż 12 miesięcy. Tym samym, to ustalenia faktyczne i prawne, poczynione uprzednio w ramach postępowania prowadzonego w sprawie przeciwko samej spółce – w niniejszym przypadku G. S.A. - w zakresie rażącego naruszenia sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych, mają kluczowe znaczenie dla wszczęcia i prowadzenia postępowania przeciwko członkom jej zarządu, w tym Skarżącego. Powyższe rodzi istotne implikacje w obszarze wymagań stawianych KNF odnośnie zakresu prowadzonego postępowania, w tym koniecznych czynności dowodowych i niezbędnej analizy prawnej, w kontekście ujętych w skardze zarzutów podważających przyjęty przez Organ mechanizm związania w ramach przedmiotowej spawy ustaleniami poczynionymi w toku postępowania prowadzonego wobec Emitenta i skutkującego przypisaniem działaniom samej Spółki świadomego i celowego zniekształcania prezentowanych sprawdzań finansowych poprzez zafałszowanie wartości posiadanych aktywów i osiąganych wyników finansowych w kolejnych okresach sprawozdawczych. W ocenie Skarżącego bowiem niezbędne było, już na etapie niniejszego postępowania, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rewidenta na okoliczność zarówno wskazania prawidłowego sposobu ujmowania wyceny jednostek uczestnictwa (certyfikatów inwestycyjnych) w sprawozdaniu finansowym jednostkowym oraz portfeli wierzytelności w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym, jak również zachowania wszystkich wymaganych prawem procedur audytowych i sprawdzających przez D. w ramach badania rocznych oraz przeglądu półrocznych sprawozdań finansowych G. S.A. Tym samym zamysłem Skarżącego, w ramach przedmiotowego postępowania, jest próba zakwestionowania i poddania ponownej analizie i ocenie stwierdzonych już przez KNF w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 roku naruszeń przy sporządzaniu enumeratywnie wyliczonych w niej raportów okresowych. Zdaniem Skarżącego zachodzi konieczność pominięcia przez Komisję, w ramach następczego postępowania dotyczącego Strony, mocy wiążącej związanej z oceną zawartą w uprzedniej prawomocnej decyzji wydanej wobec Spółki, z uwagi na niemożność osobistego zaskarżenia jej przez Stronę, ze względu na zasadę domniemania niewinności oraz prawa do obrony i rzetelnego procesu. Jednakże, w ocenie Sądu, powyższe zarzuty, nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu przyznać należy rację Komisji, że okoliczności, istotne dla ukarania Spółki, mogły być podnoszone jedynie w postępowaniu jej dotyczącym a więc w innym niż to, które jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Zauważyć należy, że przepisy ustawy o ofercie w żaden sposób nie uzależniają możliwości wszczęcia postępowania wobec członka zarządu emitenta w trybie art. 96 ust. 6 tejże ustawy, od zajmowania przez niego tegoż stanowiska w relewantnym przedziale czasowym, w którym toczyło się uprzednie postępowanie wobec samego emitenta. Mnogość potencjalnych zdarzeń odnośnie zmian w obszarze zarówno składu osobowego organów emitenta, jak i sposobu jego reprezentacji, powodowałaby w istocie, w niektórych przypadkach w ogóle niemożność zastosowania sankcji wobec byłego członka zarządu na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Z konstrukcji przepisu art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wynika tymczasem, że ustawodawca – wprowadzając możliwość wszczęcia postępowania wobec członka zarządu emitenta – miał na celu zagwarantowanie spójności prawa poprzez nadanie tym samym okolicznościom faktycznym identycznych kwalifikacji prawnych. Z kolei sformułowany przez Skarżącego postulat podważałby właśnie przypisaną decyzjom ostatecznym i prawomocnym cechę trwałości, przez którą rozumie się stabilność uregulowanych przez nie stosunków prawnych. Skutek trwałości, na gruncie niniejszej sprawy, wiąże się z kolei z domniemaniem ważności decyzji sankcjonującej określone naruszenia obowiązków informacyjnych w postępowaniu prowadzonym wobec emitenta i jej mocą obowiązującą. Przymiot prawomocności łączy się bowiem ze swoistym procesem utrwalenia skutków prawnych rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej. Pozbawionym podstaw prawnych jest więc przeprowadzenie ponownie przez KNF, już raz rozstrzygniętej kwestii, stwierdzenia naruszeń przez G. S.A. z siedzibą w W., przy sporządzaniu opisanych w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 roku raportów okresowych. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że Komisja Nadzoru Finansowego w niniejszej sprawie, dotyczącej odpowiedzialności Skarżącego, miała w pełni prawo oprzeć się na materiale dowodowym oraz ustaleniach faktycznych i kwalifikacjach prawnych dokonanych w postępowaniu administracyjnym, wobec spółki G., zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2019 roku o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500 tysięcy złotych. Podkreślenia wymaga, że w opisanej sytuacji dochodzi do powstania sankcji sprzężonej, w wyniku której nałożenie na emitenta kary pieniężnej (sankcja podstawowa) stanowi podstawę zastosowania sankcji z nią sprzężonej wobec członków zarządu spółki publicznej (sankcja wtórna). Sąd nie znalazł także podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Brak jest bowiem w ocenie Sądu relewantnych w tej sprawie unormowań, które rodziłyby wątpliwości interpretacyjne, wymagające rozwikłania za pomocą wskazanego mechanizmu procesowego. Otóż przywołany w skardze przepis art. 24 dyrektywy z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE, formułuje adresowany do państw członkowskich obowiązek wyznaczenia centralnego organu administracyjnego odpowiedzialnego za wykonywanie obowiązków, o których mowa w omawianej dyrektywie i zapewnienie stosowania przepisów przyjętych zgodnie z nią. Z kolei artykuł 28 wspomnianej dyrektywy dotyczy co prawda kwestii środków i kar administracyjnych, jednakże stanowi on, iż: "1. Bez uszczerbku dla uprawnień właściwych organów zgodnie z art. 24 oraz prawa państw członkowskich do wprowadzania i nakładania sankcji karnych, państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące środków i kar administracyjnych mające zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów prawa krajowego przyjętych w celu transpozycji niniejszej dyrektywy oraz podejmują wszelkie konieczne środki, by zapewnić wykonanie tych przepisów dotyczących kar i środków. Środki i kary administracyjne muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. 2. Bez uszczerbku dla art. 7, jeżeli obowiązki dotyczą osób prawnych, w przypadku naruszenia przepisów państwa członkowskie zapewniają możliwość stosowania kar - z zastrzeżeniem warunków określonych w przepisach krajowych - wobec członków organów administracyjnych, zarządzających lub nadzorczych danej osoby prawnej oraz wobec wszelkich innych osób, które w świetle przepisów krajowych ponoszą odpowiedzialność za dane naruszenie. Analiza przywołanych przepisów unijnych pozwala na konstatację, że są one jasne a stosowne uregulowania krajowe nie dostarczają bynajmniej przyczynku do powzięcia wątpliwości, co do dopuszczalności funkcjonowania w systemie krajowym zamieszczonych w nich konstrukcji prawnych, w tym art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Zdaniem Sądu, nie sposób także dopatrzeć się sprzeczności pomiędzy uregulowaniami rodzimymi, przyjętymi na gruncie ustawy o ofercie, w zakresie odpowiedzialności spoczywającej na członkach zarządu emitenta za naruszenie przez tego ostatniego obowiązków informacyjnych a postanowieniami art. 47, art. 48 czy też art. 51 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE C z dnia 14 grudnia 2007 r. – dalej też w skrócie jako "Karta"). I tak, w myśl artykułu 47 Karty: "każdy, kogo prawa i wolności zagwarantowane przez prawo Unii zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem, zgodnie z warunkami przewidzianymi w niniejszym artykule. Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy. Każdy ma możliwość uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela. Pomoc prawna jest udzielana osobom, które nie posiadają wystarczających środków, w zakresie w jakim jest ona konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości". Artykuł 48 Karty statuujący domniemanie niewinności i prawo do obrony przewiduje z kolei, że: "1. Każdego oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona zgodnie z prawem. 2. Każdemu oskarżonemu gwarantuje się poszanowanie prawa do obrony." Natomiast artykuł 51 Karty określa zakres jej zastosowania – "do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii przy poszanowaniu zasady pomocniczości oraz do Państw Członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii. Szanują one zatem prawa, przestrzegają zasad i popierają ich stosowanie zgodnie ze swymi odpowiednimi uprawnieniami i w poszanowaniu granic kompetencji Unii powierzonych jej w Traktatach". W świetle przywołanych powyżej przepisów Karty, Skarżący, celem wykazania zasadności swego stanowiska, przywołuje wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt C-546/18, zgodnie z którym: "art. 4 i 17 dyrektywy 2004/25 w sprawie ofert przejęcia, rozpatrywane w świetle prawa do obrony zagwarantowanego w prawie Unii, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, oraz art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, na mocy której prawomocna decyzja stwierdzająca naruszenie tej dyrektywy ma moc wiążącą w późniejszym postępowaniu zmierzającym do wymierzenia sankcji administracyjnej o charakterze karnym za naruszenie przepisów wspomnianej dyrektywy, ponieważ zainteresowane strony w tym postępowaniu nie mogły - w toku wcześniejszego postępowania, w którym stwierdzono popełnienie tego naruszenia - wykonać w pełni prawa do obrony, w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, ani powołać się na prawo do milczenia, ani skorzystać z domniemania niewinności w odniesieniu do okoliczności faktycznych podniesionych następnie na poparcie oskarżenia, lub nie mogą skorzystać z prawa do skutecznego środka prawnego przeciwko takiej decyzji przed sądem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym". W ocenie Sądu, w sprawie poddanej kontroli, także w tym zakresie, nie zachodziła jednakże uzasadniona wątpliwość, co do wykładni wskazanych przepisów prawa unijnego, stąd nie było podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE. Podkreślenia bowiem wymaga, że przywołany przez Stronę wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt C-546/18, dotyczył kwestii prawidłowości transponowania Dyrektywy 2004/25 do prawa austriackiego w Bundesgesetz betreffend Übernahmeangebote (federalnej ustawie o publicznych ofertach przejęcia). Jak zaznaczył Trybunał Sprawiedliwości, w prawie austriackim przeciwko osobom odpowiedzialnym za naruszenia przepisów ÜbG dotyczące publicznych ofert przejęcia wynoszą od 5000 do 50 000 EUR i mogą polegać na zastępczej karze pozbawienia wolności w wypadku niemożności egzekucji wymierzonej sankcji pieniężnej. Sankcje te mają na pierwszy rzut oka charakter karny. Dlatego też (z zastrzeżeniem ostatecznej oceny tego charakteru przez sąd odsyłający) - w ocenie Trybunału - prawo do milczenia oraz domniemanie niewinności, zagwarantowane w art. 47 akapit drugi i art. 48 Karty, winny mieć zastosowanie w sprawie w postępowaniu głównym. Tymczasem w krajowej regulacji ustawowej obydwa postępowania, prowadzone przez Komisję, zarówno wobec emitenta, jak i członków jego zarządu, mają charakter administracyjny. Oznacza to, że także odpowiedzialność tych osób, nie jest oparta na zasadzie winy, lecz ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność administracyjna ma bowiem charakter odpowiedzialności niezależnej od winy w tym sensie, że jest ponoszona co do zasady z tytułu wystąpienia określonego skutku (stwierdzonego naruszenia), bez konieczności wykazywania związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu odpowiedzialnego a powstałym skutkiem. Odpowiedzialność ta zbliżona jest zatem do odpowiedzialności ponoszonej na zasadzie ryzyka, choć oczywiście nie ma charakteru nieograniczonego (o czym w dalszej części uzasadnienia). W konsekwencji, na gruncie aktualnie rozpoznawanej sprawy, istotne są tylko następujące okoliczności: 1) uprzednie stwierdzenie w drodze decyzji KNF naruszenia przez spółkę publiczną obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie publicznej, czyli niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków dotyczących informacji okresowych, 2) ustalenie, że osoba, na którą ma być nałożona kara, była członkiem zarządu spółki publicznej w czasie popełnienia stwierdzonych naruszeń, 3) zachowanie terminu na wydanie przez KNF decyzji o nałożeniu kary na członka zarządu spółki publicznej, liczony od wydania decyzji stwierdzającej naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę publiczną. I tak, bezspornym jest, że Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z [...] grudnia 2019 r., na podstawie art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie nałożyła na G. S.A. z siedzibą w W., karę pieniężną w wysokości 500 000 złotych w związku ze stwierdzeniem naruszeń przy sporządzaniu skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, raportu półrocznego za I półrocze roku obrotowego 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu kwartalnego za III kwartał roku obrotowego 2017, raportu rocznego za rok obrotowy 2017, skonsolidowanego raportu rocznego za rok obrotowy 2017, skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał roku obrotowego 2018, polegających między innymi na zawyżaniu wartości portfeli wierzytelności i wyniku finansowego na skutek nieprawidłowej wyceny, braku odrębnej prezentacji istotnych pozycji odmiennych pod względem rodzaju lub funkcji w przychodach, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności, niezamieszczaniu rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, nieujawnianiu informacji mogących w istotny sposób wpłynąć na ocenę sytuacji finansowej emitenta, rozpoznaniu wartości firmy z tytułu nabycia E. I. S.A. i aktywów w postaci relacji z A. S.A. w nieuzasadnionej wysokości, ze względu na brak oszacowania ich wartości odzyskiwalnej pomimo istnienia przesłanek utraty wartości. Jednocześnie decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna. Co istotne, z zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji jasno wynika, że przy nakładaniu kary pieniężnej na Stronę Komisja uwzględniła wyłącznie te spośród naruszeń ciążących na Spółce obowiązków, które miały miejsce w okresie między uzyskaniem przez Spółkę statusu spółki publicznej a rezygnacją przez Skarżącego z funkcji członka jej zarządu. Wbrew zarzutom skargi, nie ma także wątpliwości odnośnie jasnego sprezycowania w akcie rangi ustawowej podstawy prawnej do wydania skarżonej decyzji, czyli art. 96 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie. Ten ostatni przepis przewiduje bowiem, że jeżeli emitent nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56 w zakresie informacji okresowych, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł albo kwoty stanowiącej równowartość 5% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 5 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Z kolei art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie przewiduje, że: "Emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości: 1) (uchylony); 2) informacji bieżących i okresowych: a) zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego" Z kolei w myśl art. 60 ust. 2 cyt. ustawy: "Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaj, zakres i formę informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych, dla których Rzeczpospolita Polska jest państwem macierzystym, dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi lub na rynku regulowanym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, oraz 2) częstotliwość i terminy przekazywania informacji, o których mowa w pkt 1, oraz 3) w przypadku emitentów z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim, dla których Rzeczpospolita Polska jest państwem macierzystym, których papiery wartościowe są dopuszczone do obrotu na rynku oficjalnych notowań w rozumieniu przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi - warunki uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa siedziby emitenta do informacji, o których mowa w pkt 1 - przy uwzględnieniu regulacji w zakresie rachunkowości, na podstawie których mają być ujawniane dane finansowe, oraz zakresu ujawnianych danych finansowych, w sposób umożliwiający inwestorom ocenę sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta". Tym samym to przepisy ustawowe wprowadziły wprost możliwość nałożenia sankcji administracyjnej za dopuszczenie się przez Emitenta przepisów rozporządzenia, wydanych w oparciu o stosowną delegację ustawową. Nadto, jak ustalono w toku postępowania, Skarżący zajmował stanowisko członka Zarządu G. w okresie od 23 czerwca 2016 r. (data wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS - 13 lipca 2016 r.) do 27 sierpnia 2018 r. - a więc w czasie, w którym doszło do naruszeń prawa przez Spółkę, stwierdzonych decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Jednocześnie za bezzasadne, zdaniem Sądu, należało uznać podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, odnośnie niewyjaśnienia okoliczności związanych z rzeczywistymi uprawnieniami i obowiązkami wynikającymi z pełnionej przez Skarżącego funkcji członka zarządu a tym samym ustalenia jej rzeczywistego wpływu na ewentualne naruszenia stwierdzone przez KNF. W toku niniejszego postępowania Komisja prawidłowo ustaliła bowiem, przy czym Skarżący powyższej okoliczności nie negował, że zapisy statutu G. w brzmieniu obowiązującym na czas stwierdzonych naruszeń, nie określały zakresu spraw przypisanych poszczególnym członkom Zarządu. Tymczasem z brzmienia art. 371 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1467 ze zm., dalej też jako "k.s.h.") wynika jednoznacznie, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. Skoro więc statut Spółki nie przewidywał, aby jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu, to również w zakresie obowiązków informacyjnych, wszyscy członkowie wieloosobowego zarządu spółki G. - w tym Skarżący - byli obowiązani do wspólnego prowadzenia jej spraw. Komisja celnie zauważyła przy tym, że z uchwał Zarządu, wydawanych na podstawie regulaminu Zarządu, ustanawiających podział kompetencji pomiędzy członkami Zarządu Emitenta, wynika, że M. B. był odpowiedzialny w Spółce za obszar prawny i compliance, a także pełnił rolę Administratora Bezpieczeństwa Informacji. Jednakże faktyczny podział obowiązków pomiędzy członków zarządu nie modyfikuje zasady odpowiedzialności wynikającej z przepisów ustawy - Kodeks spółek handlowych. W tym też świetle irrelewantnymi dla zasadności przypisania Skarżącemu, będącemu członkiem zarządu G., odpowiedzialności za zaistniałe naruszenia, są podkreślane w skardze kwestie ewentualnych działań pracowników tejże spółki związanych z przygotowywaniem zakwestionowanych przez KNF raportów, podejmowanych w ramach tych jednostek organizacyjnych spółki G., które nie podlegały nadzorowi Skarżącego a innych członków zarządu. Przedmiotowe zagadnienie mieści się bowiem w obszarze przysługujących członkom zarządu spółki kompetencji do prowadzenia spraw spółki, obejmujących realizację stosunków wewnętrznych i w żaden sposób nie wpływa na odpowiedzialność członków zarządu spółki za zaniechania w sferze jej reprezentacji, obejmującej dokonywanie czynności w stosunkach zewnętrznych. Nie ma przy tym znaczenia, dla przypisania Skarżącemu odpowiedzialności, na gruncie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, czy brał on sam, czy też nadzorowani przez niego pracownicy, udział w opracowywaniu wycen, czy też nie. Podobnie, uwzględniając, że ujęta w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, odpowiedzialność członka zarządu ma charakter zobiektywizowany, Strona nie może uwolnić się od ciążącej na niej odpowiedzialności za naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych, powołując się na działalność podmiotów zewnętrznych, w postaci firm audytorskich, z którymi spółka G. współpracowała. W myśl utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego odpowiedzialność członków zarządu spółki publicznej pozostaje w ścisłym funkcjonalnym związku ze stwierdzeniem rażącego naruszenia przez emitenta obowiązków informacyjnych oraz z nałożoną na niego w związku z tym sankcją administracyjną. Powyższe uzasadnione jest tym, że działania emitenta manifestują się określonymi zachowaniami jego organu zarządzającego, które polegają na składaniu stosownych oświadczeń woli lub oświadczeń wiedzy lub (nawet) na braku ich składania, mimo istnienia ku temu prawnie uzasadnionych podstaw lub oczekiwań odnośnie do ich złożenia (zob. m.in. wyroki z: 19 września 2019 r. o sygn. akt II GSK 2372/17, 26 lipca 2022 r. o sygn. akt II GSK 624/22, 18 listopada 2022 r. o sygn. akt II GSK 977/20). W konsekwencji fakt, że Skarżący nie zajmował się nadzorem nad obszarem relacji inwestorskich nie oznacza, że nie miał obowiązku - jako członek zarządu - doprowadzenia do tego, aby realizacja ciążących na Spółce obowiązków informacyjnych następowała zgodnie z prawem i rzetelnie. Jednocześnie, pomimo wewnętrznego podziału obowiązków w ramach zarządu – wszyscy członkowie zarządu zatwierdzili skonsolidowany raport za I półrocze 2017 r., raport za I półrocze 2017 r., skonsolidowany raport kwartalny za III kwartał 2017 r. i raport kwartalny za III kwartał 2017 r. Nadto, w ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, nie zaistniało zarzucane w skardze naruszenie ciążącego na KNF wymogu zachowania terminu na wydanie decyzji o nałożeniu kary na Stronę, na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie. Jak już wyżej wspomniano, stosownie do art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie kara ta nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, 1e lub 1f, upłynęło więcej niż 12 miesięcy. Podkreślenia wymaga, że termin przewidziany w tym przepisie jest terminem prawa materialnego, a jego upływ oznacza dla KNF brak możliwości nałożenia kary pieniężnej. Upływ tego terminu skutkuje wygaśnięciem kompetencji organu nadzoru do nałożenia sankcji, na co wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie i w doktrynie prawa (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2013 r. sygn. II GSK 767/12, z 20 września 2019 r. sygn. II GSK 2372/17, a także A. Skoczylas [w:] Komentarz do ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych [w:] Prawo rynku kapitałowego. Komentarz, red. T. Sójka, Warszawa 2015, art. 96.). Zatem upływ terminu karania należy traktować jako bezwzględną przeszkodę dalszego prowadzenia postępowania jurysdykcyjnego, opisywaną w nauce także jako ujemną przesłankę procesową, blokującą dopuszczalność wszczęcia postępowania administracyjnego, a w przypadku jego uruchomienia – obligującą do umorzenia procesu (zob. M. Cieślak [w:] S. Waltoś (red.) Marian Cieślak. Dzieła wybrane, t. II, Polska procedura karna. Podstawowe założenia teoretyczne, Kraków 2011, t. 2, s. 353; T. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 2014, s. 176, A. Marciniak (w:) W. Broniewicz, I. Kunicki, A. Marciniak, Postępowanie cywilne w zarysie, Warszawa 2016, s. 232 – 235, Z. Resich/J. Lapierre (w:) J. Lapierre, J. Jodłowski, Z. Resich, T. Misiuk-Jodłowska, K. Weitz, Postępowanie cywilne, Warszawa 2016, s. 70 – 74). Przyjęta przez ustawodawcę koncepcja ograniczenia terminu rozstrzygania w sprawie administracyjnej nie budzi zastrzeżeń, bowiem spełnia postulat pewności prawa. Chodzi w istocie o to aby zachować określony związek czasowy pomiędzy czynem a sankcją. Wówczas funkcje sankcji odstraszające czy dyscyplinujące do przestrzegania prawa zyskują na sile. Odpowiedzialność osoby fizycznej będącej członkiem zarządu Spółki publicznej jest odpowiedzialnością będącą konsekwencją uprzedniego nałożenia kary pieniężnej na tę Spółkę. Jej terminowe ograniczenie należy postrzegać jako przyzwolenie ustawodawcy na to, że z chwilą upływu wymaganego okresu czasu prymat muszą wziąć względy natury społecznej czy też pragmatyczno-słusznościowej usuwające stan niepewności tej osoby co do możliwej odpowiedzialności za czyny naruszenia prawa przez Spółkę. Omawiana instytucja przedawnienia karania pozwala ten stan niepewności usunąć, stabilizując sytuację i służąc zapewnieniu bezpieczeństwa prawnego. W rozpatrywanej sprawie, przewidziany w tym przepisie termin przedawnienia rozstrzygania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na członka zarządu Spółki rozpoczynał swój bieg od wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie tj. [...] grudnia 2019 roku. Tymczasem decyzja nakładająca na Skarżącego karę pieniężną wydana została w dniu [...] grudnia 2020 r. Co istotne, w ocenie Sądu decyzja ta, zapadła przed upływem statuowanego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie terminu 12 miesięcy, nie musi być przy tym rozstrzygnięciem ostatecznym. Do przedawnienia prawa do wydania decyzji wymierzającej karę pieniężną w myśl art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie dochodzi tylko wtedy, gdy w okresie 12 miesięcy nie zostanie wydana decyzja pierwszoinstancyjna. W konsekwencji wydanie decyzji ostatecznej, a więc po ponownym rozpatrzeniu tej sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., po upływie 12 miesięcy od daty wydania decyzji w stosunku do Spółki, nie prowadzi do przedawnienia możliwości orzeczenia kary w stosunku do członka zarządu tej Spółki. Uzasadnieniem dla takiego stanowiska jest treść art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, który wyraźnie wskazuje na wydanie decyzji nakładającej karę, a taką decyzję z kolei wydaje organ rozstrzygając sprawę, zatem zawsze organ I instancji. Decyzja wydana na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, chociaż dotyczy tej samej sprawy, jest już rezultatem postępowania odwoławczego, więc nie jest tą, która została wydana w rozumieniu art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Abstrahując od powyższego, zgodzić należy się ze stanowiskiem Komisji, że termin, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, liczony od dnia wydania decyzji z [...] grudnia 2019 roku, na mocy art. 31za ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.; dalej jako "ustawa COVID-19") uległ zawieszeniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że z dniem 8 marca 2020 r. ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 568) została zmieniona ustawa COVID-19 i został do niej wprowadzony art. 31za w następującym brzmieniu: "1. W przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bieg terminów do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, w tym czynności nadzorczych, terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę, dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie albo wniesie sprzeciw, z zastrzeżeniem art. 15zzf. 2. W sprawach z zakresu właściwości Komisji Nadzoru Finansowego bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 189g § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii". W ramach powołanej regulacji ustawodawca określił zatem szczególne zasady biegu terminu przedawnienia nałożenia kar pieniężnych przez organ w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ograniczenie w zakresie biegu terminów przedawnienia przewidziane w art. 31za ust. 2 ustawy COVID-19, nie obejmuje terminów przedawnienia tych kar pieniężnych nakładanych przez KNF, do których - wobec istnienia stosownej regulacji prawnej w ustawie szczególnej - nie mają zastosowania przepisy k.p.a. a zatem i kary pieniężnej, o której mowa w art. art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, do której ma zastosowanie szczególny termin przedawnienia karalności określony w art. 96 ust. 7 tej ustawy. W świetle powyższego przepis art. 31za ust. 2 ustawy COVID-19 nie mógł w sprawie znaleźć zastosowania, jak słusznie zresztą przyjęła Komisja. W ocenie Sądu, omawiany termin przedawnienia karalności, został jednakże zmodyfikowany w art. 31za ust. 1 ustawy COVID-19. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2022 roku sygn. akt II GSK 1909/21, konstrukcja prawna oraz cel wprowadzenia i stosowania przepisu art. 31za ust. 1 ustawy o COVID-19 jest jednoznaczna. Przewidziane w tym przepisie wstrzymanie lub zawieszenie biegu czynności i terminów stanowi jeden z elementów regulacji stanowiących reakcję na negatywne skutki epidemii COVID-19 związane z wprowadzonymi przez władze publiczne ograniczeniami prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowań. W związku z narastającym zagrożeniem wywołanym niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19 intencją ustawodawcy było, aby w okresie stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii nastąpiło wstrzymanie lub zawieszenie działalności orzeczniczej KNF w zakresie podejmowania czynności i aktów o charakterze merytorycznym. Co istotne, NSA w powyższym wyroku uznał, że wykładnia językowa, systemowa i celowościowa przepisu art. 31za ust. 1 ustawy o COVID-19 wskazuje na to, że intencją ustawodawcy było objęcie w cytowanym wyżej przepisie zarówno czynności, jak i aktów KNF o charakterze merytorycznym wykonywanych w ramach prowadzonych postępowań wynikających z norm kompetencyjnych, i to zarówno tych wynikających z ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jak i z zasad ogólnych k.p.a. W ocenie NSA wskazuje na to redakcja tego przepisu, a w szczególności jego druga część, rozpoczynająca się od słów: "chyba, że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę, dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie, albo wniesie sprzeciw". Dlatego też NSA uznał, w przepisie art. 31za ustawy o COVID-19 chodzi o czynności, które odnoszą się do istoty sprawy. Wobec powyższego, spełniona została również ostatnia z przesłanek odpowiedzialności Strony w niniejszym postępowaniu. Reasumując, w niniejszej sprawie, KNF ustaliła wszystkie relewantne dla możliwości nałożenia na Stronę, w oparciu o przepis art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, kary pieniężnej, z uwagi na stwierdzenie naruszenia obowiązków informacyjnych przez G. S.A. w okresie, w którym Strona pełniła funkcję członka zarządu tej spółki, okoliczności. Co za tym idzie, w ocenie Sądu, nie zaistniała w sprawie konieczność przeprowadzenia dodatkowych – wnioskowanych przez Skarżącego - dowodów a zatem za niezasadne uznać należy sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych w tym obszarze. To bowiem przepisy prawa materialnego, w tym przypadku przede wszystkim przepis art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, determinują charakter ciążących na Komisji obowiązków, odnośnie zakresu niezbędnych czynności dowodowych. A zdaniem Sądu, bezpodstawnym jest postulat, aby w realiach przedmiotowej sprawy czynności te miały zmierzać do ponownej oceny przez KNF samej zasadności stwierdzonych już uprzednio wobec spółki G. naruszeń obowiązków informacyjnych. Tym samym, bezzasadnymi są sformułowane w skardze zarzuty, podważające zasadność uprzedniej konstatacji Organu, poczynionej w ramach decyzji z dnia [...] grudnia 2019 roku, odnośnie zaistniałych po stronie G. naruszeń. Jednocześnie, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości zakwalifikowanie przez KNF wszystkich naruszeń Spółki ujętych w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., jako rażących. Jej analiza w pełni bowiem potwierdza stanowisko Komisji, iż działanie Spółki polegało na świadomym i celowym zniekształcaniu prezentowanych sprawozdań finansowych G. poprzez zafałszowanie wartości posiadanych aktywów i osiąganych wyników finansowych w kolejnych okresach sprawozdawczych. G., przeprowadzając sprecyzowane w treści decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. transakcje na portfelach wierzytelności, dopuścił się ewidentnego i to znacznego zawyżania wartości prezentowanych aktywów rzutującego na wykazywane wyniki finansowe. W wyniku sprzedaży portfeli wierzytelności, w miejsce odpisu aktualizującego wartość portfeli rozpoznawano dodatkowy zysk z ich sprzedaży, czyli sztucznie zawyżano tę pozycje. Sprzedaż portfeli przeprowadzano przy tym według wartości wyższej od wartości figurujących w ewidencji księgowej [...]. Jak celnie zauważył Organ, w niektórych przypadkach marża uzyskana z ich sprzedaży przekraczała połowę wartości księgowej portfeli (przed odpisem aktualizującym, którego nie dokonywano). Skutkiem tego typu mechanizmu było rozpoznanie w rachunku zysków i strat sprawozdań finansowych Spółki i jej grupy kapitałowej - zysków z przeprowadzonych operacji sprzedaży, w miejsce strat, które wynikłyby z wyceny bilansowej sprzedawanych portfeli wierzytelności. Nie sposób dopatrzeć się, zdaniem Sądu, w takim sposobie wyceny uzasadnienia ekonomicznego a jego efektem było podważenie dostępu inwestorów do informacji rażąco uderzające w ich prawa i interesy. Tymczasem normy prawa regulujące publiczny obrót papierami wartościowymi mają na celu ochronę zasady transparentności (przejrzystości) rynku kapitałowego. To w tym celu ustawodawca nakłada na emitentów obowiązki informacyjne, służące realizacji tej zasady. Zasadę tę wyznaczają dwa podstawowe wymogi: informowanie uczestników rynku kapitałowego przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Zasada ta ma wyjątkowo istotne znaczenie zarówno prawne, jak i faktyczne. Rynek kapitałowy bowiem jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych, wpływających na podejmowane przez inwestorów decyzje. Treść podawanych przez emitentów informacji może wszak wpływać na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Tymczasem chociażby w skróconych skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych I półrocze 2017 r. i III kwartał 2017 r. zyski z transakcji sprzedaży wierzytelności Spółka ujmowała ogólnie w pozycji "Przychody netto" sprawozdań z zysków lub strat, a w informacji dodatkowej w ramach pozycji "Odzyski z portfeli wierzytelności". Rodziło to więc supozycję, że kwoty przychodów to kwoty uzyskane z windykacji portfeli skorygowane o koszty tej windykacji a nie zysk ze sprzedaży portfeli. Brak podziału pozycji "odzyski z portfeli wierzytelności" na wpłaty od osób zadłużonych, marżę na sprzedaży portfeli i spłatę portfeli sprzedanych powodowało, że uczestnicy rynku nie uzyskiwali kluczowej wiedzy o tym, że znaczącą część tej pozycji stanowi marża, a nie ściągalność wierzytelności. Skutkiem tego było istotne zniekształcenie obrazu sytuacji finansowej i dokonań Emitenta i jego grupy kapitałowej, w tym w zakresie wyników osiąganych na podstawowej działalności, co w konsekwencji uniemożliwiło dokonanie przez użytkowników sprawozdań finansowych prawidłowej oceny wyników działalności, skuteczności podejmowanych działań i sytuacji finansowej Emitenta. Fakty powyższe wynikają z całokształtu materiału dowodowego, przy czym, w ocenie Sądu, nie istniały, w świetle art. 75 § k.p.a., przeciwskazania do dopuszczenia przez Komisję, także uzupełniająco, jako dowodów, protokołów z przesłuchań K. K. z prowadzonego postępowania karnego. W ocenie Sądu, zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy był zatem wystarczający do przyjęcia, że możliwe było, w ramach uznania administracyjnego, nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, ponieważ zostały spełnione wskazane wyżej przesłanki warunkujące zastosowanie tego przepisu w konkretnej sprawie. Istotnym jest, że ten rodzaj odpowiedzialności ciążącej na Stronie, jako osobie wchodzącej w skład Zarządu G., ma charakter obiektywny, jednakże nie absolutny. Oczywistym jest, że odpowiedzialności nie może ponosić członek zarządu, który z przyczyn obiektywnych np. choroby, nie miał i nie mógł mieć jakiegokolwiek wpływu na wykonanie lub sposób wykonywania swoich obowiązków. Tymczasem, w realiach niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że Strona czynnie w nim uczestniczyła, przedstawiając swoje stanowisko oraz wnioski dowodowe. Jednakże w toku postępowania Skarżący nie przedstawił tego typu argumentacji, która mogłaby uchylić jego odpowiedzialność administracyjnoprawną. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził więc, aby Komisja uniemożliwiła Skarżącemu skorzystanie z przysługujących mu prawa procesowych, Jednocześnie Komisja odniosła się merytorycznie, choć nie zgadzając się ze stanowiskiem Skarżącego, do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Stronę w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji Sąd uznał, że prawidłowa jest ocena KNF, że możliwe było nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej, na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie publicznej. Zdaniem Sądu, KNF prawidłowo też przeanalizowała kwestię przesłanek wymiaru kary, odwołując się – stosownie do art. 96 ust. 16 ustawy o ofercie – do unormowania zawartego w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie publicznej, z którego wynika, że przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1-1e oraz ust. 1i-1l, Komisja bierze w szczególności pod uwagę: 1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania; 2) przyczyny naruszenia; 3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić; 5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; 6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności tego naruszenia; 7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy, a także bezpośrednio stosowanych aktów prawa Unii Europejskiej, regulujących funkcjonowanie rynku kapitałowego, popełnione przez podmiot, na który jest nakładana kara. Z uwagi na to, że katalog przesłanek wymiaru kary wskazany w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie jest katalogiem otwartym, KNF wymierzając karę uwzględniła również dodatkowe przesłanki, w tym te wskazane w art. 189d kpa. Zauważyć przy tym należy, że zarówno przy wydawaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie, jak i wysokość nakładanej kary zastosowanie znajduje instytucja uznania administracyjnego, co oznacza m.in., że wysokość sankcji ustalona jest w oparciu o ocenę organu na podstawie okoliczności obrazujących sytuację finansową i majątkową strony postępowania oraz wagę stwierdzonych naruszeń. Ze względu na to, że wysokość sankcji administracyjnych może być bardzo dotkliwa, bardzo istotna jest kwestia proporcjonalności kar administracyjnych. Kara powinna być sprawiedliwa, adekwatna do wagi naruszenia prawa, a dla spełnienia swych celów powinna stanowić istotnie odczuwalną dolegliwość ekonomiczną, proporcjonalną do możliwości płatniczych karanego i adekwatną do rodzaju i stopnia naruszenia prawa. Oczywiste jest, że kary administracyjnej nie można określić z matematyczną dokładnością, gdyż stopień naruszenia prawa stanowi wielkość ocenną. Przy konkretyzowaniu wysokości nałożonej kary organ administracji ma tzw. luz decyzyjny. Kontrola zgodności z prawem decyzji o nałożeniu kary polega na zbadaniu, czy organ poprawnie zrekonstruował treść normy prawnej zawierającej sankcję i dokonał indywidualizacji przesłanek tworzących hipotezę normy prawnej (por. Komentarz do ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, pod red. T. Sójka; [w:] Prawo rynku kapitałowego. Komentarz; wyd. LEX 2015; v. komentarz do art. 96 ustawy o ofercie publicznej). Zdaniem Sądu, kara pieniężna nałożona przez KNF na Skarżącego w tej sprawie jest przy tym odpowiednia do skali, liczby i wagi stwierdzonych naruszeń a Komisja, w sposób przekonujący i wyczerpujący uzasadniła zwłaszcza przesłankę, którą można uznać za zasadniczą, to jest wagę naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę, za którą działał (reprezentował ją) Skarżący jako członek jej zarządu. Sąd podziela stanowisko KNF, że stwierdzone naruszenia mogły w sposób znaczący wpłynąć na podejmowanie decyzji co do inwestycji w papiery wartościowe Spółki, przez co doszło do rażącego naruszenia zasady transparentności rynku kapitałowego. Prawidłowo również – oceniając przesłankę wymiaru kary w postaci przyczyn naruszenia – KNF wskazała na stopień przyczynienia się Strony do stwierdzonych naruszeń, w tym stopień świadomości o nieprawidłowościach istotnych z punktu widzenia realizacji obowiązków informacyjnych przez Spółkę. Sąd podziela ocenę KNF, że o tej świadomości, a wręcz aktywnym uczestniczeniu Skarżącego w działaniach, których skutki powinny znaleźć odzwierciedlenie przy wykonywaniu obowiązków informacyjnych – świadczy także treść korespondencji elektronicznej, przywołanej w decyzji Komisji z dnia [...] grudnia 2019 roku. Wbrew zarzutom skargi brak jest przy tym podstaw aby dokumentację powyższą zdyskredytować. Uznanie w niniejszej sprawie jako dowodów wydruków elektronicznych pozyskanych w ramach postępowania prowadzonego przeciwko G. nie narusza, w ocenie Sądu, dyspozycji art. 75 § 1 k.p.a. Są to bowiem ustalenia faktyczne, które nie wymagają potwierdzenia w formie dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Ponadto jako dokument uznaje się nie tylko oryginały dokumentów, lecz ich kserokopie, czyli także maile (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3310/14). Co istotne, KNF wyjaśniła, że załączone do akt sprawy wydruki korespondencji mailowej, w której uczestniczył Skarżący, zostały pobrane w toku kontroli w G. przez pracowników Urzędu Komisji (co potwierdzają protokoły pobrania kopii dokumentów lub innych nośników informacji). Brak jest zatem, w ocenie Sądu podstaw, aby kwestionować zgodność pobranych w toku kontroli u Emitenta wydruków z oryginalnymi wiadomościami, które były przesyłane ze skrzynek mailowych członków zarządu Emitenta. Oczywiście różnica pomiędzy oryginałem a kserokopią oznacza, że w oryginale dokument urzędowy korzysta z mocy dowodowej oryginału dokumentu, z kolei dokument w formie kserokopii musi być poddany ocenie w ramach całego zebranego materiału dowodowego. I takiej też oceny dokonała Komisja w ramach swobodnej oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie, w ramach ich wzajemnej korelacji. Uwzględniając przy tym zasady doświadczenia życiowego, w tym roli przypisanej członkom zarządu spółek i ich funkcjonowania, Sąd zgadza się z KNF, że nie sposób logicznie przyjąć, iż Skarżący nie odczytywał kierowanych do niego bezpośrednio, lub pośrednio, e-maili. Tymczasem z całokształtu tejże korespondencji wynika, zdaniem Sądu, że M. B. jako członek Zarządu ds. prawnych miał świadomość pozornego charakteru przyjętego w G. mechanizmu obrotu portfelami wierzytelności, którego celem było sztuczne zawyżenie wyniku finansowego Emitenta. Przykładowo należy wspomnieć chociażby o adresowanym właśnie do Skarżącego e-mailu autorstwa K. K. z dnia 22 kwietnia 2017 r., w którym Prezes Zarządu wprost wskazał, że Spółka wielokrotnie stawała na skraju niewypłacalności i musiała ratować się kolejnymi emisjami obligacji, czy też o forwardowaniu przez Skarżącego e-maila z dnia 20 czerwca 2017 r. Ten ostatni e-mail jest rzeczywiście istotny z uwagi na omówienie w nim "akcji bumerang", polegającej na "wyczyszczeniu" transakcji na portfelach wierzytelności o zawyżonych wycenach, które miały podlegać ocenie przez niezależny podmiot. Trudno zatem przyjąć, że Skarżący nie miał świadomości o funkcjonującym w Spółce mechanizmie ukrywania realnej wyceny pakietów wierzytelności rzutującym finalnie na uchybienia w obszarze obowiązków informacyjnych realizowanych przez Emitenta. Nie można też pominąć, że Strona miała wiedzę na temat bieżącej działalności Spółki, chociażby uwzględniając działalność Kancelarii Prawnej [...] Spółka komandytowa (której Skarżący był komplementariuszem), realizującej obsługę prawną Spółki w w tym windykację wierzytelności na jej rzecz. W konsekwencji Sąd uznał, że KNF w kwestii wysokości nakładanej kary mogła i musiała uwzględnić tylko te informacje, które udało się ustalić w ramach zgromadzonego materiału dowodowego. Ustalając wysokość kary na kwotę 750 000 złotych, KNF nie przekroczyła granic uznania administracyjnego i uzasadniła wysokość wymierzonej kary zindywidualizowanymi przesłankami. Niewątpliwie taki wymiar kary mieści się w granicach określonych w art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie. Mimo że kwota ta jest stosunkowo wysoka, to jednak w świetle przeanalizowanych przez KNF przesłanek wymiaru kary, w tym wagi naruszeń obowiązków informacyjnych przez Spółkę w okresie objętym zaskarżoną decyzją, uprawniona jest ocena, że kara w takiej wysokości jest adekwatna w okolicznościach tej sprawy i będzie realizować funkcje zarówno represyjne, jak i prewencyjne. Co istotne, ustawodawca nie określił, że kary nakładane na podstawie art. 96 ust. 1e i art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie muszą być skorelowane w zakresie ich wysokości. W przypadku każdej z tych kar uwzględnia się okoliczności, o których mowa w art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie i które mogą być różne w przypadku emitenta i członka zarządu emitenta, co może wpływać na wysokość wymierzanych kar. Sąd za prawidłową uznał również ocenę KNF odnośnie braku uwzględnienia na korzyść tudzież na niekorzyść Strony przesłanki, o której mowa w art. 189d pkt 3 k.p.a., tj. uprzedniego ukarania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, gdyż zachowanie Strony, a w istocie wtórna odpowiedzialność Strony za naruszenia Spółki, nie jest równocześnie penalizowana na gruncie prawa wykroczeń, karnego czy karnoskarbowego. Nadto, zdaniem Sądu, KNF zgodnie z prawem umorzyła na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w części, w jakiej było ono prowadzone w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w związku z naruszeniem przez Spółkę obowiązków informacyjnych przy sporządzaniu i składaniu skonsolidowanego raportu kwartalnego z I kwartał roku obrotowego 2017. KNF prawidłowo uznała, że skoro w dacie (nieprawidłowego) sporządzania skonsolidowanego raportu kwartalnego za I kwartał 2017 r. Spółka nie miała statusu spółki publicznej, to nie można Skarżącemu przypisać odpowiedzialności za to naruszenie, skoro w świetle art. 96 ust. 6 pkt 2 ustawy o ofercie kara, o której mowa w tym przepisie, może być nałożona na członka zarządu spółki publicznej. Reasumując Sąd uznał, że Komisja zbadała wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziła dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na prawidłowo zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji zostało przedstawione w sposób jasny, szczegółowy i wyczerpujący – odpowiadający przy tym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.